Sunday, April 18, 2021

Kraftwerk - The Man Machine (1978)


H πόλη της Karlsruhe (στην οποία έζησα για μία μεγάλη περίοδο) πέρα από την πάλαι ποτέ ποδοσφαιρική ομαδάρα έχει και διάσπαρτες μικρές οάσεις Γερμανικής τέχνης. Είναι μία πόλη με χαρακτήρα, κτίρια που πάντα με γέμιζαν με μία ελκτική θλίψη κι ενδιαφέρουσες τάσεις καταστροφής. Με εξαίρεση την κεντρική ατραξιόν, το παλάτι, η υπόλοιπη πόλη ακροβατεί μεταξύ δυστοπικής κομμουνιστικής μιζέριας με δόμηση και ρυμοτομία βγαλμένη από το μυαλό μίας αρχιτεκτονικής ιδιοφυίας. Την έχω "περπατήσει" άπειρες φορές, γνωρίζω κάθε στενό της καλύτερα κι από τις πίστες του Quake και πάντα μία βόλτα στους δρόμους με τα κοκκινοπά κτιριά της, αναγουργουλιάζε το μέσα μου γεννόντας παράξενες σκέψεις και συναισθήματα.


Όμοια κατάσταση για μένα είναι κι η μπάντα Krawftwerk, που ναι μεν δεν είναι από το Baden, αλλά από το Düsseldorf το οποίο σαν πόλη είναι στην ίδια αλλοπρόσαλη κατηγορία με τα αποπάνω. Δεν είμαι ιδιαίτερος φαν της ηλεκτρονικής μουσικής (αν και θα έπρεπε), αλλά το Wir fahren fahren fahren auf der Autobahn όταν το πρωτοάκουσα μου είχε ανατινάξει τον εγκέφαλο (δίχως να καταλαβαίνω για ποιον πούστη λόγο). Δεν πως το μυαλό του καράφλα Florian Schneider μπορούσε να βάλει στη σειρά ηλεκτρονικές νότες που ναι μεν ακούγονται ως ένα απλό τραγούδι αλλά τσουτσουριάζουν το υπερεγώ μου κι αναστατώνουν συνειδητο, υποσεινήδητο, ασεινήδητο κι όποια άλλη ψυχική περιοχή παίζει αυτές τις μέρες.


Το Man Machine είναι δισκάρα κι αξίζει να συλλεχθεί σε βινύλιο. Τριαντα έξι μόνο λεπτά, αλλά ένα The Robots, ένα Metropolis (έπος λέμε) κι ένα Model δρουν σαν εθιστικά ναρκωτικά που αναζητούν το repeat στην ακρόαση. Μεγαλειώδες άλμπουμ από τους πιονέρους της ηλεκτρονικής μουσικής.

Friday, April 16, 2021

Iced Earth - Live in Ancient Kourion (2013)


Μετά το Alive in Athens, o Jon Schaffer πίστευε πως είχε δώσει στην Ελλάδα την απόλυτη metal live cd/dvd κυκλοφορία. Και πολύ καλά πίστευε για το Alive in Athens αποτελεί εθνική κληρονομιά της Ελλάδας. Χρόνια αργότερα κάποιος από τη Century Media του ψιθύρισε πως ο Ελληνικός χώρος περιλαμβάνει και τη Κύπρο, τη μαρτυρική μεγαλόνησο. Οπότε η μπάντα, πιστή στο κοινό που κάποτε την είχε πιο πάνω κι από τους Maiden (μόνο στην Ελλάδα αυτά), έπρεπε να βγει κι η αντίστοιχη κυπριακή κυκλοφορία. 


Στο αρχαίο θέατρο Κουρίου στη Λεμεσό, πραγματοποιήθηκε και φιλμογραφήθηκε ένα κολασμένο Iced Earth live, με τον Stu Block στο μικρόφωνο. Χορταστικό show από τους καλύτερους του είδους με κομμάτια που τιμούν ολόκληρη την δοξασμένη ιστορία της παγωμένης Γης. Με αυτό το live DVD οι Iced Earth φέρνουν ακόμη πιο κοντά τους Ελλαδίτες Έλληνες με τους αδελφούς Κύπριους.

