Σε μία ολοκληρωμένη σχέση ενός ζευγαριού που οδεύει σε μόνιμη δέσμευση, υπάρχει το κομβικό γεγονός που επισφραγίζει αυτή τη δέσμευση. Δεν αναφέρομαι σε αρραβώνες ή γάμους που έχουν εκπέσει σε ένα κοινωνική συνεύρεση όπου θα μαζευτούν φίλοι και συγγενείς να φάνε του σκασμού σαν τα ζώα, να πιούνε τον άμπακο για να “στεριώσει” το ζευγάρι. Λογική εξήγηση για το πως συνδέει ο κόσμος το ατελείωτο σαβούριασμα με την ένωση δύο ανθρώπων, δεν υπάρχει.
Το κομβικό γεγονός για το οποίο γράφω είναι πιο προσωπικό κι εστιάζει στους δύο ανθρώπους. Η δική μου περίπτωση με την (τότε κοπέλα μου, νυν σύζυγό) ήταν ένα μαγευτικό σαββατοκύριακο σε ένα ξενοδοχείο κάστρο στο Clontarf του Δουβλίνου. Λίγους μήνες αφού είχαμε συνάψει την ολοκληρωμένη σχέση μας και "βγαίναμε" σε σταθερή βάση, αποφασίζω να περάσω στο επόμενο επίπεδο και να οργανώσω κάτι πιο extravaganza. Η Ιρλανδία είναι γεμάτη κάστρα τα οποία έχουν μετατραπεί σε ξενοδοχεία/εστιατόριά, διατηρώντας το κτίσμα στην οριτζιναλ μορφή τους. Ότι καλύτερο για καμμένους RPGάδες σαν του λόγου μου. Στο προάστειο του Clontarf υπήρχε το ομώνυμο κάστρο-ξενοδοχείο, πολυτελές, γκλαμουράτο, με την medieval αισθητική και πανάκριβο (μη χέσω...).
Θέλοντας να κάνω έκπληξη στην καλή μου, της υποσχέθηκα ραντεβού-έκπληξη, το μόνο που είχε να κάνει είναι να βάλει ένα ωραίο φόρεμα και να περιμένει το ταξί έξω από το σπίτι της. Είχα κλείσει τραπέζι για το εστιατόριο του ξενοδοχείου, δωμάτιο-σουίτα, και το ταξί που θα έφερνε την κοπέλα μου από το σπίτι της. Είχα προπληρώσει τον ταρίφα που είχα φροντίσει να είναι άσχημος σκατόφατσας ώστε η κοπέλα μου όταν με αντίκρυζε να με έβρισκε ομορφάντρα (life hacks).
Και δεν θα ξεχάσω ποτέ όταν την αντίκρυσα εκείνη την βραδιά, στον φωτεινό κήπο του κάστρου. Εκθαμβωτική, πανέμορφη, αιθέρια σε ένα υπέροχο μάξι φόρεμα, με ένα τεράστιο χαμόγελο στο πρόσωπο όταν με αντίκρυσε. Κι εγώ να αναρωτιέμαι, τι διάολο βύσμα είχα στο σύμπαν κι ήμουν ζευγάρι με αυτόν τον άγγελο. Περπατήσαμε στον περίγυρο του κάστρου, συζητώντας ανέμελα, ώσπου άρχισα τις castle siege και tower defence αναλύσεις. Πριν η βραδιά εξελιχθεί σε Warhammer σεμινάριο, είχε έρθει η ώρα για το δείπνο.
Δεν είμαι μεγάλος φαν των γκουρμέ εστιατορίων. Να βάλουν τα αστέρια Michelin στον πάτο τους οι σεφ που σερβίρουν κάτι αηδίες που δεν τρώγονται και μικροσκοπικές μερίδες για πυγμαίους ινδιάνους. Ευτυχώς η ταβέρνα του κάστρου δεν ήταν τέτοια φάση. Κυριλέ μεν, χορταστικά πιάτα δε. Θυμάμαι πως έσφαζα την ζουμερή μπριζολάρα που είχα στο πιάτο μου, δίχως να χάνω βλέμμα από τη γλυκιά μου. Ύστερα από το καθιερωμένο τριπ στις τουαλέτες του ξενοδοχείου (οι οποίες ήταν πιο μεγάλες και πιο καθαρές κι από το σπίτι μου), της αποκάλυψα πως δεν χρειάζεται να επιστρέψει στην οικεία της, θα περνούσαμε το βράδυ εκεί.
Η φάση συνήθως που ακολουθεί σε τυπικά ραντεβουδάκια της σειράς, είναι βουρ στο κρεβάτι κι αχαλίνωτο σεξ. Εκείνη την βραδιά όμως υπήρχε μαγεία, όλα έπρεπε να λάβουν χώρα στην ώρα τους. Περπατήσαμε στους διαδρόμους του κάστρου, ανάμεσα σε μεσαιωνικές πανοπλίες που κοσμούσαν το χώρο, ιδανικές για cosplay στο Comicon, longswords και body shields στους τοίχους… ποιος το χέζει το σεξ, φύγαμε για Dragonstrike campaign. Στο δωμάτιο είχα φροντίσει να έχω φράουλες (ο φλώρος), σοκολατάκια (αυτο μάλιστα) και φορητό CD player. Τις φράουλες δεν τις αγγίξαμε, ευτυχώς γιατί τις είχα πάρει από τα Lidl. Είχαμε ανοίξει συζήτηση για τη σχέση μας, σημάδι πως ο κύριος σκοπός της βραδιάς ήταν σε καλό δρόμο. Έλειπε κάτι, η μουσική.
Είχα μόνο ένα CD μαζί μου, δεν χρειαζόμουν άλλο. Το Super Hits της μπαντάρας από τη Νέα Υόρκη. Όλες οι αθάνατες επιτυχίες, ενός συγκροτήματος με όνομα βαρύ σαν ιστορία. Στις κιθάρες του (Don't Fear) The Reaper, τα λόγια έλαβαν τέλος κι η μαγευτική μουσική του χώρου μας καλούσε να χορέψουμε. Ένας χορός που δεν θα ξεχάσω ποτέ, τα πάντα είχαν αγγίξει την τελειότητα, η μουσική, το άρωμά της, η αίσθηση του καλλίγραμμου σώματός της στο υπέροχο ύφασμα του φορεματός, το πρόσωπό της με το σαγηνευτικό χαμόγελο, το βλέμμα της. Παραδόξως είμαι καλός χορευτής, ακόμη κι όταν δεν γνωρίζω τα βήματα και πρέπει να αυτοσχεδιάσω στο ρυθμό.
Στο This Ain't The Summer Of Love ήρθαμε ακόμη πιο κοντά, ειδικά το σημείο του σώματος με το οποίο αναπνέουμε, τρώμε και λέμε μαλακίες. Στο Godzilla είχαμε περάσει στο επόμενο στάδιο της βραδιάς και μέχρι να παίξει το Βurnin' For You το celebration of our relationship βρισκόταν στην κορύφωσή του. Η τέλεια βραδιά, με λεκτική και σωματική επικοινωνία, ανταλλαγή δυνατών συναισθημάτων, να ρίχναμε και λίγο ύπνο καλά θα ήταν.
Την επόμενη ημέρα το πρωί, αγκαλιά δίπλα στο παράθυρο με το logo των Blue Öyster Cult να μας χαμογελά, αποφασίσαμε να συσφίξουμε τη σχέση μας και να βάλουμε μπροστά το σχέδιο να ζήσουμε μαζί.
No comments:
Post a Comment