Savage Sword - Demo MMXXVI (2026)

 Είμαστε Σουηδοί μεταλλάδες με καταβολές από τον ακραίο χώρο και θέλουμε να παίξουμε επικό heavy. Πρώτο και πιο σημαντικό βήμα, αφήνουμε creepy μουστάκι. Έχοντας καταβολές από τον ακραίο χώρο, διαλέγουμε την πιο mainstream sword n sorcery θεματολογία, Conan the Barbarian. Ασπρόμαυρο εξώφυλλο με Arnold Schwarzenegger και τεμπέλικο τίτλο για το demo, φύγαμε να γράψουμε μουσική.

Παραγωγή σε studio υπόγα του μαγευτικού Kristianstad και live ηχογράφηση σε δημοσιογραφικό μαγνητοφωνάκι αγορασμένο από στοά της Ομόνοιας. Τέσσερα κομμάτια "όλα γιούργια!", στίχοι Κόμπρα Πρες, και κυκλοφορία σε κασσέτα. 

Πως να μην αγαπήσεις παράφορα τους Savage Sword.

Gamma Ray - Sigh No More (1991)

 Στην silver anniversary edition του δεύτερου άλμπουμ των Ramma Gay, διαβάζουμε στα liner notes του Matthias Mineur.

When Gamma Ray started to work on their second album Sigh No More in spring 1991, the international heavy metal scene had just been plunged into their first and at the same time most serious crisis to date. Grunge was the flavour of the day and musicians sporting checked shirts and grubby street look were fast becoming the new stars. At the beginning of September 1991, Nirvana's hit (Smell Like Teen Spirit) arrived on the scene and Kurt Cobain became the icon of a new musical genre...

Κι η συνέχεια του αφηγήματος είναι πως Hansen κι η παρέα του είχαν τόσο πολύ σοκαριστεί από το Hello, hello, hello, how low? που έγραψαν μαλακία δίσκο για να ξεπεράσουν το σοκ. Ένας νεκρός ατημέλητος βρωμύλος ξανθομπάμπουρας,... ο μπαμπούλας του Heavy Metal. 

Καταρχάς, ο δίσκος μόνο μαλακία δεν είναι (μακριά από τους Gamma Ray τέτοιοι χαρακτηρισμοί). Αλλά είναι από τους πιο αδύναμους, μαζί με το To the Metal! και το Empire of the Undead. Ένα σούπερ κομμάτι (One with the World) και τρία (όχι και τόσο σούπερ) σώζουν την κατάσταση (Changes, The Spirit και Dream Healer) που κι αυτά στους χρυσούς δίσκους των Rays ίσως να μην έβρισκαν θέση.

Το να υπάρχει συνθετική απραξία σε ένα άλμπουμ δεν είναι πρόβλημα. Στην τελική ο καλλιτέχνης θα κυκλοφορήσει ότι στον πούτσο αυτός/αυτή θέλει. Αλλά δεν σου φταίει ο Cobain και ο κάθε γαμωCobain που δεν μπόρεσες να γράψεις μουσική της προκοπής. Είμαι σίγουρος ότι υπήρξαν μεταλλάδες στα 90s που τις μέρες που ο πούτσος δεν συνεργαζόταν στο κρεβάτι, έβρισκαν δικαιολογία στο grunge. "Συγνώμη αγάπη μου, πρώτη φορά μου συμβαίνει, έπαιζε και Nirvana πριν στο ραδιόφωνο, γάμησε τα...".

Και μόνο όμως για το One with the World, ένας εξαιρετικός power metal ύμνος με τον Ralf Scheepers να δίνει ρέστα, το άλμπουμ περνάει τις απαιτητικές εξετάσεις των Gamma Ray's standards.

Necromantia - Crossing the Fiery Path (1993)

 To Metal Hammer συνεχίζει να προσφέρει CD άλμπουμ από Ελληνικές θρυλικές μπάντες της Black Metal σκηνής. Σε αυτή τη μακρόστενη μορφή digisleeve που γαμάει την αρμονία στη CDοθήκη κάθε OCD συλλέκτη.

Το πρώτο full length των Necromantia, ιστορικό άλμπουμ για την εγχώρια και διεθνή ακραία μουσική. Έθεσε τις βάσεις να προχωρήσει αυτό το έρμαιο black metal βήματα παραπέρα, γιατί αν περιμέναμε από τους μουρόχαβλους Νορβηγούς, αυτοί ακόμη ψάχνουν τον βερζεβούλη στα χιονισμένα δάση τους.

Τελείως καρτούν εξώφυλλο το οποίο όμως γαμάει!

Amon Amarth - Once Sent from the Golden Hall (1998)

 Κάποιοι ανδρωθήκαμε μεταλλικά με Amon Amarth. Μπορεί να μοιάζαμε με νέρντουλες φλώρους αλλά όταν μυρίζαμε τις πουστιές που μας κάνανε, τραβούσαμε το κέρατο και θέλαμε να ξεριζώσουμε καρδιές και να δώσουμε τα άντερα στο χέρι.

Πολύ πριν γίνουν αντικείμενο χλεύης, οι Amon Amarth έφεραν το σωστό Viking Metal στο κοινό που θα τους γυρνούσε την πλάτη ύστερα από επικά χρόνια κυριαρχίας σε θάλασσα και στεριά. Το Once Sent from the Golden Hall είναι εξαιρετικό ντεμπούτο πολεμικού death metal, μπολιασμένο με πιασάρικα μελωδικά ριφ, στίχους που θα μπορούσαν να κοσμούν ταφόπλακες Σκανδιναβών μαχητών, άγουρο όσο πρέπει (ντεμπούτο γαρ).

