Μετά τον μάγο της μπάλας, Giovanni, έτερος που τίμησε τη φανέλα με το νούμερο 10 είναι ο Gary Hughes με τους Ten. Μεγάλη αγάπη για τους ποζεράδες φίλους του μελωδικού Hard Rock, τρεις ώρες κομμωτήριο για ντεκαπάζ και ξανθό (όχι απαραίτητα) μπούκλα μακρύ μαλλί και φύγαμε για μαραθώνιο τραγουδιών για γυναίκες δηλητήριο και fantasy θεματολογία.
Το CD της συλλογής μου είναι διπλή κυκλοφορία των δύο πρώτων δίσκων των Ten, αριστουργήματα και τα δύο, με το Name of the Rose να είναι δύο τσίκ πιο καλό δυνατό άλμπουμ. Και τους δύο δίσκους το έβαζα στο repeat κάθε φορά που χώριζα ή έτρωγα ερωτική απογοήτευση κι έπρεπε να ορθώσω ξανά το αναστημά μου, οπότε αυτονότητα τους έχω λιώσει σε ακροάσεις. Από προσωπική εμπειρία μπορώ να πω πως επιβάλεται κάθε αρσενικό που γουστάρει ηλεκτρική κιθάρα να εντρυφήσει στη δισκογραφία των Ten (ειδικά η πρώτη τους δεκαετία σπέρνει άσχημα).
Δύο δίσκοι χωρίς fillers με αξεπέραστα κομμάτια όπως After the Love has gone, Lamb to the Slaughter, The Name of the Rose και Wildest Dreams.
Ενδιαφέρον λεπτομέρεια για το κομμάτι της συλλογής μου: τα δύο CD έχουν λάθος stickers. Το sticker του Name of the Rose είναι στο cd του X και τούμπαλιν. Παλαιότερα κάτι τέτοια λάθη που συνέβεναν σε κόπιες περιορισμένου αριθμού, καθιστούσαν τις κόπιες αυτές σπάνιες και συλλεκτικές και τις πουλούσαν σε ebay για υπέρογκα ποσά. Ίσως να είμαι πλούσιος και να μην το ξέρω ( :) ).
No comments:
Post a Comment