Wednesday, April 14, 2021

KISS - Psycho Circus (1998)

 

Η φωτογραφία απεικονίζει απόλυτα την άποψή που έχω για το συγκρότημα των KISS. H giant size υπεργαμάτη συλλογή με όλα τα κόμικ που έχουν βασιστεί στο συγκρότημα και δίπλα το ταπεινό CDάκι με το άλμπουμ Psycho Circus. Υπάρχουν τόσα υπέροχα πράγματα γύρω από το συγκρότημα αλλά η μουσική παραμένει πάντα μέτριο έως αδιάφορο αμερικάνικο hard rock με κάποια αξιοσημείωτα τραγούδια μετρημένα στα δάκτυλα (του ενός χεριού) και το disco metal I was made for lovin' you. 


Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και το Psycho Circus, στο οποίο ο τεράστιος Todd McFarlane έγραψε και κυκλοφόρησε με την Image μία αριστουργηματική σειρά κόμικ. Σκοτεινές ιστορίες που ατελείωτες αναφορές στο συγκεκριμένο άλμπουμ, οι KISS περσόνες να παρελαύνουν στις σελίδες του κόμικ ως απόκοσμοι χαρακτήρες σε ένα άκρως σκοτεινό και μυστήριο σκηνικό που ακροβατεί στα όρια της τρέλας. Ακριβώς το αντίθετο με τη νερόβραστη κόμικ σειρά που ακολούθησε από τη Dark Horse, που παρουσιάζει τους KISS ως υπερήρωες της κακιάς ώρας σε ένα σενάριο έμπνευσης πεντάχρονου. 


Το Psycho Circus κόμικ έρχεται να συναντήσει το δίδυμο ομότιτλο μουσικό άλμπουμ κι είναι φάση δίδυμοι Danny DeVito/Arnold Schwarzenegger. Hard rockιές που τις ακούω και τις ξεχνάω πέντε λεπτά αργότερα. Με αξιοσημείωτα σημεία μόνο το ομώνυμο, το Raise your Glasses και το Dreamin' να σώζουν κάπως την τιμή της υπερεκτιμημένης (όσο δεν πάει) μπάντας. 


Προφανώς κι αναγνωρίζω πως πρόκειται για το 18ο άλμπουμ του συγκροτήματος και σίγουρα από ένα σημείο και μετά έρχεται ο κορεσμός, ειδικά σε ένα τόσο χιλιοπαιγμένο είδος μουσικής. Αλλά με δεδομένο το vibe που δόθηκε (όταν ήταν να κυκλοφορήσει) στο συγκεκριμένο άλμπουμ, ως ένα τεράστιο come back των KISS, υπήρχαν απαιτήσεις. Video game (αξιοπρεπές) κυκλοφόρησαν, ο τεράστιος Καναδός κόμικ δημιουργός έδωσε ότι καλύτερο στην συγγραφική του τέχνη (μετά το Spawn), φιγούρες, βιβλία, ατελείωτο merchandise, λεφτά με το τσουβάλι,... ε βγάλτε κι έναν δίσκο λίγο πιο πάνω από του μετρίου για αυτό το τσίρκο.

Monday, April 12, 2021

Therion - Gothic Kabbalah (2007)

 

Οι Therion ήταν αγαπημένο συγκρότημα. Παρελθοντικός χρόνος, γιατί από το Gothic Kabbalah και μετά πήραν μία ασυγχώρητη πτωτική πορεία. Με το Lemuria/Sirius B έφθασαν στην κορυφή, στο πικ τους, η παραβολική συνάρτηση έπιασε μέγιστο κι ο Christofer Johnsson αντί να πάρει χαμπάρι να διατηρήσει τα κεκτημένα, άρχισε τις μαλακίες. Άλλαξε το επιτυχημένο roster, ξεκίνησε τα ανούσια concepts, από dark συμφωνικό metal την είδε ότι τώρα γράφουμε όπερα κι άλλες τέτοιες πίπες. Έφερε την πιο αντιπαθητική μορφή του heavy metal, τον Snowy Shaw, πως να δει προκοπή.


