Guns N' Roses - Use your Illusion I (1991) / II (1991)

 Για χρόνια οι Rhapsody κολλούσαν στα CD τους ένα στίκερ στο οποίο είχαν αυτοανακηρυχτεί Symphonic Epic Hollywood Metal. Ποιοι Rhapsody και τα αρχίδια μου. Μία είναι η αληθινή Hollywood μπάντα, οι Guns N' Roses. Μπορεί στους Ραψωδούς να συνεργάστηκε ο τεράστιος Christopher Lee (σιγά τα ωά, λεφτά να έχεις), αλλά οι πιστολοτριαντάφυλλοι είναι το Hollywood το ίδιο. 

Κατά την περίοδο των Use your Illusion το είχαν πάει σε άλλο επίπεδο. Για να γυρίσει ένας σκηνοθέτης blockbuster ταινία, έπρεπε πρώτα να δηλώσει ποια Guns N' Roses τραγούδια θα συμπεριλάβει. Μετά συζητούσαν για το σενάριο και τους ηθοποιούς. Και κάπως έτσι, έσκασε η τεράστια σκηνή στο Terminator 2 όπου η μία και μοναδική ελπίδα της ανθρωπότητας ενάντια στο Skynet, ο John Connor, μας πρώτο-συστήνετε υπό τους ήχου του θεϊκού You could be Mine. Σε αυτό το σημείο οι Guns ντελικιάζουν την καλλιτεχνική τους καριέρα. Δεν πάει παραπέρα, το τερμάτισαν το παιχνίδι με όλα τα achievements, πάτε σπίτια σας να απολαύσετε τα όσα τοις κόποις κτώνται.

Και πέρα από την παπαρολογία μου, κάπως έτσι πήγαν τα πράγματα. Σοβαρή συνέχεια δεν είχαν οι πιστολάδες. Καριέρα σαράντα ετών με 2.5 (ουσιαστικά) άλμπουμ στο ενεργητικό τους. Αυτοί κι οι Warlord, θρυλικά συγκροτήματα και τα δύο για διαφορετικούς λόγους.

Αν κάτι έχει χίλιο-ειπωθεί (ειδικά από βαμμένους οπαδούς της μπάντας) είναι ότι αν ενώσουμε τα καλύτερα κομμάτια των δύο Illusion, φτιάχνουμε υπερδίσκο. Αυτό που βέβαια αποφεύγουν να πουν οι χουλιγκάνοι με τα γαρύφαλλα είναι πως πρέπει πρώτα να κοσκινίσουμε τις διασκευές. Διότι έχτισες καριέρα πάνω σε μουσική άλλων. Υπάρχουν βλαμμένοι που πιστεύουν ακόμη ότι το Live and Let Die το έγραψε ο Axl με τον Stradlin (ούτε στα όνειρά τους). Η το απόγειο της άγνοιας για το έπος του Bob Dylan, Knockin' on Heaven's Door (το οποίο θεωρώ ψιλό-άθλιά διασκευή - αν ήμουν ο Bob Dylan θα ζητούσα από τον Hurricane να πάει να τους δείρει).

Τα τεράστια hit Don't Cry, Dust N' Bones, November Rain, Civil War, You Could Be Mine, Estranged και κάνα δύο ακόμη δεν μπορώ να τα αμφισβητήσω. Έχουν γράψει την ιστορία τους για τους σωστούς λόγους. Με μία μικρή εξαίρεση με τη βροχή του Νοεμβρίου που δεν κατανοώ το legendary hype μιας και ποτέ δεν με κέρδισε. Κάνω όμως τουμπεκί γιατί το βιντεοκλίπ αποτέλεσε έμπνευση για τη σύζυγό μου να φορέσει κοντό νυφικό (όχι τόσο κοντό όσο το ξεκολέ του κλιπ) αντί για μία ατελείωτη μπομπονιέρα που θα σερνόταν στα πατώματα.

Τα υπόλοιπα κομμάτια όμως δεν τα πολύ-παλεύω. Είναι μπόλικα, είναι επιπέδου filler και δεν κάνουν την ακρόαση εύκολη. Θα ήθελα πολύ να ήξερα την ειλικρινή γνώμη ενός αληθινού γκανσεροζάκια. Αν αντιλαμβάνεται κι αυτός τεράστιο ποιοτικό gap μεταξύ των υπερχίτ και των υπόλοιπων κομματιών ή απλά γουστάρει και τα 150 (και βάλε) λεπτά Use your Illusion.