Από τα φοιτητικά μου χρόνια είχα μπει στην αρμάδα των Amon Amarth με τις χρυσές δισκάρες (βλέπε The Avenger κι ότι άλλο ακολούθησε). Η φάση με το Once Sent from the Golden Hall είναι "άκουσε το πρώτο τους να δεις πόσο γαμούσαν οι Σουηδοί από το ξεκίνημα". Δεν πιάνει τα στάνταρντ των μετέπειτα άλμπουμ αλλά έχεις τεράστιες κομματάρες όπως το Without Fear και το υπερέπος Victorious March.

Άκρως εμπορικοί (και καλά κάνουν, μας έχουν πρήξει τα παπάρια οι παπάρες που έχουν αναγάγει το underground σε θρησκεία), επένδυσαν στη συνταγή μίξης καφρίλας, επικού μεγαλείου και catchy μελωδίας. Θέλει πολλά κιλά αρχίδια ταύρου, γνώση και ταλέντο για να πέτυχεις ακολουθώντας πεπατημένες οδούς. 

Οι Amon Amarth με εφαλτήριο την χρυσή πύλη, πλήρως αρματωμένοι στο Drakkar τους, διασχίζουν την θάλασσα του heavy metal εδώ και δεκαετίες. Κατέκτησαν πολλά, γνώρισαν την ήττα, αποθεώθηκαν κι αμφισβητήθηκαν αλλά ουδείς μπορεί να αμφισβητήσει ότι έχουν εξασφαλίσει μία περίτρανη θέση στη Valhalla.

Dream Theater - When Dream and Day Unite (1989)

 Ουδείς μπορεί να αμφισβητήσει την σπουδαιότητα των Dream Theater, μπάντα που έχει συνδέσει το όνομά της με το Progressive Metal. Και στο πρώτο τους άλμπουμ μου βάζουν για εξώφυλλο τη βρωμερή μασχάλη ενός τυπά που ετοιμάζεται να λάβει στο στήθος το πυρωμένο σίδερο με το λογότυπο του συγκροτήματος. Αυτή τη μαλακία εκεί στα early 90s που σώνει και καλά οι πιο ψαγμένες Αμερικάνικες μπάντες έπρεπε σώνει και καλά να έχουν ένα πιο σοφιστικό προφίλ. Οι Ευρωπαίοι κολλημένοι στους δράκους και τις πύρινες ρομφαίες, οι Dream Theater με μασχάλες και πυρωμένα σίδερα. Τι σαδομαζοχιστικά θέματα είχε η Amy Guip, υπεύθυνη για το progressive καρακιτσαριό artwork, δεν μπορώ να γνωρίζω αλλά πολλά μπορώ να φανταστώ.

Ξεπερνώντας τον εμετό που θέλω να κάνω κάθε φορά που αντικρύζω αυτή την αηδία, επιστρέφω πολύ συχνά στο ντεμπούτο των Theater. 

Το θρυλικό A Fortune in Lies υπάρχει εκεί να μας θυμίζει πόσο γαμούσαν οι Majesty/πρώιμοι Theater με τον μακαρίτη Charlie Dominici στο μικρόφωνο και την συνθετική αύρα του Kevin Moore να δίνει αυτό το κοσμικό μυστήριο σε κάθε κομμάτι.

Το The Killing Hand ήταν το πρώτο μακρύ Theater έπος, για να ακολουθήσει ένας ολόκληρος στρατός τα επόμενα χρόνια. Θεϊκό instrumental The Ytse Jam, δώρο του Moore στην ανθρωπότητα με τίτλο για να χαίρονται οι σνομπαρίες Theater φαν ("φιλε είναι αναγραμματισμός του Majesty, δεν είναι αυτά τα ψαγμένα για σένα").

Στο Status Seeker αναδεικνύεται πόσο όμορφα μπορεί να ερμηνευτεί ένα κομμάτι, χωρίς φανφάρες κι υπερβολές (η οποία υπερβολή θα γίνει σήμα κατατεθέν για τους Theater στην πορεία της καριέρας τους).

Αγαπημένο κομμάτι το Only a Matter of Time, το οποίο με γεμίζει αισιοδοξία και νοιώθω γαματοσύνη κάθε φορά που το ακούω. Αρκετά ασυνήθιστα συναισθήματα για Theater μουσική που συνήθως σε γεμίζει κατάθλιψη, πέφτεις στο αλκοόλ και τα σκληρά ναρκωτικά, αλλά στο συγκεκριμένο οι πούστηδες έκλεισαν ένα φανταστικό άλμπουμ με τον καλύτερο τρόπο.

Mourning Beloveth - Rust & Bone (2008)

 Ιρλανδική doom/death κυκλοφορία που σε καταπίνει σαν βαλτώδης γη μετά από αιώνες βροχής. Το Rust & Bone των Mourning Beloveth δεν είναι δίσκος για χαλαρό background όσο πίνεις το γαμημένο το φραπέ σου. Είναι soundtrack για να κοιτάς γκρίζο ουρανό, να σκέφτεσαι ήττες, να θυμάσαι μάχες που δεν έδωσες ποτέ και να νιώθεις τη σκουριά της ζωής να τρώει αργά το μέταλλο της ψυχής.

