Άλμπουμ που υποτίθεται πως θα κυκλοφορούσε το 1990, δεν έκατσε η φάση (το grunge θα φταίει) και το ξέθαψε η Heaven and Hell είκοσι χρόνια αργότερα. Αυτό το πράγμα που US Metal μπάντες των 80s, κυκλοφόρησαν ένα δίσκο (ή κάνα δύο demo), μετά διαλυθήκαν (γιατί από φράγκα γιοκ) και στην δεκαετία των 10s του 21ου αιώνα έχουμε την απόλυτη αναβίωση...
Έχουμε βαφτίσει τα 80s τη χρυσή εποχή του NWOBHM και του αμερικάνικου power και της underground φάσης. Ποια 80s, τα αρχίδια μου παίρνουν τα 80s, η φάση είναι 21st Century 10s μαδαφάκερς. Εδώ και δεκαπέντε χρόνια, η μουσική βιομηχανία του (αυτού που κάποτε ονομάζαμε underground) metal έχει βγάλει από τη φορμόλη, 80s υλικό που κι οι ίδιες οι μπάντες είχαν ξεχάσει ότι υπάρχει. Ανάσταση των ίδιων των συγκροτημάτων, 60άρηδες πλέον αφανείς metal heroes φορούν τα δερμάτινά τους, δίνουν ξανά τα live εμφανίσεις και νέους δίσκους έπειτα από ένα διάλειμμά σχεδόν 3 δεκαετιών.
Αυτή η κατάσταση γίνεται για τα χρήματα; για να κρατήσουμε τη φάση ζωντανή; πεθαίνουν οι δεινόσαυροι και θα μείνουμε με τα μαστόδοντα; δεν έχω ιδέα για ποιο λόγο γίνεται, αλλά γουστάρω απίστευτα. Στα 80s ήμουν παιδάκι (όταν με φέρανε μες το Καραϊσκάκη, στα σκαλοπάτια και στα τσιμέντα από τη καβλα μου δεν έβγαζα κουβέντα), δεν είχα τη δυνατότητα να ζήσω το metal hype εκείνης της εποχής με το tape trading, την ανεμελιά και το ατέρμονο κυνήγι μουσικής. Το ζω μερικές δεκαετίες αργότερα, πιο οργανωμένα, με δεδομένα σημερινού marketing (nostalgia products), σωστή οργάνωση και ποιότητα που σέβεται τον οπαδό.
Το Time Out of Mind είναι κλασσικό παράδειγμα, πολύ καλή φάση που δεν έμεινε στην μουσική λήθη γιατί είναι αγνή heavy δισκάρα.
No comments:
Post a Comment