Ο Ιταλικός λαός πέρα από το κλασσικό ευρωπαϊκό power metal (άντε και κάνα doom άμα λάχει να ούμε), δεν γνωρίζει κάποιο άλλο genre της σκληρής μουσικής. Πιο εύκολα θα βρεις γύφτο με γυαλιά (fuck racism) παρά Ιταλική death metal μπάντα.
Συνήθως ξεκινάνε με κάποιον κιθαρίστα με κλασσική παιδεία κι αναγεννησιακές επιρροές, τον Giuseppe Taormina στην περίπτωσή μας, μαζεύει μορφονιούς στο rhythm session κι ένα πλήκτρα με περίεργη φάτσα (είναι σημαντικό αυτό) και τσεκάρει αν ο Fabio Lione είναι διαθέσιμός για φωνή. Αν όχι, στην περίπτωσή μας θα πιάσει μικρόφωνο ο Guido Macaione.
Από το εναρκτήριο Black Shelter δύο πράγματα γίνονται κατανοητά. Υπάρχει διάθεση για προγκρεσιβιές (καλό αυτό), θα παίξουν πολλές θεατρικές γέφυρες (το ακούω αυτό αρκεί να μην το παραγαμήσουν) κι ότι οι τύποι προσκυνούν σύγχρονους Kamelot (γαμησέ τα).
Αυτό που μπορώ να πω για τους Crimson Wind είναι πως έχουν ένα προσωπικό ηχόχρωμα (σπάνιο πράγμα για σύγχρονες europower μπάντες). Δεν δημιουργήθηκαν με copy-paste αλλά κάποιος έγραψε πρωτογενή κώδικα. Ρισκάρουν με κάτι ατσούμπαλα μουσικά κοψίματα (producer ο μπάρμπας από το τοπικό χασάπικο του Παλέρμο), χώνουν Casio ορχήστρες εκεί που θέλουν και δεν διστάζουν να παίξουν μπάλα κι aggressive κιθάρες όταν το στιχουργικό περιεχόμενο το απαιτεί.
Υπάρχουν δυνατές στιγμές στο δίσκο όπως το Death Dwells in Sight, το (πάμε θετική ενέργεια) In Vain και το γιούρια στα ταμπούρια The Storm.
Overall, είναι δίσκος που θα παίξει και θα τον απολαύσω, κυρίως γιατί είμαι φαν του ιδιώματος και δεν νοιώθω κορεσμένος. Ο μέσος μουρόβλαχος power μεταλλάς που έχει κολλήσει το μυαλό του στα 90s θα βαριόταν στο δεύτερο κομμάτι. Ειδικά κάτι τυπάδες που ακούν μουσική από το YouTube σκανάροντας το κομμάτι για τα "καλά" σημεία. Η μεταλλική φυλή έχει αλλοιωθεί και συγκροτήματα σαν τους Crimson Wind βοηθούν στο να ξεβρομίσει ο τόπος.
No comments:
Post a Comment