Ξεκινάει και αμέσως καταλαβαίνεις πως δεν μπήκες σε tavern για quest. Μπήκες σε ερειπωμένο keep όπου όλοι πέθαναν όρθιοι. Οι κιθάρες δεν παίζουν riffs, σηκώνουν πέτρινους τοίχους. Η φωνή του Darren Moore δεν τραγουδάει, αναγγέλλει καταδίκες. Κάθε βήμα του ρυθμού είναι σαν να περπατάς με βαριά πανοπλία μέσα σε λάσπη μέχρι το γόνατο, ενώ από μακριά φαίνεται ήδη το τέλος και πάλι συνεχίζεις. Γιατί στο doom metal, δεν νικάς, αντέχεις.

Στο The Mantle Tomb νιώθεις πως ανοίγει αρχαία κρύπτη. Η ατμόσφαιρα στάζει υγρασία, σήψη και μνήμη. Στη Νecropolis ενός old school cRPG, αυτό παίζει από τα μαγικά ηχεία της. Το growl βγαίνει σαν φωνή θαμμένη κάτω από χώμα, ενώ οι καθαρές γραμμές μοιάζουν με τελευταία προσευχή από κάποιον που ξέρει πως δεν θα σωθεί.

Το A Terrible Beauty Is Born γαμεί με τον δικό του τρόπο: αργά, επιβλητικά, βασανιστικά. Δεν σε βαράει με οργή, σε λυγίζει με βάρος. Είναι εκείνο το κομμάτι που καταλαβαίνεις πως η ομορφιά στον σκοτεινό ήχο δεν βρίσκεται στη λάμψη αλλά στη φθορά. Στις ρωγμές. Στο χώμα πάνω στο σπαθί. Στη σημαία που έμεινε μόνη της να ανεμίζει πάνω από χαμένο κάστρο.

Το Rust & Bone σαν σύνολο πετυχαίνει κάτι που λίγοι δίσκοι του ιδιώματος πετυχαίνουν: σε κάνει να νιώθεις μικρός μπροστά στον χρόνο. Η σκουριά τρώει τα όπλα, τα κόκαλα μένουν όταν όλα τα υπόλοιπα σαπίζουν. Κι όμως μέσα σε αυτή την παρακμή υπάρχει μεγαλείο. Μια περήφανη αποδοχή πως όλα χάνονται, άρα όλα έχουν αξία τώρα.

Το καλύτερο (κατ’ εμέ) στοιχείο του δίσκου είναι η ισορροπία ανάμεσα στη βαρβατίλα και τη μελαγχολία. Δεν είναι μόνο μπουντρουμοriffική συντριβή. Είναι και συναίσθημα. Είναι και μνήμη. Είναι και η στιγμή που μετά από ώρες campaign κάθεσαι μόνος σε ruined chapel κι ακούς τον αέρα να περνά από τα σπασμένα βιτρό.

Υπάρχει λόγος που τέτοια μουσική αγαπιέται τόσο βαθιά. Γιατί δεν πουλάει ψεύτικη ελπίδα. Παίρνει τη φθορά, την απώλεια, την κούραση, τη μοναξιά και τα μετατρέπει σε τέχνη. Bάζω να παίζει Rust & Bone, ανοίγω παλιό save file από The Bard's Tale και ξεκινώ πορεία μέσα σε ερείπια κι αναπόφευκτο θάνατο.

Imperial Age - Songs of Power (2022)

 Κυκλοφορεί στην πιάτσα το νέο ότι οι Imperial Age δίνουν τσάμπα CD. Βγάζει κι ένα μικρό video η junior μιλφάρα Jane Odintsova όπου εξηγεί πως πρόκειται για ένα compilation, υπογεγραμμένο cardboard sleeve, μιλάμε για τεράστια ευκαιρία. Άσχετα αν ισχύει το "ποιος ακούει τους Imperial Age" και το "έλεος με τις συμφωνικές μέταλ μπάντες που ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια", μόλις ακούσει τσάμπα CD ο σωστός μεταλλάς μπαίνει σε mode "δώσε και μένα μπάρμπα".

Δωρεάν μεν, αλλά το shipment cost εξακολουθεί να υφίσταται. Μας γάμησες ρε Jane και δεν το ευχαριστήθηκα καν. Λέω δε γαμιέται, ας τους ενισχύσουμε τους ζήτουλες (γιατί το shipment cost ήταν κάπως τσιμπημένο).

Κι έτσι απόκτησα το υπογεγραμμένο μουσικό relic των Imperial Age.

Η φάση όμως δεν τελειώνει εκεί. Η ηλεκτρονική μου διεύθυνση μπήκε σε ένα newsletter όπου η Jane ξεκίνησε ένα αδιανόητο spamάρισμα. Κάθε τρεις και λίγο να στέλνει ιστορίες και κατεβατά, για το πόσο σημαντικό είναι να αγοράσουμε και τα υπόλοιπα υπογεγραμμένα CDs, τα οποία τα κοστολογούν άνω των 25 ευρώ. Ποια 25 ευρώ ρε σοβιετικοί εβραίοι! Τόσα δε δίνω για Blind Guardian (λέμε τώρα). Βάλε και το κόστος μεταφοράς, θα δώσω σχεδόν 35 ευρώ για να πάρω ένα CD που δεν θα το αγόραζα ούτε στο παζάρι του Σχιστού. Εντάξει, κάναμε τη μαλακία με το Songs of Power άλλά τσιλάρετε λίγο με το άρμεγμα των οπαδών.

