Είχα κάποτε (πριν από πολλά χρόνια, νέος κι άπειρος) κληθεί να γράψω ένα άρθρο όπου θα έκανα μία συγκριτική ανάλυση μεταξύ των Hawkwind και των Pink Floyd. Το όλο άρθρο το αντιμετώπισα τέρμα προκατειλημμένος υπέρ των Hawkwind (ήθελα σώνει και καλά να αποδώσω δικαιοσύνη), παρουσιάζοντας τους Floyd ως ένα εμπορικό κατασκεύασμα γεμάτο "δήθεν κουλτούρα" και ελεγχόμενους πειραματισμούς, σε αντίθεση με τους πιο true ταξιδευτές του ονείρου. Όση παπάτζα κι αν προσπάθησα να βρω κατά των Floyd, δεν μπορούσα παρά να υποκλιθώ στο μουσικό μεγαλείο τους, στην βαριά ιστορία τους και τελικά να τους αγαπήσω. Στη σύγκριση όμως Hawkwind vs Pink Floyd, o σαπιόγερος Dave Brock κι η παρέα του, εξακολουθούν να κερδίζουν.
Οι Pink Floyd ήταν μία χημική εξίσωση με κύριους συντελεστές τον Gilmour και τον Waters, κύριο καταλύτη τον Syd Barrett, τον Nick Mason να προσδίδει την ισορροπία και τον Richard Wright να αποτελεί το υδατικό διάλυμα. Μία εξίσωση που με απίστευτα αποτελέσματα, αθάνατα μουσικά άλμπουμ και κομμάτια κολοσσούς της ανθρωπότητας.
Ο ατελείωτος πειραματισμός στην κιθάρα του Gilmour, η ψυχεδελική μούρλα του Barrett, οι ασταμάτητες ανησυχίες του Waters, το κρουστικό fusion του Mason και το progressive jazz στερέωμα του Wright έδεσαν σαν περίπλοκο γλυκό που γαμάει στη γεύση και την εμφάνιση. Όσοι έζησαν την εποχή τους, τα live τους και το hype που επικρατούσε στο απόγειο της δόξας τους,… δεν τους ζηλεύω καθόλου γιατί ναι μεν Pink Floyd κάβλα αλλά η Βρετανία των 70s ήταν πολύ σκατοπερίοδος.
Οι Floyd διαλύθηκαν, τα σπάσανε, ζουρλάθηκαν, πέθαναν, λούφαξαν, σιωπήσαν, οπότε απολαμβάνουμε τις σόλο καριέρες τους και τα φαντασμαγορικά live που εξακολουθούν να δίνουν ο Gilmour με τον Waters. Τιτάνες της μουσικής, οι σόλο κυκλοφορίες τους σφύζουν από ποιότητα, αλλά η χημεία μας τελείωσε.
No comments:
Post a Comment