Το πιο MTV rock συγκρότημα με την παγκόσμια απήχηση θρυλικών επιπέδων, γιατί έγραψε τρία τραγούδια (κι άλλα δύο αργότερα). Το status των Guns N' Roses είναι δυσανάλογο με αυτό που έχουν προσφέρει στην ροκ σκηνή, αλλά όταν έχεις τον παγκόσμιο μουσικό δικτάτορα (αυτό σημαίνει το αρκτικόλεξο M.T.V) να προβάλει σε μόνιμη βάση Welcome to the Jungle, Paradise City και Sweet Child o' Mine, πως να μην γίνει η πλύση εγκεφάλου στα μυαλά των εφήβων που η μουσική τους ενημέρωση γινόταν από το Μπλεκ.
Το Appetite είναι δυνατός δίσκος, δεν υπάρχει αμφισβήτηση για αυτό. Και τα 12 κομμάτια έχουν μπόλικο hard/punk rock ψωμί, τρεις χιτάρες να γουστάρουν οι φλώροι και διαμαντάκια για τους (και καλά) ψαγμένους) όπως το It's so easy και το AC/DCίδικο Out ta Get Me (από τότε ήξερε ο Axl ότι κάποια μέρα θα βρεθεί στο σανίδι δίπλα στον Angus). Πρόσθεσαν κι ένα ξεχωριστό στιλιστικό image με τον Axl Rose να είναι cosplayer αλήτης και τον Slash να εμφανίζεται μόνιμα σαν τσιγαριλίκι με ημίψηλο (πως δεν τους πήρε είδηση η Napalm Records), γέμιζαν τα περιοδικά της εποχής με κάθε είδους παπαριά που ξεστόμιζαν κάθε τρεις και λίγο, η απόλυτη συνταγή της επιτυχίας.
Αντιλαμβάνομαι πως οι live εμφανίσεις είναι εκείνες που τους ανέβασαν αρκετά επίπεδα πάνω, αλλά η σκληρή αλήθεια είναι πως μουσικό κατάλογο δεν πας πουθενά. Μόνο αν έχεις το ανάλογο marketing σπρώξιμο, το οποίο σε καθιστά περισσότερο προϊόν παρά καλλιτέχνη.
Έχω ολόκληρη τη δισκογραφία των Guns N' Roses (σιγά το κατόρθωμα, δεν είναι και μεγάλη), πλην του Lies (πόσο καρκίνο να αντέξω), το Appetite for Destruction δεν επαναλήφθηκε ποτέ στις μετέπειτα κυκλοφορίες (ούτε καν να πλησιάσουν), που αδιαμφησβήτητα αποδεικνύει ότι μιλάμε για ένα συγκρότημα πυροτέχνημα που διατηρήθηκε στον ορίζοντα με το στανιό της τότε show biz.
No comments:
Post a Comment