Άσε την άλλη τη μαλακία που έγραφε στα email της η Jane, ότι το υπογεγραμμένο CD είναι επένδυση γιατί θα το πουλήσεις "μεθαύριο" στο ebay για πάνω από 100 ευρώ. Δηλαδή, αυτόν τον καρκίνο που δημιουργεί στους καλλιτέχνες δισταγμό να υπογράψουν δίσκους και CDs σε meet and greet συναυλιών, οι Imperial Age το χρησιμοποιούν σαν επιχείρημα για να πουλήσουν την πραμάτειά τους.

Πάραυτα, τίμια διασκευή στο To Mega Therion.

Warlord - Free Spirit Soar (2024)

 All songs were created from either fully arranged or partially complete instrumental musical demos of Williams J. Tsamis, with the exception of 'Behold A Pale Horse' & 'Revelations XIX' which were written and recorded in full (that being all words and music) by William J. Tsamis and were released in their original versions on his 'Lordian Guard' 1995 and 1997 releases.

Με αυτό το disclaimer ανοίγει το booklet της καινούργιας Warlord κυκλοφορίας, έπειτα από το θάνατο του Τσάμη. Με πιο απλά λόγια "υπάρχει Warlord μουσική που δεν έχει ολοκληρωθεί, τιμούμε τη μουσική κληρονομιά που άφησε ο Tsamis, μην μας πρήζετε άλλο τα αρχίδια για ποιο λόγο συνεχίζουν οι Warlord..."

Η οποία κυκλοφορία δικαιώνει απόλυτα τον Zonder, τον Lavery και τα άλλα παιδιά, μιας και πρόκειται για άρτια Warlrod μουσική.

Τα περισσότερα κομμάτια, ήδη γνωστά από demo ή Lordian Guard εκδοχές, σε απολαυστικές studio εκτελέσεις, όπως τους αρμόζει. Όσο για την καινούργια μουσική που γράφτηκε και τις φωνητικές γραμμές του Lavery, εμπεριέχουν τη μαγεία που μεταλαμπάδευσε στους πιστούς μαθητές του ο τεράστιος Τσάμης.

Φοβερό άλμπουμ, ανώτερο από το The Holy Empire και full respect στον Giles που στα thanks credits μνημονεύει MacGyver και Tremors (μόνο 80s ρε μουνιά!).

Simone Simons - Vermillion (2024)

 Ο πούστης ο Lucassen έχει πάρει σβάρνα όλες τις Ολλανδέζες μέταλ μιλφάρες τους γράφει κομματάρες και μαζί κυκλοφορούν δισκάρες.

Το έκανε με τους The Gentle Storm και την Anneke van Giersbergen (λατρεία), τους Stream of Passion και την Marcela Bovio (είναι Μεξικανή αλλά στα αρχίδια μας, λατρεία), γυροφέρνει τις αδερφές Jansen και τώρα τσούπρωσε και την Simone Simons.

Θέλουμε και Sharon den Adel για να ολοκληρωθούμε σαν σωστοί μιλφολάγνοι μεταλλάδες.

Gotthard - Firebirth (2012)

 Απολαμβάνω τις χαρντροκιές των Gotthard και συνεχίζω το μεγαλείο φιλοσοφικής παπαρολογίας, από την ηλικία που το χέβι μέταλ δεν είχε εισχωρήσει ή εισροήσει στη ζωή μου.

Τα έξι χρόνια του Δημοτικού θεωρούνται, λένε, τα καλύτερα της παιδικής ηλικίας. Η διατύπωση είναι βολική, κρύβει μέσα της μια συλλογική ανάγκη να ωραιοποιούμε την προετοιμασία πριν την πτώση. Το παιδί είναι αρκετά μεγάλο ώστε να αντιλαμβάνεται τον κόσμο και αρκετά μικρό ώστε να μην έχει ακόμα λογαριασμό από αυτόν. Έξι χρόνια ανεμελιάς, φιλίας, γνώσης και παιχνιδιού. Έτσι το αφηγούμαστε για να μπορούμε να κοιμόμαστε τα βράδια.

Οι δύο πρώτες τάξεις κύλησαν χωρίς αξιοσημείωτες αποκαλύψεις. Κάτι Λόλες, κάτι μήλα, ευτυχώς όχι καρπούζια — η εκπαίδευση σε δόσεις ανώδυνες, σαν παιδικό σιρόπι. Τίποτα που να προδίδει τι ερχόταν. Η αληθινή χαρτογράφηση ξεκίνησε στην Τρίτη Δημοτικού. Όχι της γεωγραφίας, της κοινωνίας.

Δυο δημοτικά σχολεία, δύο κτίρια, ένας προαύλιος χώρος, άπειρη ανάγκη για σύγκρουση. Δεν χρειάζεται μεγάλη φαντασία για να γεννηθεί η έννοια του αντιπάλου. Ο απέναντι αρκεί. Από την Τρίτη τάξη γνωρίζαμε ότι τα παιδιά του συστεγαζόμενου σχολείου ήταν “οι άλλοι”. Τους κοιτούσαμε με βλέμμα συνοριακού ελέγχου. Δεν κάναμε φιλίες. Δεν ανταλλάσσαμε τίποτα πέρα από απειλές μεταμφιεσμένες σε αθλητικές αναμετρήσεις.

