Spitfire - Denial to Fall (2022)

 

To First Attack των Spitfire είναι από τους πιο ιστορικούς heavy metal δίσκους της εγχώριας σκηνής, με ιδιάζουσα σημασία και βαρύτητα. Δεν το έχω ακούσει ποτέ (ίσως περιστασιακά κομμάτια), δεν είχα την τύχει να το αποκτήσω (σε οποιαδήποτε μορφή), αλλά γνωρίζω το status του άλμπουμ από τα άπειρα αφιερώματα κι αναφορές σε metal περιοδικά, fanzines, άρθρα στο διαδίκτυο κι από τους λουμπίνες μεταλλάδες φίλους μου.

Ελπίζω να δεήσει κάποια δισκογραφική να το επανακυκλοφορήσει με bonus καλούδια κι έξτρα υλικό, όπως αρμόζει σε τέτοια άλμπουμ. Έχω όμως το Denial to Fall, το μεγάλο comeback, έπειτα από 13 χρόνια απουσίας plus 22 ακόμη έτη μεταξύ του First Attack και Die Fighting (οπότε σύμφωνα με τον αλγόριθμό που ακολουθούν σε μία πενταετία έρχεται το επόμενο).

Στο Denial to Fall παίζει φουλ γκάνκστα τσαμπουκαλίκι, από τον τίτλο, το εξώφυλλο, την φωτογράφιση της μπάντας (ο Λογγινίδης είναι σαν βαρυποινίτης - αρχηγός προαυλίου φυλακής στη Νικαράγουα), τους στίχους και την ίδια φυσικά τη μουσική.

Το εξώφυλλο είναι από το εσωτερικό της κάνης όπλου που μόλις πυροβόλησε τη σφαίρα που θα διαπεράσει τον εγκέφαλο του ακροατή με το που ακούσει τον γαμηστερό δίσκο που κρατά. Stand and Fight ρε αρχίδι, όσο Wasted κι αν έχω γίνει από τα ξύδια, αρνούμαι να υποκύψω. Denial to Fall κι ελάτε να δώσω τα άντερα στο χέρι. Από τα πρώτα τρία κομμάτια, γίνεται ξεκάθαρο ότι έχουμε να κάνουμε με κατάθεση ψυχής, διακήρυξη πολέμου ενάντια στον κάθε καριόλη (όποιον θεωρεί καριόλη ο καθένας).

Κι εκεί που λες με το Unholy που ακολουθεί, πέφτουν κάπως οι τόνοι, πάρ'τα αρχίδια μου. Ready to Attack, On My Own, βιντζιλαντιλίκη μέχρι τέλους, τιμωρία για τα Many Lies που ξεστόμισες, με Naked Fire, ώσπου να έρθει η προσωπική κάθαρση και να γυρίσω Back to Zero.

Αυθεντικό Ελληνικό (Αγγλόφωνο - όσο παράδοξο κι ακούγεται) heavy metal, σύγχρονο μεν αλλά με την αληθινή βρωμιά των 80s να του προσάπτουν νοσταλγική αίγλη. Δισκάρα από τις λίγες.