Κατά την ταπεινή γαμημένη άποψή μου, το εναρκτήριο άλμπουμ των Gamma Ray είναι το σημαντικότερο άλμπουμ του ευρωπαϊκού power metal. Έθεσε βάσεις και σταθερές που όρισαν το ιδίωμα με έναν πιο ουσιαστικό κι άμεσο τρόπο από τα Keepers που βρομοκοπούσαν 80s.
O Kai Hansen απαλλαγμένος από τα Helloween βαρίδια είχε όλο το πεδίο ελεύθερο να δημιουργήσει αυτό που γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα. Αδιανόητες catchy μελωδίες που θα έβρισκαν τη θέση τους στην ταχύτητα και δύναμη που ορίζει τη μέταλ μουσική.
Παρέα με τη φωνάρα του Ralf Scheepers και τον (Manowar επιπέδου) σωματαρά Dirk Schlächter, έφτιαχνε σιγά σιγά την dream team που θα μεγαλουργούσε για πολλά χρόνια.
Το άλμπουμ ξεκινάει με ένα καλωσόρισμα (έτσι κάνουν οι perfect gentlemen) και μπαίνει κατευθείαν στο ψητό. Lust for Life κι ένας ήχος που δεν είχε παραχθεί όμοιος του. Τα καλύτερα έρχονται με τον απόλυτο ύμνο, Heaven Can Wait. Ένα κομμάτι που αποτελεί το καλύτερο ψυχοφάρμακο για όσους έχουν τάσεις αυτοκτονίας ή αυτοτραυματισμού. Με καταπληκτικούς στίχους όπως The load upon my shoulder gives me reasons to get older, Tell the boss I haven't had enough. Θεωρώ πως ο Kai Hansen ανάμεσα στις ατελείωτες αρετές του είναι κι η συγγραφή στίχων που αγγίζουν ψυχές χωρίς να μπλέκεται στην παγίδα της φανφαροφιλοσοφίας.
Επόμενο έπος, Space Eater κι ο μηχανικός ήχου/παραγωγός κάθε Ευρωπαϊκής μέταλ επιτυχίας, Piet Sielck, λαμβάνει το μήνυμα για το τι πρέπει να πράξει λίγα χρόνια αργότερα.
Καλά όλα αυτά ως εδώ αλλά ο πρώτος κύριος λόγος που το άλμπουμ είναι pure legend, είναι το The Silence. Πάμε να γράψουμε τη metal version του Bohemian Rhapsody και να το κάνουμε καλύτερα. Κι οι πούστηδες το έκαναν. Ποιοι Queen και τα αρχίδια μου, μόνο Gamma Ray ρε!
Ο δεύτερος λόγος του legend status είναι το σχεδόν δεκαπεντάλεπτο ομότιτλο έπος. Έπειτα από το Halloween και το Keeper of the Seven Keys, έρχεται το Heading for Tomorrow να μπει στην λίστα των ελάχιστων κομματιών που σε παρασέρνουν σε ένα μακρύ, πλούσιο σε εμπειρίες ταξίδι, που δεν κρατάει λίγα παραπάνω λεπτά από τη μέση διάρκεια ενός τραγουδιού, αλλά μία αιωνιότητα.
No comments:
Post a Comment