Στο ποδόσφαιρο και στο μπάσκετ δεν παίζαμε για διασκέδαση. Παίζαμε για επιβεβαίωση ύπαρξης. Αν δεν τους κερδίζαμε, ήταν σαν να μικραίναμε. Αν τους κερδίζαμε, για λίγα λεπτά αποκτούσαμε λόγο να υπάρχουμε. Τα κορίτσια, με μια σοφία που τότε παρεξηγούσαμε, δεν ασχολήθηκαν σχεδόν ποτέ. Ίσως είχαν ήδη καταλάβει το μάταιο του πράγματος.

Το σχολείο, υποτίθεται, προσφέρει γνώση, κοινωνικοποίηση, καλλιέργεια. Στην πράξη προσφέρει ταξινόμηση. Η τάξη δεν ήταν χώρος μάθησης, ήταν πίνακας κατάταξης. Ta διαγωνίσματα ήταν οι γύροι πρόκρισης. Ο στόχος απλός: να δουν οι υπόλοιποι τη σκόνη σου.

Εμφανίστηκαν οι πρώτες ετικέτες. “Άριστος”, “φυτό”, “Μέτριος”, “Τούβλο”. Μικρές λέξεις με τεράστια διάρκεια ζωής. Δεν υπήρχε υποβιβασμός — το σύστημα ήταν επιεικές. Ίσως υπερβολικά επιεικές. Κάποιοι πέρασαν τις τάξεις όπως περνάει ο αέρας από άδειο δωμάτιο. Σήμερα είναι ενήλικες με αυτοπεποίθηση χωρίς περιεχόμενο, χαμογελούν όταν μιλάς για την πρώτη Άλωση και τοποθετούν τη Μάλτα κάπου ανάμεσα στη Σικελία και στη φαντασία τους.

Υπήρχε όμως τρόπαιο. Η σημαία. Το ύψιστο έπαθλο της σχολικής αριστείας. Οι παρελάσεις ήταν βαρετές, τα άκαμπτα ρούχα ενοχλητικά, τα παπούτσια ακατάλληλα για τρέξιμο. Μα η σημαία ήταν η απόδειξη ότι κατανόησες τον μηχανισμό και τον υπηρέτησες άψογα. Στην Έκτη Δημοτικού την κράτησα. Έξι χρόνια πειθαρχίας συμπυκνωμένα σε ένα κομμάτι ύφασμα. Εκείνη τη στιγμή νόμιζα πως ανακάλυψα το νόημα του σχολείου. Αργότερα κατάλαβα πως απλώς είχα μάθει να κερδίζω μέσα στους κανόνες που άλλοι έφτιαξαν.

Τα παιδιά του Δημοτικού είναι αθώα μόνο στην επιφάνεια. Κάτω από αυτήν βράζει η ίδια ενέργεια που αργότερα ονομάζουμε ένστικτο. Αγόρια εναντίον κοριτσιών. Ένας πόλεμος χωρίς ιδεολογία, μόνο με ένταση.

Υπήρχε μια κοινωνική οδηγία: “τις γυναίκες δεν τις χτυπάς”. Στα δέκα σου, η οδηγία είναι μελλοντικός χρόνος. Στο παρόν, μετράει η ισορροπία δυνάμεων. Και όταν η περίσταση το απαιτούσε, η ισορροπία αποκαθίστατο με σφαλιάρες, κλωτσιές, σπρωξίματα. Όχι από μίσος, από ανάγκη να μη χάσεις. Η παιδική ηλικία δεν είναι αθώα. Είναι απλώς ανεκπαίδευτη.

Η εικόνα του “ιδεατού παιδιού” παρέμενε ανέπαφη στο σπίτι. Οι γονείς βλέπουν αυτό που αντέχουν να δουν.

Έξι χρόνια Δημοτικού. Λένε πως είναι τα καλύτερα. Ίσως γιατί τότε μαθαίνεις για πρώτη φορά πώς λειτουργεί ο κόσμος — σε μικρογραφία. Εχθροί, ιεραρχία, σύγκρουση, εκμετάλλευση, τρόπαια.

Rotting Christ - Genesis (2002)

 Πάμε να σατανιάσουμε με Rotting Christ και το πρώτο βιβλίο της Βίβλου. Όχι ότι χρειάζεται η ίδια η Βίβλος την black metal εκδοχή της. Όπως έχει γραφτεί και διαμορφωθεί είναι αυτούσια ένα κόσμημα μισανθρωπίας, μισογυνισμού κι ανθρώπινης κακίας. Διόλου παράξενο όλες οι Ιουδαϊκές γαμωθρησκείες έχουν καταστρέψει (και συνεχίζουν) αμέτρητες ζωές εδώ κι αιώνες. 