Πέρα της προσωπικής μου αντιπάθειας με τον Snowy Shaw (θέλω πολύ να παίξω ξύλο μαζί του κι ας μου ρίχνει στο μπόι 20 εκατοστά, τον έχω πιστεύω), φαινομενικά το Gothic Kabbalah δεν άλλαξε ιδιαίτερα πλεύση από τα προηγούμενα άλμπουμ. Επί της ουσίας όμως, ξεπέρασε κάποια threshold που κρατούσαν, στα προηγούμενα άλμπουμ, τις εύθραυστες ισορροπίες που έδιναν την υπέρτατη γαματοσύνη στη μουσική τους. Χάθηκε το μυστήριο, η αυθεντική σκοτεινή αύρα, ο επικός προσανατολισμός και στη θέση τους μπήκαν επιτηδευμένη ψευτογκοθίλα, πλαστικές φωνητικές εξάρσεις καταδίκης και γελοίες ενδυματολογικές επιλογές (βλέπε το live DVD) του Shaw (δεν τον πάω λέμε).


Είναι κακό άλμπουμ το Gothic Kabbalah? Σε καμία περίπτωση, έχει καλές στιγμές, ακούγονται ευχάριστα και τα 15 κομμάτια (διπλό CD), το ομότιτλο, το Trul και το The Wand of Abaris έχουν πολύ δυνατά σημεία, αλλά το τελικό αποτέλεσμα δεν είναι αυτό που οι Therion που με τις συνεχείς δισκάρες τους με έκαναν βαμμένο οπαδό τους. Η γκοθικ Καβάλα ήταν η αρχή της πτώσης που με έκανε να ξεβάψω τα χρώματα του θηρίου, μία πτωτική πορεία που οδήγησε αργότερα σε εκτρώματα σαν το Les fleurs du mal ή το Beloved Antichrist.

Saturday, April 10, 2021

Napalm Death - The Code Is Red... Long Live the Code (2005)

 

Μία κασέτα που αγόρασα καθαρά για να τιμήσω την τελευταία μου ημέρα στο στρατό, την πιο άχρηστη περίοδο της ζωής μου (ναι μεν ειδικές δυνάμεις, πεζοναύτης, χαμένος χρόνος δε). Είχα ζητήσει να απολυθώ πριν την πρωινή αναφορά, γιατί δεν είχα όρεξη να χαιρετίσω κανένα, ακόμη και τα παλικάρια που είχα φιλικές σχέσεις. Αν και δεν πέρασα άσχημα στο στρατό από πλευρά ασκήσεων ή αγγαρείας, ήταν μία βαρετή κατασκήνωση με φεστιβάλ κομπλεξισμού, φτηνής πατριδοκαπηλείας κι ατελείωτης ανοησίας. Οπότε δεν ήθελα να σπαταλήσω ούτε δευτερόλεπτο παραπάνω σε αυτό το βαρετό μέρος.


Ο ΒΑΥΔΜ που θα μου έδινε το απολυτήριο ήταν ένας Ανθυπαστιστής, από τους λίγους υπαξιωματικούς που μπορούσε να αρθρώσει ολοκληρωμένη πρόταση χωρίς να βραχυκυκλώσει ο εγκέφαλος του. Ήξερα ότι με συμπαθούσε, όπως οι περισσότεροι γαλονάδες της Μοίρας, αφού δεν προξενούσα προβλήματα, ήμουν τυπικός στις ασκήσεις/αγγαρείες κι πολύ καλές επιδόσεις στις βολές. Που και που τους υπενθύμιζα ότι είναι τα μεγαλύτερα παράσιτα του δημόσιου χρήματος, αλλά λόγω περιορισμένης αντίληψης δεν πολυκαταλάβαιναν τι τους έλεγα οπότε όλα αρντάν. Είχα χαρεί λοιπόν που η τελευταία φάτσα ντυμένη στα χακί ήταν ο συγκεκριμένος ΒΑΥΔΜ, μία τελευταία ευχάριστη νότα πριν βγάλω μία για πάντα το πράσινο μπερέ.


