Θεωρώ πως οι Therion έπιασαν το πικ τους με τα Lemuria/Sirius B, έχοντας την καλύτερη σύνθεση στην ιστορία τους. Πιάνοντας ένα τρομερό σερί που θύμιζε καλές εποχές Ολυμπιακού, τα αδέρφια Niemann είχαν μία απίστευτη χημεία με τον Christofer Johnsson κι η Anna-Maria Krawe υπήρξε η καλύτερη σοπράνο που πέρασε ποτέ από τη μπάντα. Η ομάδα πετούσε και μας χάριζε στα live μεγαλειώδεις στιγμές.
Για να έρθει το γαμω-Gothic Kabbalah να σπάσει αυτή η υπέροχη ομάδα, να προστεθεί κι ο αχώνευτος Snowy Shaw και να αρχίσει η κάθοδο στο λάκκο της αιώνιας δυσωδίας για τον Johnsson και τη μπάντα του.
Σε αυτά τα δεδομένα παίζει μπάλα το Sitra Ahra, χωρίς να είναι ο δίσκος σκουπίδι (αυτά θα έρθουν πιο μετά), αλλά η πτώση στην ποιότητα είναι πασιφανή. Συνθέσεις (για Therion μιλάμε) που δεν έχουν ψυχή, κομμάτια που δεν μένουν κι απλά αναμοχλεύουμε υλικά του παρελθόντος μπας και βγει το αποτέλεσμα. Ακόμη και το εναρκτήριο ομότιτλο, που μπαίνει παραδοσιακά ως πολιορκητικός κριός (από το Κάστρα και Πολιορκητές) για να εμβολίσει το μυαλό του ακροατή, είναι ενδιαφέρον μεν, άνευρο δε.
Η θεματολογία παραμένει στις πύλες του ανεξήγητου με τον Κώστα Χαρδαβέλα, σε αυτή την κατηγορία παίζει χωρίς αντίπαλο ο Christofer.
Αδύναμο άλμπουμ για Therion, η συνέχεια της κατρακύλας, αλλά τα χειρότερα δεν είχαν έρθει.
No comments:
Post a Comment