Πάσης φύσεως και δόγματος γαμημένοι χριστιανοί, ίδια και χειρότερα τα τέρατα του ισλάμ, εβραϊκά σιχάματα και (αν και δεν έχουν σχέση με Ιουδαϊσμό) δωδεκαθεϊστές, γαμώ τον Ερμή σας τον τρισμέγιστο. Προφανώς δεν αναφέρομαι στον μέσο άνθρωπο που ακολουθεί την οποιαδήποτε θρησκεία είτε ως μέρος πολιτιστικής/κοινωνική ταυτότητας, είτε ως πνευματική εκτόνωση και στην πραγματικότητα τους έχει γραμμένους στα μεζεά του, Χριστούς, Αλλάχηδες και τον πούστη τον Ερμή τον τρισμέγιστον. Αλλά στα ανθρώπινα τομάρια που εξασκούν σκοταδιστικές πρακτικές στις σημερινές εκπολιτισμένες (όσο μπορούμε να τις χαρακτηρίσουμε έτσι) ανθρώπινες κοινωνίες. Πρακτικές που είχαν ισχύ την εποχή που το μέσο ανθρώπινο γνωσιακό επίπεδο ομοίαζε με εκείνο μίας κατσίκας και πρέπει σιγά σιγά να τις αφαιρέσουμε για να εκπολιτιστούμε πλήρως.

Έχοντας ξεκαθαρίσει το παραπάνω αντιθρησκευτικό μανιφέστο, πάμε στις κομματάρες του Genesis.

Daemons, ένα σχιζοφρενικό κομμάτι με την άλλη στο background να αλαλάζει κι η συνονόματη ροκ όπερα του Καρβέλα να περνάει στη λήθη. Στη συνέχεια, λατίνοι μοναχοί αρχίζουν να ψέλνουν, ο Σάκης Τόλης φέρνει την κόλαση επί της γης κι αναλύει με το σωστό τρόπο το 'οφθαλμός αντί οφθαλμού', το οποίο έκλεψαν οι Εβραίοι από τον Χαμουραμπί (best name ever).

To Quintessence είναι εκεί για να σε στοιχειώσει και το Nightmare να σε αποτελειώσει. Πάρε στίχους να καβλώσεις 

Before the dawn I am buried, Into the tunnel of death

I here your voice that begs, For an exit to escape

Before the dawn I am buried, Feeling so dull so plain

Your fate starts to fade, It's time to face the flame

H πρώτη πλευρά του άλμπουμ (για όσους είναι true και ακούν το black metal τους σε κασέτα), κλείνει με το In Domine Sathana. Ένα κλασσικό Christ κομμάτι με κινηματογραφική πλοκή old school horror ταινίας.

Η συνέχεια δίνεται με το Release Me, ένα κομμάτι που ξεδιπλώνει την ευαίσθητη πλευρά της μπάντας δίνοντας μία black metal μπαλάντα (υπάρχει τέτοιο πράγμα;).

Θα ακολουθήσουν τα δύο πιο αδύναμα (κατά την άποψή μου) The Call of the Aethyrs και Dying για να κλείσει το άλμπουμ με τα δύο αγαπημένα μου. Ad Noctis κι η κόλαση πουτάνα, και το Under the Name of Legion φέρνει την σκοτεινή κάθαρση που επιζητούν όσοι ακούν αυτή τη μουσική.

King Diamond - "Them" (1988)

Αυτό που κάνει το Them τόσο ξεχωριστό είναι το ότι μοιάζει με χαμένη κασέτα από κάποιο σατανικό ραδιοφωνικό δράμα μεταμεσονύχτιας ζώνης.

Έχουμε το στοιχειωμένο σπίτι, την παρανοϊκή οικογένεια, το αντικείμενο φετίχ, τις φωνές που ποτέ δεν εξηγούνται πλήρως και τον ήρωα που δεν βγαίνει που θα γαμηθεί ψυχικά κι ηθικά. Μιλάμε για ένα heavy metal ghost novel που πρέπει να βιώσει κάθε καριόλης που θέλει να φέρει τον τίτλο του μεταλλά.

Το αριστούργημα των King Diamond δεν βασίζετε σε φθηνές gore καταστάσεις (βλέπε death metal της σειράς) ή σαθρό σατανικό image αλλά σε κάτι πολύ πιο αποτελεσματικό. Η ιδέα ότι το σπίτι της παιδικής σου ηλικίας μπορεί να σε καταπιεί ζωντανό.

Αν το Abigail είναι το πιο κλασικό και κινηματογραφικό horror concept των King Diamond, το Them είναι ίσως το πιο αρρωστημένα ατμοσφαιρικό. Πιο κλειστοφοβικό. Πιο ψυχολογικό. Πιο "μην κοιτάξεις στο τέλος του διαδρόμου", δεν ξέρεις ποια Sadako παραμονεύει.

Tο τσάι είναι ζεστό, οι πόρτες τρίζουν, η γιαγιά χαμογελάει υπερβολικά ήρεμα, κάποιος κάθεται ήδη στη θέση σου στο τραπέζι, εσύ έχεις λάβει ήδη θέση στο σπίτι της μάγισσας του Blair Witch Project (και κοιτάς τον τοίχο...)

I knew it was you at the door, I saw you from the window.

Now come inside my dear, it's good to see you again...

Cradle of Filth - Midnight in the Labyrinth (2012)

 Οι Cradle of Filth δημιουργήθηκαν για να παίξουν extreme συμφωνικό γοτθικό μεταλ (ούτε black, death και το κακό συναπάντημα). Στο Midnight in the Labyrinth πήραν τα καλύτερα κομμάτια από τα τέσσερα πρώτα άλμπουμ τους και τα απόδωσαν με synthesized ορχήστρα (πόσο τσαντιρόγυφτοι ρε φίλε). 

