Savatage - Fight for the Rock (1986)

 Οι αναμνήσεις μου από την φοιτητική ζωή είναι όμορφες κι ατελείωτες. Κυρίως γιατί υπήρξα φοιτητής κι όχι ρέμπελος, έχοντας συνοδοιπόρους σε εκείνο το ταξίδι ανακάλυψης και γνώσεις, φίλους πραγματικούς και συμπαραστάτες στη ζωή μου. Τα λεκτικά debate ήταν η καθημερινή μας ρουτίνα. Με ποικίλης ύλης θεματολογία, από hardware/software (το πιο κλασσικό), video games (περί best Diablo magic sword μόνο ξύλο δεν είχε πέσει), ποδόσφαιρο (πόσο σας πονάει βαζελάκια το πέναλτι πάνω στη γραμμή που σφύριξε ο Παπουτσέλης, γκόμενες (σπάνια, η αγαμία πήγαινε σύννεφο), πολιτικά (εκεί τα βρίσκαμε, βαμμένοι όλοι κόκκινοι) και φυσικά metal μουσική (θάψιμο gay metal συγκροτημάτων με γνώμονα το Stratovarius φλωρόμετρο).

Είχα παρατηρήσει πως στα μουσικά θέματα, ήταν θέσφατο το άλμπουμ των Savatage, Fight for the Rock. Το χειρότερο άλμπουμ της μπάντας, όνειδος για την ιστορία της, η παραλίγο ταφόπλακά της κι όποιος αγαπούσε Savatage (δηλαδή όλοι, δεν είχα μαλάκες φίλους), έπρεπε να το μισεί. Επίσης είχα παρατηρήσει πως κανένας δεν το είχε ακούσει (κανείς δεν θα έσκαγε χρήματα για να το αγοράσει ή MBytes για να το κατεβάσει).

Σε παρόμοιο mode υπήρξα κι εγώ για πάρα πολλά χρόνια. Είχα λιώσει ολόκληρη τη Savatage δισκογραφία, lives, bootlegs, demos, τα Avatar years κι όμως απέφευγα το συγκεκριμένο άλμπουμ. Δεν ξέρω αν ήταν τόσος μεγάλος ο φόβος για το πόσο θα επηρεάσει την αγάπη μου για τους Oliva brothers κι όλες εκείνες τις μαγικές στιγμές που μου είχαν χαρίσει.

Όταν η Ear Music το επανακυκλοφόρησε σε digipack (μία από τις 300.000 Savatage επανακυκλοφορίες), αποφάσισα να το τιμήσω. Είχε φθάσει η ώρα να έρθω αντιμέτωπος με τους εφιάλτες μου. Σκατά εξώφυλλο, σκατά τίτλος, πόσο σκατά μπορούσε να είναι η μουσική. Είχα γνώση όλο το background story που κάλυπτε τη συγκεκριμένη κυκλοφορία, τις συνθήκες με τις οποίες γράφτηκε, ποιος ήταν ο στόχος της δισκογραφικής, όλα ήταν γνωστά πλην της ίδιας της ακρόασης.

Ε δεν είναι και τόσο τραγικά τα πράγματα. Το Fight for the Rock είναι ένα μέτριο/κακό άλμπουμ, καμία αντίρρηση. Αν το βάλεις δίπλα στους ογκόλιθους της Savaδισκογραφίας, φαίνεται νάνος. Βασικά ότι και να βάλεις δίπλα στο Streets ή στο Gutter Ballet φαίνεται νάνος που ψαρεύει στη λιμνούλα του κήπου μου. Αλλά έχει δύο κομμάτια που ακούγονται, το ομότιτλο και το Out on the Streets. Δεν μπαίνουν σε κάποιο best of, αλλά σαν φιλεράκια στο Poets and Madmen θα ταίριαζαν.

Τα υπόλοιπα κομμάτια κινούνται σε πολύ mediocre επίπεδα σύνθεσης, η φωνή του Oliva είναι διαρκώς καθηλωτική αλλά οι φωνητικές γραμμές είναι ψιλοάθλιες. Παρόμοια φάση με την κιθάρα του Criss, που ενώ δίνει κάποια φοβερά σόλο, τα περισσότερα ριφ είναι γραμμένα από δωδεκάχρονο μαθητή ωδείου που πρωτόμαθε ματζόρε συγχορδίες. Για στίχους δεν το συζητάμε, τις έγραψε το ίδιο δωδεκάχρονο.

Είναι και τα δύο κακοπαιγμένα covers, το Day After Day των Badfinger και το Wishing Well των Free, που δεν έχουν κανένα πούστη λόγο να βρίσκονται στο τελικό cut.

To Fight for the Rock μπήκες στη ζωή μου, επέζησα και γνώμη για τους υπερτιτάνιους Savatage δεν άλλαξα. Είναι κομμάτι της ιστορίας τους, μία κακή στροφή, γουστάρω που υπήρξε και μετά την απόλυτη καταστροφή η μπάντα αναγεννήθηκε από τις στάχτες της στο Hall of the Mountain King.