Agalloch - The Mantle (2002)

To αριστούργημα των Agalloch με συνόδευσε ατελείωτες ώρες στον χειρότερο ερωτικό χωρισμό που είχα στη ζωή μου. Σε μία απόλυτα ευαίσθητη περίοδο της ζωής μου, βίωσα τον πόνο που αξίζει κάθε έμψυχο ων να νοιώσει (αν θέλει να καυχιέται πως έζησε).

Μια κατάσταση που στους εξωτερικούς παρατηρητές φαντάζει σαν μία αδιάφορη λάθος τροπή των γεγονότων, ανάξια να προκαλέσει καταιγισμό αρνητικών συναισθημάτων και ψυχικό άλγος. Στον μαλάκα όμως που έχει επενδύσει τόνους συναισθήματος, όνειρα και στα θεωρητικά μελλούμενα, είναι η άβυσσος, το τέλος, ποιο το νόημα να ζεις, βάζελος που δεν θα δει τίτλο ποτέ. Ειδικά αν ο χωρισμός έχει εμπλουτιστεί με απιστία, προδοσία υποσχέσεων και αναίσχυντη απαίτηση να μην τερματιστεί "αυτό που είχαμε".

Με την αυτοκτονική μιζέρια που με πλημμύριζε, έρχονται οι Agalloch να "ντύσουν" μουσικά το υπαρξιακό μου κενό. Να μου υπενθυμίσουν πως υπάρχει άγρια ομορφιά στις πιο σκοτεινά μέρη της άγριας φύσης. Ενός οικοσυστήματος που ο κάθε άνθρωπος είναι απλά μία κουκίδα, μία ασήμαντη υποσημείωση στους ατέρμονους τόμους του σύμπαντος. Πόσο μάλλον τα ερωτικά μου προβλήματα, αδιανόητα ασήμαντα φαντάζουν μπροστά στους αδυσώπητους νόμους της θερμοδυναμικής που ορίζουν την ίδια τη ζωή.