Στην απολαυστική συνέντευξη που δίνει ο Άγγελος Γεωργιόπουλος στον Ελευθεριακό, ρίχνει ένα κόλλημα απέναντι σε Metalcore μπάντες και στήνει στον τοίχο τους Lamb of God. Επαναλαμβάνει (αν θυμάμαι καλά) αρκετές φορές ότι δεν τους θεωρεί metal και γενικότερα κάνει μία λεκτική "επίθεση" στον εκμοντερνισμό της metal μουσικής. Στον Γεωργιόπουλο έχω ιδιαίτερη συμπάθεια κι εκτίμηση, κυρίως για την κοινωνική του ιδεολογία και στάση ζωής κι έπειτα για την αγάπη του για τη metal μουσική και τα όσα έχει προσφέρει. Αλλά δεν μπορώ να παραβλέψω το παραπάνω κόλλημα.
Προφανώς το γκρουβάτο metalcore είναι μία διαφοροποίηση από τον κλασσικό heavy metal ήχο των 80s, διαφορετική αισθητική και καλλιτεχνικό στόχος, πολλές alternative πινελιές σε ένα μουσικό είδος που έχει μάθει να "ζει" με αυστηρούς κανόνες, καταλαβαίνω ως ένα σημείο την (όποια) απέχθεια. Αλλά ρε μπάρμπα (με την καλή έννοια), τι σκατά μουσική παίζουν οι Lamb of God αν δεν εντάσσονται στην ευρύτερη έννοια της heavy metal μουσικής; Οι γκρουβιές, τα core κινήματα, το grunge, όλες αυτές οι εναλλακτικές μουσικές εξελίξεις της rock/metal μουσικής ακολουθούν το δικό τους παράλληλο μονοπάτι, αλλά όπως το black, το thrash, το doom, έχοντας τον δικό τους ήχο παραμένουν στην τεράστια metal οικογένεια.
Κι οι Lamb of God (από όσα κομμάτια έχω ακούσει διάσπαρτα) βγάζουν φοβερές κυκλοφορίες, δικαίως έχουν δημιουργήσει το fanbase τους το οποίο στην πλειοψηφία του (εικάζω) ακούει heavy metal.
Στον απόηχο όλης αυτής της μονόπλευρης διαφωνίας (αν και θα ήθελα κάποια στιγμή να πιώ ένα καφέ με τον Γεωργιόπουλο), έβαλα στη συλλογή μου το EP, The Duke. Χαρακτηριστικό για το τι εστί Lamb of God, με το ομότιτλο και το Culling να δίνουν πόνο και τρεις live επιτυχίες τους. Σε σλιμάτη συσκευασία δεν πιάνει πολύ χώρο στη συλλογή μου, όσο πρέπει να πιάνει η metalcore μουσική στο heavy metal universe.
No comments:
Post a Comment