Μαζί με το απολυτήριο μου ζήτησε αν έχω ένα usb stick μαζί μου. Προφανώς κι είχα, άκρως απαραίτητο για τη θητεία μαζί με μωρομάντηλα και βιβλία. Ο Ανθύπας πριν μου δώσει το πολυπόθητο χαρτί μου “πέρασε” στο stick, την τότε δισκογραφία Napalm Death, δώρο για την καλή συνεργασία που είχαμε. Αντιφασίστας (έχει και τέτοιους ο στρατός), σωστός αντικομφορμιστής ο τύπος, ανέβηκε πολλά ακόμη σκαλιά στην αντίληψή μου, ήταν ωραίο να κλείνω την θητεία μου με μουσική από ένα συγκρότημα της ευρύτερης ηχητικής οικογένειας που αγαπάω.


Οι Napalm Death δεν είναι του γούστου μου, τις grindcore hardcore deathίλες τις βρίσκω κάπως βαρετές κι επαναλαμβανόμενες. Και να πούμε την αλήθεια, από μουσικής άποψης το grindcore είναι βαρετό κι επαναλαμβανόμενο με κομμάτια σφηνάκια διάρκειας ένα με δύο λεπτά. Κοινώς, λέμε ότι έχουμε να πούμε με ένα κοινωνικοπολιτικό σύνθημα, κοφτές death κιθάρες να παίζουν στο background, μπάσο στο maximum κι έτοιμο το τραγούδι, πάμε για το επόμενο να γεμίσει ο δίσκος. Έπρεπε όμως να τιμήσω τον τυπάρα τον Ανθύπα κι έτσι βρήκα κι αγόρασα την πρώτη κασέτα (old school κι έτσι) των Napalm Death που ο τίτλος και το εξώφυλλο μου έκαναν κλικ, δίχως δεύτερο κριτήριο.


Όταν παίζει στο κασετόφωνό μου, στίχοι βγαλμένοι κατευθείαν από το μέγαρο του Περισσού όπως 

There will always come a threat once the plebs step out of line, A fabricated perpetrator biding his time 

δίνουν το δικό μου salute στα λίγα (μα πάρα πολύ λίγα) άτομα που πραγματικά κέρδισαν το σεβασμό μου στο στρατό.

Friday, April 9, 2021

Bruce Dickinson - Tattooed Millionaire (1990)

 

Τα καλοκαιρινά πρωινά του Σαββάτου στο Δουβλίνου, επιβάλλουν όμορφη βολτούλα στο κέντρο της πόλης, μαζί με το έτερον ήμισυ. Με ένα απολαυστικά χορταστικό full Irish breakfast με λουκάνικα, μπεϊκόνια, πουτίγκες αίματος, τηγανητά αυγά κι άλλα τέτοια ωραία (για να φράξει κι η τελευταία αρτηρία του σώματος), κι ατελείωτο περπάτημα στους πεζόδρομους της πρωτεύουσας του σμαραγδένιου νησιού. Η καλύτερη έναρξη για ένα φανταστικό σαββατοκύριακο.


