Pantera - The Great Greek Trendkill (2015)

 Επιδερμική σχέση έχω με τους Pantera, το χρυσαύγουλο Anselmo, τους Down, τον μακαρίτη μούσια Dimebag Darrell και τους καουμπόηδες της κολάσεως. Σίγουρα υπάρχει μπόλικη ποιοτική μουσική σε αυτή την "οικογένεια", δεν είναι τυχαία η ευρεία αποδοχή του μεταλλικού κόσμου. Συγκροτήματα που λαμβάνουν θρυλικό status σε διάρκεια χρόνου, κάτι κάνουν πολύ σωστά. Από την άλλη δεν μπορούμε να ακούμε/ακολουθούμε τα πάντα, οπότε από Pantera έχω αυτή την τσαμπέ Greek Tribute συλλογή από μοντέρνες μπάντες όπως Karma Violens και Maplerun (οι Έλληνες System of a Down).

Περισσότερη προσοχή έχω δώσει στην δολοφονία του Darrell από τον Nathan Gale παρά στην ίδια τη μουσική του Dimebag. Ένας παρανοϊκός πρώην Αμερικάνος πεζοναύτης, κάτοχος μίας Beretta (σαν αυτή που έχουν οι Chris κι η Jill στο Resident Evil), με ψυχολογικά θέματα, ψυχοπάθεια για τους Pantera κι άστατη ζωή. Τι πιο φυσιολογικό, ένας τέτοιος βλαμμένος να είναι κάτοχος ενός ημιαυτόματου όπλου και να γυρνοβολάει γεμάτος πυρομαχικά. Ο συνδυασμός απουσίας κοινωνικής κρατικής λειτουργίας και ανεξέλεγκτης οπλοκατοχής δίνει τέτοια θαυμαστά αποτελέσματα.

Κι εισβάλει σε ένα κλαμπ, για να δολοφονήσει το είδωλό του, πριν εκείνος (ο Darrell) του κλέψει την ταυτότητά του (όχι την αστυνομική). Προφανώς ο Gale ήταν όντως ψυχάκιας και δεν δρούσε με βάση λογικών σκέψεων, αλλά αυτό δεν δικαιολογεί την παντελή έλλειψη κοινωνικών δικλείδων ασφάλειας.

Δεν είναι μόνο η φρίκη που προξενεί μία τέτοια είδηση, ο χαμός ανθρώπων (μεταξύ των οποίων, ένας καλλιτέχνης παγκόσμιας εμβέλειας), αλλά και το μετατραυματικό σοκ σε κάθε μέλος συγκροτήματος επι σκηνής ή ακόμη και του απλού φαν που πάει σε ένα κλαμπ για να διασκεδάσει. Έχω βρεθεί σε άπειρες συναυλίες, σε διάφορα venues. Από την δολοφονία του Darrell κι έπειτα, έχω ένα μόνιμο φόβο κατά την διάρκεια του live. Κοιτάω πάντα για τις εξόδους ασφάλειας, πως θα προστατέψω τη σύντροφό μου και τον εαυτό μου σε περίπτωση που κάποιος ψυχανώμαλος αρχίσει τις μπαλοθιές. Κόβω φάτσες των γύρω μου, μήπως εντοπίσω κάποιον περίεργο… Για metal συναυλία μιλάμε, όλοι περίεργοι είναι, οπότε το αφήνω αυτό.

Δεν μπορεί να υπάρξει απόλυτη ασφάλεια σε ένα κλαμπ. Ο έλεγχος είναι ανύπαρκτος (καλύτερος έλεγχος γινόταν στο παλιό Καραϊσκάκη, που περνούσαν από φωτοβολίδες μέχρι και μηχανάκια), ο σκοτεινός χώρος με την ένταση της μουσικής καθιστά αδύνατο την ομαλή αντίδραση του πλήθους σε περίπτωση ανάγκης, οι σεκιουριτάδες είναι συνήθως περιορισμένης ευθύνης. Η μόνη λύση είναι η πρόληψη, καλύτερες κοινωνικές δομές, περισσότερη υποστήριξη σε άτομα με ψυχολογικά προβλήματα κι όπλα μόνο σε αυτούς που τηρούν τα κριτήρια κι όχι στον κάθε γαμημένο βλαχοκαουμπόη.