Rage - Speak of the Dead (2006)

 

Στα μέσα της δεκαετίας των 00s, το κοινό πράγμα που είχαν οι Rage με τον Peavy Wagner ήταν η τεράστια κοιλιά. Ο Wagner είχε φουσκώσει τη μπάκα του χλαπακιάζοντας σαβούρα στο Λεχματζούν στο Πασαλιμάνι κι οι Rage διένυαν μία καλλιτεχνική πτώση κυκλοφορώντας μετριότητες σαν το Speak of the Dead.

Η φάση στο Speak of the Dead πάει στραβά από την αρχή. Επιστρέφει η Lingua Mortis, την οποία ενσαρκώνει αυτή τη φορά η συμφωνική ορχήστρα του Μινσκ (You point, I punch). Τα πρώτα οκτώ κομμάτια εντάσσονται στη σουίτα της συμφωνικής φάσης (Suite Lingua Mortis) και τα μισά είναι instrumental. Και τα οχτώ δεν αγγίζουν ούτε στο ελάχιστο την μεταλλική ομορφιά του Lingua Mortis άλμπουμ του '96 ή τη συνθετική ποιότητα του XII. Η συμφωνική ορχήστρα παίζει κοινότυπο soundtrack για ταινία εποχής με ανύπαρκτο μπάτζετ κι από τα κομμάτια με στίχους το μόνο που πάει κάπως να σώσει την κατάσταση είναι το No Regrets.

Το δεύτερο μισό του άλμπουμ που είναι pure Rage, συνεχίζει στην μετριότητα. Το Soul Survivor μου αρέσει, ξεκινάει με ριφάτο κοπάνημα και ρίχνει ταχύτητες στο ρεφρέν για απόλαυση της φωνάρας του μπουχεσάκου της καρδιάς μας. Τα υπόλοιπα επτά κομμάτια, που δεν έχουν να μου πουν κάτι, δείχνουν πόσο στραβό μπορεί να είναι το αποτέλεσμα όταν η χημεία μεταξύ Peavy και Smolski δεν έχει τις σωστές αναλογίες και τους κατάλληλους καταλύτες. Το Speak of the Dead βρωμάει βότκα (ή ότι άλλο σκατά πίνουν οι Λευκορώσοι) κι ελάχιστα Bratwurst, κι απέχει χιλιόμετρα από τα εξαιρετικά Unity και Soundchaser.

Ίσως θα ήταν καλύτερα να είχαν κυκλοφορήσει μόνο τη σουίτα σαν EP και να δούλευαν τα υπόλοιπα κομμάτια περισσότερο για το επόμενο άλμπουμ. Από την άλλη, ένα μέτριο Rage άλμπουμ είναι πρόβλημα; Όχι βέβαια, η μπαντάρα έχει δώσει τόσες δισκάρες που αντιστοιχούν σε 3-4 δισκογραφίες άλλων συγκροτημάτων με υψηλότερο κιόλας status.