Ένα τέτοιο πρωινό, πριν από χρόνια, με ηθικό ακμαιότατο, αφού βολτάραμε στο St Stephen's Green Park (το πάρκο με τα παπάκια), θέλαμε να επισκεφθούμε έναν καθολικό ναό (epic doom καταστάσεις) που βρισκόταν στην άλλη μεριά του ποταμού Liffey. Καθοδόν για τη γέφυρα, περνώντας έξω από το Tower Records (το μεγαλύτερο mainstream δισκάδικο της χώρας), είπα "να μπούμε να ρίξουμε μία γρήγορη ματιά". Αυτή η φράση πάντα μεταφράζεται ως "δεν παίζει να βγω από το μαγαζί με άδεια χέρια". Αφήνοντας τη σύζυγό μου να περιεργάζεται τις νέες κυκλοφορίες στην alternative rock σκηνή, εγώ πήγαινα καθοδόν για τον rock αχταρμά του vinyl section (οι τύποι έχουν στοιβάξει σε ένα ατελείωτο section όλα τα είδη της μουσικής που περιλαμβάνει ηλεκτρική κιθάρα, από Leonard Cohen μέχρι Gorgoroth).


Εκεί που έψαχνα για το A-Lex των Sepultura (πολύ κουλτούρα λέμε), στο οπτικό μου πεδίο μπαίνει ένας τύπος, μία μορφή πολύ γνώριμη. Θα ορκιζόμουν πως ο τύπος είναι ο Bruce Dickinson. Ταχυπαλμίες, ταχυκαρδίες, εγκεφαλική αναστάτωση, "βρε λες?". Ως γνωστός αρχιχέστης σε τέτοιες καταστάσεις, ακολούθησα αυτό που υπαγορεύει το manual του archshitter, έτρεξα στη σύζυγο. Ψιθυρίζοντας γεμάτος έξαψη τη ρωτάω "είδες ποιος είναι στο μαγαζί;", για να πάρω την απάντηση "τη μιλφάρα μπροστά από τους Jazz δίσκους λες;". Όντως υπήρχε μία υπερμιλφάρα σε εκείνο το section, είδος ανθρώπου που θαυμάζουμε και σεβόμαστε με τη σύζυγο μου. "Ποιος τη γαμάει αυτή την μιλφάρα; (εγώ σίγουρα ναι), νομίζω πως ο Bruce Dickinson είναι στο μαγαζί. Αυτός πρέπει να είναι, ίδιος λέμε. Πήγαινε να του μιλήσεις, γιατί εγώ δεν την παλεύω."


Η σύζυγος, συμφώνησε πως ο τύπος παίζει να είναι ο Bruce, κι ατρόμητη ως είναι, πήγε χύμα να μιλήσει στον θρύλο της metal μουσικής. Παρακολουθώντας από μακριά τον φιλικό διάλογο που άρχισε να εξελίσσεται μεταξύ τους, ο προσωπικός μου άγγελος μου έκανε νόημα τους πλησιάσω. O Bruce με ένα τεράστιο χαμόγελο μου έδωσε το χέρι του, συντεινόμενος "Hi pal, Mr. Dickinson here, with whom I have the pleasure". Πριν ο αποσβολωμένος Heddigan αρθρώσει κουβέντα, ο τύπος πρόσθεσε "just kidding... (αυτόματη μετάφραση στα Ελληνικά) μου έχουν ξαναπεί πως μοιάζω με τον τραγουδιστή των Maiden, αλλά δυστυχώς δεν είμαι αυτός, sorry pal". “Αλλά πιστεύω πως δεν πρέπει να φύγεις από το κατάστημα απογοητευμένος, νομίζω πως πρέπει να αγοράσεις αυτό για την όμορφη κυρία σου”, κι μου έδειξε το Tattooed Millionaire βινύλιο.


Αυτά και με αυτά, απόκτησα την πρώτη solo κυκλοφορία του Bruce, με την οποία ξανά συστήθηκα με τον αγαπημένο μου καλλιτέχνη, αυτή τη φορά μέσα από την μουσική των ηχείων μου. Το Tattooed Millionaire, είναι εμπλουτισμένο με αυτή την feeling good διάθεση, όπως η από πάνω ιστορία για το πως βρέθηκε ο δίσκος στη συλλογή μου. Δεν είναι η καλύτερη δουλειά του (από τις solo), αλλά το θετικό συναίσθημα που βγάζουν κομμάτια σαν το ομώνυμο ή το Gypsy Road και το Born in '58, hardrockίλες που δεν περνούν απαρατήρητες. Up tempo ύμνοι σαν το Dive! (x3) ανεβάζουν τη διάθεση, γεμίζουν ενέργεια τον χώρο κι ο ακροατής γουστάρει (που στην τελική είναι και το ζητούμενο).


