Για το συγκεκριμένο EP υπήρχε ιδιαίτερη προσμονή για την κυκλοφορία του από την κοινότητα του underground επικού ήχου. Τα παιδιά από την Καλαμπάκα (ήπια του πόνου το ποτό με τη τσανάκα), μετά από 20 χρόνια και τη φωνητική συνδρομή της Mareike έκαναν πραγματικότητα το όνειρό. Οι Black Sword Thunder Attack σε κυκλοφορία, ένα EP που έκανε τους επικάδες (σύμφωνα με τα λεγόμενα τους) να χέζουν τα βρακιά τους από χαρά και να ανεβαίνουν οι μετοχές της Tide.
Εγώ δεν είχα πολυ-πάρει χαμπάρι, όντας απασχολημένος με επανακυκλοφορίες και συλλογές Rage, αλλά έβλεπα ότι υπήρχε πολύ ενθουσιασμός στα fanzine για την κεραυνοεπίθεση της μαύρης σπάθας. Οπότε απόκτησα το πολυσυζητημένο CD.
Οι ηχητικές ομοιότητες με Lordian Guard και γενικότερα με την μουσική αισθητή του μακαρίτη του Τσάμη είναι πασιφανείς. Σε ένα σεβαστό επίπεδο, χωρίς ξεδιάντροπο κοπιάρισα αλλά με καινούργια μουσική που αποδίδει τα εύσημα στον εμπνευστή και εξελίσσει το αρχικό οικοδόμημα. Αλλά τα βρακιά μου δεν τα έχεσα, τουλάχιστον όχι λόγω του March of the Damned. Κατανοώ ότι ένα συγκρότημα που έχει το potential να συνεχίσει τον ήχο των Lordian Guard είναι και γαμώ τις φάσεις και στηρίζω με τα χίλια τέτοια φάση. Αλλά τα τέσσερα κομμάτια του EP, δεν μου είπαν πολλά πράγματα.
Δεν περίμενα ένα Deliver Us (τέτοια κορυφή είναι απάτητη), αλλά έναν κράχτη War in Heaven θα το ήθελα. Το March of the Damned/Through the Fires of Hell το πλησιάζει κάπως, αλλά πάντα σε απόσταση. Ενθουσιασμός μεν, για τα "δικά μας" παιδιά για το τι θα ακολουθήσει στη συνέχεια, αλλά το συγκεκριμένο EP δεν μου δικαιολόγησε τον τόσο ενθουσιασμό.
No comments:
Post a Comment