Η πρώτη δεκαετία των Rhapsody (αυτό το ... of Fire δεν το χώνεψα ποτέ) ήταν απλά μαγική. Πέρα από τις δισκάρες που κυκλοφορούσαν τη μία πίσω από την άλλη, όλα ήταν τόσο προσεγμένα, σε επίπεδο υπερπαραγωγής. Κάθε άλμπουμ συμμετείχαν ένας στρατός από μουσικούς ώστε να βγει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Η ομάδα έπαιζε μπαλάρα σαν τον 90s Ολυμπιακό κι ο Sascha Paeth ως δεύτερος Μπάγεβιτς έδενε το ταλέντο των τεράστιων καλλιτεχνών που είχε μαζί του, ορίζοντας το Symphonic Epic Hollywood Metal.
Η υψηλή αισθητική ήταν διάχυτη παντού. Στα εξώφυλλα, στους στίχους (ανεξάρτητα αν μιλάμε για μονόκερους και μαγικά χωριά ξωτικών), στις ενορχηστρώσεις, όλα θύμιζαν Paramount Pictures. Ακόμη και το booklet ήταν πήχτρα στις ομορφιές. Φωτογραφίες, στίχοι, artwork, μίνι νουβέλες, credits, δεν μπορούσα να ξεχωρίσω αν είχα CD των Rhapsody ή το deluxe box set του Lord of the Rings extended edition.
Κι η μουσική να είναι συμπαραστάτης. Το Power of the Dragonflame είναι το τέλειο παράδειγμα. Πέμπτο full length και το αναμενόμενο ξεφούσκωμα από το "δεκάρι" Legendary Tales να μην συμβαίνει. Ένας Rhapsody fanboy εύκολα θα πει πως μέχρι και το Symphony of Enchanted Lands II είναι όλα δεκάρια. Επειδή όμως ούτε fanboys είμαι, ούτε παπάρας (λίγο), μπορώ απλά να πω πως όλο το Emerald Sword saga είχε μία καλλιτεχνική συνοχή που σπάνια συναντάται σε τέτοια πολύχρονα fantasy projects (βλέπε Game of Thrones και πως κατέστρεψαν μία τέτοια επική σειρά με την τελευταία σεζόν έκτρωμα).
Τεράστιος δίσκος με τη φλόγα του δράκου να καίει τους απανταχού haters των Ραψωδών, φουλ νοσταλγικός για την εποχή που η μαγεία υπήρχε ακόμη.
No comments:
Post a Comment