Προς το τέλος της προηγούμενης χιλιετίας εκεί που περιμέναμε το Millennium Bug να καταστρέψει όλες τις ψηφιακές συσκευές, οι Blind Guardian κι οι Iced Earth είχαν κυκλοφορήσει την περίοδο 95-98 τέσσερα υπερ επιτυχημένα άλμπουμ. Ειδικά στην Ελληνική αγορά οι Iced Guardian και Blind Earth σε επίπεδο πωλήσεων είχαν στείλει Volanis και Notis στο χώμα και το Ελληνικό κοινό έσκιζε μπλουζάκια κι έσπαγε τζαμαρίες για χάρη του Schaffer και Kürsch.
Και σκάει η ατομική βόμβα. Η καλύτερη φωνή με την καλύτερη Rhythm Guitar κι ένας παραγωγός με ούμπαλα (respect στον Jim Morris). Δεν θυμάμαι να έχω επιθυμήσει άλλο προσεχώς δίσκο με τέτοια προσμονή. Hταν η εποχή που δεν είχαμε φάει ακόμη βαριές ήττες από τέτοιου είδους projects, οπότε το κλίμα ήταν "πάμε να σηκώσουμε το double".
Κι επιτέλους μπαίνει το cd στο player, και σκάει η κιθάρα του εισαγωγικού Rites of Passage και τα ψαλμωδικά ουαουαουαουουαοαουα. Κάγκελο η τρίχα. Ο Mark Prator αρχίζει να βαράει τα τύμπανα, μπαίνουν οι κιθάρες, Heaven Denies, κι ο Hansi δίνει πόνο και δάκρυα χαράς αρχίζουν να κυλάνε από τα αυτιά. Η ίδια ιστορία συνεχίστηκε σε ολόκληρο το άλμπουμ, Poor Man's Crusade, Fiddler on the Green, Tear Down the Wall και My Last Sunrise. Οι γκαρντιανάκηδες-αις ντερθάκηδες φίλοι μου, κι εγώ είχαμε πάθει πλάκα. Είχαν δημιουργήσει ένα καινούργιο ήχο, συγγενή με τα δύο συγκροτήματα, αλλά διαφορετικό και το πιο σημαντικό, απόλυτα γαμάτο. Τεράστιος δίσκος, ογκόλιθος στην μουσική καριέρα των δύο καλλιτεχνών.
Στη συλλογή μου έχω την αρχική έκδοση, αλλά και την πρόσφατη re-mastered σε βινύλιο το οποίο είναι για σεμινάριο. Πέρα τους απίστευτα βελτιωμένου ήχου, τη διασκευή White Room, η αισθητική και το packaging είναι από άλλο πλανήτη. Φοβερό artwork στο gatefold, giant size booklet που χαίρεσαι να το ξεφυλλίζεις.
No comments:
Post a Comment