Ο εξαιρετικός power prog δίσκος των Symphony X κατέχει περίοπτη θέση στη συλλογή μου. Τιμημένος σε πράσινο βινύλιο να μου θυμίζει την αγαπημένη μου Ιρλανδία. Την χώρα στην οποία διάγω τον έντιμο βίο μου εδώ και πολλά χρόνια, στην χώρα που δημιούργησα την οικογένειά μου με τις τρεις όμορφες κοπέλες της ζωή μου (σύζυγος, κόρη, σκυλίτσα).
Πάρα την εξιδανικευμένη άποψη που έχω για την Ιρλανδία, υπάρχουν πολλά πράγματα που με ενοχλούν αφάνταστα στο Σμαραγδένιο Νησί. Αρχικά, αντί για Emerald Island, θα μπορούσε να ονομάζεται βαζελονήσι. Πράσινα τριφύλλια παντού, το εθνικό έμβλημα της χώρας. Ειδικά την St. Patrick's Day, το κέντρο του Δουβλίνο θυμίζει Ομόνοια ύστερα από επιτυχημένη πέτσινη Ευρωπαϊκή πορεία του βάζελου (με ματς στα χαρτιά απέναντι στη Δυναμό Κιέβου, χουντέμπλεϊ, τσουκου τσουκου μπόλ και κολοσσιαία κωλοφαρδία). Και το οξύμωρο είναι πως ο μέσος Ιρλανδός έχει νοοτροπία Ολυμπιακού. Ντόμπρος, λιμανίσιος, μάγκας, τίμιος και τσαμπουκάς όταν το επιβάλει η περίσταση. Καμία σχέση με τους πράσινους πανηγυρτζήδες.
Το Ιρλανδικό χιούμορ, επηρεασμένο από τη Βρετανική κουλτούρα, το έβρισκα πάντοτε άνοστο, με έφερνε σε αμηχανία και απολογητικό αυτοσαρκασμό, σίγουρα ποτέ δεν έχω γελάσει με καθημερινά αστεία από Ιρλανδούς. Αντιθέτως, έχω εκφράσει (έμμεσά) τη δυσαρέσκειά μου σε διάφορες Ιρλανδικές "ξεκαρδιστικές κασκαρίκες", αλλά εκείνοι εκεί το χαβά τους.
Το κόλλημα με τις προφορές. Προφανώς σε διάφορες περιοχές μίας χώρας αναπτύσσονται διάφορες γλωσσικές προφορές, αλλά οι Ιρλανδοί το έχουν γαμήσει το θέμα. Μία σταλιά νησάκι και το κάθε χωριό έχει το δικό του accent. Σε σημείο που να παρεξηγηθούν όταν έχω τολμήσει να "τσουβαλιάσω" τη Δουβλινέζικη accent χωρίς να υπολογίζω τις επιμέρους διαλέκτους του βόρειου και νότιου Δουβλίνου και των πιο απομακρυσμένων προαστείων. Δεν φθάνει που δεν βγάζω άκρη με τα γαμωαγγλικά τους, που μασάνε τις μισές λέξεις κι η άρθρωσή τους θυμίζει τραγουδιστή europower συγκροτήματος, πρέπει να δίνω βάση και στις γαμωπροφορές.
Τις ευαισθησίες τους για τα Troubles. Τα αιματοβαμμένα γεγονότα στην σύγκρουση Καθολικων vs Αγγλικανών Προτεσταντών, είναι γνωστά. Διήρκησαν δεκαετίες, έγινε μία παύση πυρός με το Good Friday agreement, αλλά το πρόβλημα εξακολουθεί να υπάρχει. Αυτό βέβαια που δεν έχουν καταλάβει η Ιρλανδοί του Βορρά και του Νότου είναι πως ο κόσμος δεν περιστρέφεται γύρω από αυτούς. Έγινε δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος, ψυχρός πόλεμος, φθάσαμε κοντά στο πυρηνικό ολοκαύτωμα κι αυτοί δεν πήραν χαμπάρι. Ήταν απασχολημένοι οι μεν να φτιάχνουν αυτοσχέδιες βόμβες και τις ρίχνουν όπου βρουν, οι δε να δολοφούν κόσμο μέσα σε πάμπ ή συγκεντρώσεις Καθολικών. Εξακολουθεί να είναι ένα ζήτημα που ναι μεν δεν έχει την τραγικότητα του παρελθόντος, αλλά πλέον είναι τόσο ηλίθιο (ειδικά από την μεριά των loyalists) που δεν θα έπρεπε καν να υφίσταται.
Σε όλη αυτή την καθημερινή Ιρλανδική, όμορφη τρέλα, υπάρχει η μουσική των Symphony X, η δισκάρα The Damnation Game (επαναλαμβάνω, σε πράσινο βινύλιο παρακαλώ), να μου κρατάει συντροφιά και να ομορφαίνει τις ημέρες μου στη νησί.
No comments:
Post a Comment