Τις παλιές καλές εποχές που κάθε δεύτερη ημέρα άραζα σε κάποιο metal club σαν το ρεμάλι της Φωκίωνος Νέγρη. Ωραίες εποχές, τα χρόνια της αθωότητας (έπεφτε κανένα μαχαίρωμα που και που) με μπόλικη μπύρα, κακοπληρωμένα γκομενάκια σερβιτόρες με ιώβεια υπομονή στα ατελείωτα πεσίματα του κάθε μπακουριού και το απόλυτα προβλέψιμο DJ setlist.
Ούτε συνεννοούμενοι να ήταν οι metal DJs των 90s/00s. Υπήρχε μία λίστα από metal/rock κομμάτια που έπαιζαν σε μόνιμη βάση. Το setlist ήταν γνωστό πριν από τον αγώνα. Σαν το σύστημα που έπαιζε η Manchester United επι εποχές Fergusson. Κάθε αντίπαλος ήξερε τι θα αντιμετωπίσει, αλλά έτρωγαν τη σακούλα.
Το Holy Diver, το War Pigs, το Black Sabbath, το Rainbow in the Dark και κάποια άλλα must play κομμάτια, γέμιζαν τις βραδιές μπυροποσίας. Δεν μπορώ να πω πως δεν περνούσαμε καλά, η επανάληψη ενός καλού τραγουδιού δεν προκαλεί βαρεμάρα αλλά η ενσωμάτωση πιο underground άγνωστων διαμαντιών είναι η συνταγή της επιτυχίας για ένα καλό set. Μπάντες σαν τους Warhead μπορούν να προσφέρουν τέτοιο υλικό για ένα πιο "γεμάτο" setlist. Good feeling heavy metal με αρκετή ποιότητα, κομμάτια που θα γουστάρει ο κάθε mainstream μεταλάς με την πρώτη ακρόαση. Θα ήθελα εκείνες τις βραδιές μεταξύ της 753ης εκτέλεσης του Painkiller και της 886ης του Trooper να έσκαγε κι ένα Pick Your Poison ή ένα Street Survivors.
Υπάρχει η λεπτή γραμμή μεταξύ του (μαλάκα) DJ που θέλει "να διδάξει μουσική" και του σωστού Disc Jockey (με θυμάσαι ρε πούστη) που θέλει να διασκεδάσει τον κόσμο. Δυσνόητη, βαριά (και καλά) ψαγμένη μουσική δεν "ανοίγει" τα αυτιά των πελατών, απλά αδειάζει το μαγαζί. Undeground όμως ενέσεις τύπου Warhead σε ένα mainstream setlist τύπου - ότι βάζει εξώφυλλο το Metal Hammer - θα ανέβαζαν τα ψυχαγωγικά standards, o DJ θα πουλούσε τη μούρη του, το μαγαζί φίσκα κι όλοι θα ήταν ευχαριστημένοι.
No comments:
Post a Comment