Όταν στην παραγωγή παίζει μπάλα ο μακαρίτης, τεράστιος Tsangarides, δεν μπορεί να μιλάμε για αποτέλεσμα λιγότερο από μουσικό αραβούργημα (ειδικά το εξώφυλλο).


Δίσκος not recommended for hardcore Maiden fans, αλλά όσους γουστάρουν και την πιο απελευθερωμένη πλευρά του μεγάλου ερμηνευτή. Κρίμα, που δεν υπήρξε αντίστοιχη συνέχεια (δίχως να σημαίνει πως οι επόμενοι δίσκοι δεν ήταν καλύτεροι).

Tuesday, April 6, 2021

Falconer - The Sceptre of Deception (2003)

 

Πριν από καιρό, το rocking.gr είχε κάνει αφιέρωμα στους Falconer και θυμήθηκα τη μπαντάρα που στις αρχές των '00s είχα ακούσει το ντεμπούτο τους κι είχα ενθουσιαστεί. Οπότε, χωρίς να χάσω χρόνο τσίμπησα το The Sceptre of Deception σε μία διαδικτυακή μου αγορά, για να ανακαλύψω περισσότερο την μπάντα που είχε αφήσει τις καλύτερες εντυπώσεις με το ομώνυμο άλμπουμ τους.


Όταν έπιασα στα χέρια μου το καταπράσινο CD, μνήμες του ένδοξου ευρωπαϊκού power metal παρελθόντος ήρθαν στο μυαλό. Τότε που ολόκληρη η Ευρώπη με μπροστάρηδες τους Γερμανούς και Σουηδούς, δίδασκε στον υπόλοιπο πλανήτη πως γίνεται σωστά η φάση, οι δισκάρες γέμιζαν η μία πίσω από την άλλη τα ράφια των καταστημάτων και τους σκληρούς μας δίσκους. Το CD ήταν στα χέρια μου, παρά το βαζέλικο περιτύλιγμα, το έβαλα κατευθείαν να παίξει, να απολαύσω παλιό καλό ορθόδοξο europower.


Και ναι, το εναρκτήριο The Coronation, έδωσε πόνο. Όχι υπερβολικό, αλλά τίμιο κομμάτι. Ενθουσιασμός, Falconer ρε νιαμού, ο αετός μπορεί να πεθαίνει στον αέρα, το γεράκι όμως πετάει ακόμη και σας χέζει σαν περιστέρι. Αυτόν τον λεκτικό ενθουσιασμό μπούρδολογίας έκοψε απότομα το επόμενο κομμάτι Trail of Flames. Βασικά όλο το υπόλοιπο άλμπουμ, έκοψε τον ενθουσιασμό. Άνευρα κομμάτια, δίχως συνθετική φαντασία, διεκπαιρεωτική εκτέλεση, ίσως φταίει κι ότι πίσω από το μικρόφωνο αντί του τεράστιου Mathias Blad είναι ο soft Kristoffer Göbel.


Κακή βρήκα και την παραγωγή του Andy LaRocque, που στο άλμπουμ δεν παίρνω ως ακροατής την αίσθηση πως ο ήχος των οργάνων δεν έχει "δέσει". Το The Sceptre of Deception με απογοήτευσε, πήρε ευκαιρίες ακρόασης και θα πάρει περισσότερες στο μέλλον. Σίγουρα θα ανακαλύψω πράγματα να αγαπήσω, η ποιότητα της μπάντας είναι αδιαμφησβήτητη, το γεράκι θα σχίζει τους αιθέρες ακόμη και στις χαμηλές πτήσεις.