Queensrÿche - Promised Land (1994)

 H Παπασωτηρίου επί Στουρνάρας και Πατησίων, υπήρξε ένα ιερό μέρος της εφηβικής/φοιτητικής μου ηλικίας. Ήταν ο mainstream σταθμός που με φίλους ή σε σόλο βόλτες στον μαγικό χώρο των Εξαρχείων και της γύρω περιοχής, σταματούσαμε για να εντρυφήσουμε στον μαγικό κόσμο της Πληροφορικής, των πάσης φύσεως βιβλίων και της ψηφιακής διασκέδασης. Νέρντουλες ηλεκτρονικοί μηχανικοί, δίχως τα απαιτούμενα χρήματα να αποχτήσουμε όλους τους θησαυρούς που κοσμούσαν τα ράφια, εκτελούσαμε εξονυχιστικές αναζητήσεις για να βρούμε το κατάλληλο υλικό που θα έσβηνε τη δίψα μας για γνώση και ψηφιακή ικανοποίηση. 

Δυστυχώς το κατάστημα υπέστη τις παράπλευρες απώλειες της δικαιολογημένης αγανάκτησης μετά τα γεγονότα του '08 (όταν ένας μπάτσος δολοφονεί ένα νεαρό αγόρι, καλό είναι να καίγεται μία πόλη μήπως οι νοικοκυραίοι αποφασίσουν να καλυτερεύσουν την γεμάτη σκατά κοινωνία που φτιάξανε). Για το Πλαίσιο στην Στουρνάρα που κάηκε ολοσχερώς κανείς δεν έκλαψε (εργασιακό μέρος με συνθήκες γαλέρας), αλλά για την Παπασωτηρίου προσωπικά λυπήθηκα.

Στις ατελείωτες αναμνήσεις από αυτό το μέρος, έχω τα όμορφα κουτιά με τα 90s βιντεοπαιχνίδια που έστεκαν περήφανα, ένα πανέμορφο packaging που σκότωσε η προσπάθεια για υπερπροσφορά. Τυχεροί όσοι τα προλάβαμε, κι ακόμη πιο τυχεροί όσοι έχουμε ακόμη τέτοια όμορφα κουτιά στα νερντουλοδωματιά μας. Μιας και τα διαθέσιμα videogames ήταν κάπως μετρημένα εκείνη την εποχή, πάνω κάτω γνωρίζαμε όλους τους τίτλους που έβγαιναν κάθε τόσο στην κυκλοφορία. Ιδιαίτερη εντύπωση που έκανε το Promised Land, με το ξύλινο τοτέμ στο εξώφυλλο, ένα Myst clone adventure που (τότε) δεν ήταν του γούστου μου, και για αυτό δεν το αγόρασα ποτέ. Λίγα χρόνια αργότερα έμαθα ότι είχε κυκλοφορήσει με τις ευλογίες της μπαντάρας με τους ίδιους τους Queensrÿche να έχουν συμμετοχή κι εμφάνιση μέσα στο παιχνίδι.

Αν μπορούσα να γυρίσω το χρόνο πίσω θα είχα κάνει οικονομία σε καμιά δεκαριά τυρόπιτες για να το αποχτήσω αυτό το διαμάντι, αλλά και το μουσικό μέρος του αντίστοιχου άλμπουμ ίσως είναι πάλι αρκετό. Το Promised Land είναι ένας τεράστιος δίσκος, ο τελευταίος "τεράστιος" που έβγαλε ποτέ η μπάντα πριν περάσει στο "ξεμάλιασμα" mode. Απόλυτα υποτιμημένο από οπαδούς και μη, υπό πολλές οπτικές γωνίες θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και το καλύτερο της καριέρας τους. Διαφορετικό από τα θρυλικά ντεμπούτα, όχι τόσο straightforward με το αξεπέραστο Mindcrime, ούτε τόσο εμπορικό σαν το Empire, αλλά πιστεύω είναι το άλμπουμ που ωρίμασε με χρόνο καλύτερα από τα υπόλοιπα. Απολαυστικό να το βάλεις να παίξει μετά από καιρό να απολαύσεις τις κρυμμένες χάρες που δεν εντόπισες στις πρώτες ακροάσεις.

Οι κομματάρες δίνουν και παίρνουν, I am I, Damaged (τεράστιο prog metal κι ας μαϊμουδεύει σε κάποια σημεία Pull me Under και ξεδιάντροπα το Wherever I may Roam), αγαπημένο Bridge, το έπος Promised Land που είναι ότι πρέπει για συνοδευτικό σε adventure games, ακόμη και το ντεκαβλέ Dis Con Nect Ed βρίσκει το λόγο ύπαρξής του στο άλμπουμ.

Το άλμπουμ δεν κάνει πουθενά κοιλιά, η μπαλάντα Lady Jane είναι από τις συναισθηματικές στιγμές της μπάντας, κι η τριπλέτα My Global Mind, One More Time και Someone Else δίνει από τα πιο δυνατά κομμάτια που έγραψε ποτέ η μπάντα, εκμεταλλευόμενη τη συνθετική δεινότητα του DeGarmo/Tate. Ειδικά το Someone Else, είναι υπέροχο στη bonus έκδοση του CD της συλλογής μου, που περιέχει εκτέλεση με όλη τη μπάντα κι όχι μόνο ο Tate (θλιμμένος) στο πιάνο.

Το Promised Land έπρεπε να είναι η πυξίδα για τη συνέχεια του συγκροτήματος, είχε πιάσει απάτητες κορυφές, θα μπορούσε να συνεχίσει την τεράστια κληρονομιά τους εξερευνώντας μουσικές κατευθύνσεις όπως έκανε σε αυτό το άλμπουμ. Αντί αυτού ακολούθησε η αυτοκαταστροφή.