Genious - A Rock Opera

- Episode 1: A Human into Dreams' World (2002)

- Episode 2: In Search of the Little Prince (2004)

- Episode 3: The Final Surprise (2007)

Την εποχή που δεν είχαμε ακόμη συνηθίσει τo concept "metal opera", σκάει βόμβα από το πουθενά. Ο παγκοσμίως άγνωστος Daniele Liverani, ο "δε με ξέρει η μάνα μου, ούτε ο πατέρας μου, ούτε o Beyonder o ίδιος", να έχει μαζέψει world class ρόστερ που κατεβαίνει να χτυπήσει Europa League. O αειθαλής Mark Boals, o Daniel Gildenlöw που είχε ήδη χτίσει όνομα με τους Pain of Salvation, o Boltendahl στα ντουζένια του, ο Ασιάτης John Wetton, ο Edu Falaschi, η Liv Kristine (αυτή όπου δει φως μπαίνει), ο Roberto Tiranti, ο (θα τραγουδήσω παντού) Russel Allen, o (κι εγώ θα τραγουδήσω παντού) Jørn Lande και πολλοί άλλοι. 

Ο Liverani, έχοντας ένα μεγαλεπήβολο μουσικό όραμα να γράψει μία περίπλοκη ιστορία (σε τριλογία παρακαλώ) και να την "ντύσει" με τις μουσικές ιδέες του, να δημιουργήσει χαρακτήρες που θα ενσαρκωθούν από τους καλεσμένους vocal masters και να γράψει ένα σημαντικό κεφάλαιο στον υπερκορεσμένο (πλέον) χώρο της metal/rock όπερας.

Τέτοια εγχειρήματα τη δεκαετία του 90 και στα 00s δημιουργούσαν προσδοκίες υπερπαραγωγής. Δίχως άδικο, γιατί τα Avantasia κι οι Ayreon δουλείες είχαν δώσει απίστευτα διαμάντια στο power/prog. Η υπερπαραγωγή όμως του Liverani ήταν (κατά την άποψή μου) ψιλοαποτυχία. Το εγχείρημα της τριλογίας ήταν too much για τις ικανότητές του. Υπάρχει τεράστιο χάσμα ποιότητας μεταξύ του πρώτου δίσκου (A Human into Dreams' World) με τους άλλους δύο. Δεν μπορώ να γνωρίζω αν ο Ιταλός είχε μαζέψει ιδέες μόνο για το πρώτο μέρος του εγχειρήματος κι ήταν σε φάση "θα μου έρθει η έμπνευση και για τα άλλα δύο". Το πρώτο άλμπουμ είναι πραγματικά καλό, το εναρκτήριο δωδεκάλεπτο έπος Without Me Today σε βάζει σε έναν όμορφο ονειρόκοσμο. Χωρίς να πιάνει επίπεδα των προαναφερθέντων Avantasia/Ayreon, τα power metal κομμάτια κυλούν όμορφα, οι χαρακτήρες ξεδιπλώνονται κι οι guests ανταποκρίνονται στις καλογραμμένες φωνητικές γραμμές τους.

Από το δεύτερο δίσκο κι έπειτα το όλο παιχνίδι έχει χαθεί. Το In Search of the Little Prince δεν έχει ούτε ένα αξιομνημόνευτο κομμάτι. 80 λεπτά που φέρνουν αρκετό χασμουρητό και εξολοθρεύει το όποιο ενδιαφέρον για το φινάλε άλμπουμ της ιστορίας. Το όποιο τρίτο άλμπουμ, εξίσου αδιάφορο αλλά λίγο καλύτερο από το δεύτερο. 

Για την αποκατάσταση της αλήθειας και μόνο που έγινε ένα τέτοιο εγχείρημα στις αρχές των 00's έχει την αξία του, αλλά που πας ρε Ιταλέ Καραμήτρο για τριλογία; Ξεκινά με ένα άλμπουμ, ολοκλήρωσε την ιστορία στον πρώτο δίσκο, πάρε το χρόνο σου, γράψε κάτι πραγματικά αξιόλογο και συνέχισε τη φάση.

Κι η ίδια η ιστορία είναι λίγο περίεργη. Χαιρετίζω την προσπάθεια για κάτι διαφορετικό από το κλασσικό "είμαι ο warrior με πεπρωμένο να ελευθερώσω την πατρίδα μου, θα βρω το μαγικό σπαθί που βολοδέρνει σε κάποιο δυσπρόσιτο μέρος, θα μαζέψω και μία κομπανία με αλλοπρόσαλλους χαρακτήρες και στην τελική μάχη θα νικήσω τον απόλυτο κακό για να γουστάρουμε". Ο Liverani έγραψε για ονειροκόσμους, με ανθρωπόμορφα πνεύματα, αποκαλύπτει την διαδικασία παραγωγής των ονείρων και μπλέκει κι ένα σενάριο κυνηγητού. Όσοι γενναίοι προσπάθησαν να ξεδιπλώσουν την ιστορία ακούγοντας και τους τρεις δίσκους σε repeat, διαπιστώνουν πολλαπλά κριντζαρίσματα στο στόρι. Ακόμη κι έτσι, η ιστορία παλεύεται, η μουσική όμως όχι.