Κανονικά έπρεπε από το The Principle of Evil Made Flesh να είχαν καβατζώσει μία Lingua Mortis Orchestra και να τα γαμήσουν όλα (όπως οι Haggard). 

Όχι πως η καριέρα που σημείωσαν δεν τους δικαίωσε, αλλά πιστεύω πως θα μιλούσαμε για ένα διαφορετικό μουσικό φαινόμενο με ακόμη μεγαλύτερο αποτύπωμα.

Grave Digger - Tunes of War (1996)

To Braveheart ήταν η ταινία που μου εμφύσησε την αμέριστη αγάπη για τον επικό κινηματογράφο. Όχι πως δεν θα έβρισκα τον δρόμο μου χωμένος με στην fantasy νερντουλίαση, αλλά η αθώα εφηβική μου ψυχή συγκλονίστηκε από το επικό μεγαλείο του 

William Wallace και των Σκωτσέζων αγωνιστών. Θυμάμαι πως όταν είχε προβληθεί στο Mega Channel την είχα γράψει στο βίντεο και την έβλεπα κάθε λίγες εβδομάδες.

Ποιος θα μπορούσε να ενισχύσει την τελειότητα ενός αριστουργήματος. Φυσικά οι Grave Digger. Η μπαντάρα που έχει αδικηθεί και χλευαστεί κατά καιρούς, το άρμα του Chris Boltendahl που δεν πάτησε τις κορυφές που άξιζε.

Το Tunes of War είναι ένα τεράστιο άλμπουμ στο οποίο έχουν υποκλιθεί οι πάντες. Αναφέρεται πάντα στις λίστες διαμαντιών του ευρωπαϊκού heavy/power metal, το Rebellion αποτελεί ένα από τα καλύτερα κομμάτια που όταν παίζεται live σε αρένες ο όχλος οπαδών οργανώνονται σε πολεμικές clans έτοιμες να ορμήσουν ενάντια σε σιδερόφραχτους Άγγλους.

Το άλμπουμ δεν χάνει σε κανένα σημείο, κι η αλληλουχία των κομματιών είναι σεμιναριακή. Scotland United, Killing Time, The Ballad of Mary, The Dark of the Sun, The Bruce. Πενήντα δύο λεπτά μουσικής κι ο ακροατής νοιώθει την ίδια ολοκλήρωση όπως όσοι βγήκαν από τις αίθουσες παρακολουθώντας το Braveheart.

Κι η μεγαλύτερη αδικία που έχει υποστεί η χρυσή εποχή των Digger (με Lulis, Göttlich και Arnold) είναι πως ναι μεν το Tunes of War γνωρίζει την ευρεία αποδοχή, αλλά τα αδελφάκια τους Heart of Darkness, Knights of the Cross και Excalibur αγνοούνται. Άλμπουμ με τον ίδιο μαγικό ήχο, όμοιας αξίας και συνθετικού οίστρου που χαρακτήριζε την μπάντα στα 90's.

Κι αν σήμερα ένα από τα πιο hot ονόματα της μεταλ σκηνής είναι (δυστυχώς) οι Sabaton, στο DNA τους είναι Grave Digger (όπως στο DNA του Ροναλντίνιο είναι Τζιοβάνι ρε βλάκα, βγάλε το κροκοδειλάκι τουλάχιστον...)

Iced Earth - Tribute to the Gods (2002)

 To Tribute to the Gods το είχα ήδη από τo Dark Genesis box set, αλλά αξίζει με τα χίλια η προσεγμένη επανακυκλοφορία από τη The Circle Music (non-sponsored), αφενός γιατί οι ύμνοι/διασκευές πρέπει να ακουστούν σε βινύλιο, αφετέρου γιατί έχει απολαυστικά liner notes του Jon Schaffer σχετικά με τις αγαπημένες του μπάντες.

Ιστορίες για το πως οι KISS άλλαξαν την κατεύθυνση της ζωής του (Κούγιας ήθελε να γίνει ο Jon, αλλά έγινε μουσικός, KISS αφού), και πόσο πικράθηκε από το Unmasked και την επανασύνδεση του μαζί τους με το Creatures of the Night.

Τη σύνδεσή του με τους σατανικούς στίχους των Iron Maiden (θέλω project Harris/Schaffer τώρα!) και τα AC/DC άλμπουμ που τους έφερνε η μαμά στο σπίτι για εκείνον και την αδερφή του. 

Τον παιδικό του φόβο για τον Alice Cooper στην τρυφερή ηλικία των 5 ετών (όπως η κόρη μου που κάθετε και με βλέπει να παίζω Dark Souls και μετά φοβάται να κοιμηθεί). Την αυθεντική του αγάπη για τους Blue Öyster Cult και τον αγνό θαυμασμό του για τους Judas Priest. 

Είναι μαγεία να διαβάζεις κείμενα ενός ανθρώπου που έγραψε το 2001, σε ηλικία 33 ετών, και να αντιλαμβάνεσαι πως μιλάει ένα 12χρονο παιδί με το διάπλατο χαμόγελο μπροστά σε έναν φρεσκοαγορασμένο δίσκο που ανυπομονεί να απολαύσει.

Κι όπως λέει κι ο παππούς του Jon, "Nothing changes under the sun".

Magnum - The Eleventh Hour (1983)

 Υπάρχουν άλμπουμ που έχουν την ατυχία να βρίσκονται ανάμεσα σε δύο θρύλους. Κάπως έτσι είναι και το The Eleventh Hour, το τέταρτο άλμπουμ των Magnum, που κυκλοφόρησε τον Μάιο του 1983. Ένα άλμπουμ που βρίσκεται ανάμεσα στο επιτυχημένο Chase The Dragon (1982) και στο μετέπειτα κλασικό On A Storyteller’s Night (1985). Και ίσως για αυτό συχνά περνά σαν σιγανό ποταμάκι στις συζητήσεις για την κορυφή της δισκογραφίας των Magnum.

To άλμπουμ οριστικά κλείνει το πρώτο κεφάλαιο των Magnum και δείχνει ξεκάθαρα τον δρόμο που θα ακολουθούσαν στη χρυσή εποχή τους. Με τον Tony Clarkin να αναλαμβάνει ο ίδιος την παραγωγή, το αποτέλεσμα ήταν ένας δίσκος πιο ωμός, πιο άμεσος και ίσως λιγότερο γυαλισμένος. Κι αυτή η ελαφριά τραχύτητα είναι και μέρος της γοητείας του.

Επειδή όμως έχω αρχίσει κι ακούγομαι σαν reviewer περιοδικού ή κάποιας ροκ ιστοσελίδας... το άλμπουμ γάμαει ρε. Καταλαβαίνετε ρε μουνόπανα, οι Magnum γαμούν και δέρνουν ότι ακούτε.

Πάρε The Prize να στρώσεις με επικό ροκ και κινηματογραφική πλοκή. Ένταση με το The Great Disaster, θεατρικό δράμα με το Vicious Companions και καντάρια κλάμα με το The Word.

Εξωφυλλάρα του Rodney Matthews με δυστοπικό τοπίο όπου ένας δαιμονικός συμβολισμός της εξουσίας παρουσιάζει στα παιδιά τα "επιτεύγματα" του σύγχρονου πολιτισμού, πυρηνικούς πυραύλους, μαχητικά αεροπλάνα και χημικά όπλα. Στην ουσία οι Magnum δίνουν κρυφό μήνυμα στην ανθρωπότητα για το τι θα ζήσουμε 40 χρόνια αργότερα. Τι μας κρύβουν άραγε 11!!11111!!!1!!!11!!111!1!11!1!111!!111!1!111!1!11!!111!1!11!!!

Metallica - Kill 'Em All (1983)

Σκληρές αλήθειες για το κιλεμόλ (φιλτραρισμένες από την παπάτζα του εγκεφάλου μου).

Λαμβάνοντας υπόψιν τα δύο κολοσσιαία άλμπουμ που ακολούθησαν, το Kill 'Em All είναι ένα υπερτιμημένο άγουρο thrash ντεμπούτο που αναμφίβολα έγραψε παγκόσμια ιστορία.

Χωρίς να παραβλέπω πως επρόκειτο για μπαφιάρηδες έφηβους ψωλοκοπάνες, θα περίμενε κανείς περισσότερο κοινωνικό προβληματισμό και λιγότερη έκφραση μέταλ γκάνβλας. (βλέπε Kreator ή Sodom που μέσα από τους σατανάδες περνούσαν κοινωνικά μηνύματα για τη νεολαία).

Θετικά: 

i. Hit the Lights, ότι καλύτερο για εναρκτήριο κομμάτι. 

ii. Motorbreath, πάμε ρε Motorhead! 

iii. Jump in the Fire (o ύμνος!)

iv. Whiplash, όλη η ψυχή των Metallica σε ένα κομμάτι.

v. No Remorse, χωρίς να κόβω φλέβες για το κομμάτι, έχει θετικό πρόσημο.

vi. Seek & Destroy, εύκολα το πιο επιτυχημένο κομμάτι δυο άλμπουμ. 

Αρνητικά: 

i. The Four Horsemen, αν κι είναι thrash ύμνος περιέχει όλο το φλύαρο ανούσιο κιθαριστικό μωσαϊκό που τρώμε στη μάπα εδώ και δεκαετίες. Που δικαιολογείται όταν είσαι 18-20 χρονών, φουλ στην κάβλα να παίξεις κιθάρα, αλλά στα 60 δεν υπάρχει δικαιολογία.

ii. (Anesthesia) - Pulling Teeth, με αφήνει αδιάφορο όσο και τα ενοχλητικά μπασολαρίσματα του DeMaio που χώνει εδώ κι εκεί στα άλμπουμ των Manowar.

iii. Phantom Lord, αν εξαιρέσεις την πρωτοχρήση του clean, melodic guitar passage, τίποτε το ιδιαίτερο. Από εδώ ξεκινάνε και τα bow... που θα καρκινιάσουν τα metal forum για δεκαετίες.

iv. Metal Militia, μιεχ...

Το εξώφυλλο είναι αισχρό (χειρότερο κι από τα χυσοσπέρματα του Load)

Avantasia - Here Be Dragons (2025)

 

Η κόρη μου είναι πλέον 6 ετών κι ανακαλύπτει τη μαγεία της φαντασίας, τους δράκους, τους ήρωες κι ότι άλλο όμορφο επεξεργάζεται στο αθώο δημιουργικό μυαλό της.

Είναι ευτυχισμένη, είμαστε ευτυχισμένοι.