Το 2016 δεν μπορεί να είναι τυχαίο ότι με διαφορά μίας εβδομάδας κυκλοφόρησαν δύο άλμπουμ δυστοπικής θεματολογίας από πρωτοκλασάτες μέταλ μπάντες. Οι Dream Theater με το The Astonishing κι οι Megadeth με το Dystopia προειδοποιούσαν την ανθρωπότητα για το ζοφερό μέλλον που έρχεται. Αδίσταχτοι αριβίστες καπιταλιστές, τεχνητή νοημοσύνη, έλεγχος συνειδήσεων, τσιπάκια και drones του διαόλου να περιπολούν τις πόλεις.
Τα άλμπουμ βέβαια δεν μπαίνουν σε σύγκριση. Οι μεν ντριμθιατεράκιδες έγραψαν μία σκέτη μαλακία άλμπουμ οι δε Megadeth έπιασαν το σωστό vibe κι έδωσαν στο κοινό έναν ακόμη μεγάλο δίσκο.
Με καινούργιο παικταρά στη θέση 6, σαν τον τεράστιο Dunga ο Βραζιλιάνος Kiko Loureiro φέρνει αέρα ανανέωσης στη μπάντα, γράφει μουσική, σολάρει χωρίς να ψωλάρει και διδάσκει πως να φέρεται ένας gentleman στην εξάχορδη.
Το άλμπουμ ανοίγει με το The Threat is Real, πραγματικό σεμινάριο για το πως πρέπει να ξεκινάει ένας μέταλ δίσκος. Ακόμη και πολέμιος των Megadeth να είναι κάποιος, να βγάζει σπυριά όταν βλέπει τη φάτσα του Mustaine, αρχιτσάτσος των Metallica, με το που θα βιώσει το The Threat is Real θα κάτσει να ακούσει και τον υπόλοιπο δίσκο.
Κι αφού εμπεδώσαμε πως η απειλή της Νέας Τάξης Πραγμάτων είναι αληθινή, περνάμε στη Δυστοπία. Τα είχε πει κι ο Schaffer λίγα χρόνια νωρίτερα με heavy τρόπο, έπρεπε να το ακούσουμε και στο πιο thrash για να χωνέψουμε ότι ζούμε στις ημέρες μας μία απολυταρχική τυραννία με δικαιωματισμούς, ισότητα κι εξανθρωπισμό και πρέπει να έρθουν επαναστάτες σαν το Φράνκο, τον Παπαδόπουλο, τον Στάλιν, το Μουσολίνι και τον Χίτλερ να μας σώσουν. Κομματάρα το Dystopia όπως και να το κάνουμε.
Ο δίσκος παρουσιάζει ποικιλομορφία (λέξη απαγορευμένη για thrash), έχει Bullet to the Brain, Poisonous Shadows, The Emperor (για κάτι τέτοια κομμάτια αγαπάμε Mustaine) κι ένα all time classic το Fatal Illusion.
Κι όμως υπάρχει γκρίνια από το κοινό, ακόμη και για ένα τόσο καλό άλμπουμ. Στην μεταλλική κοινότητα του διαδικτύου (αλλά και προσωπικές συζητήσεις με συνμεταλλάδες), γκρίνια για τα περασμένα μεγαλεία, μουρμούρα για τη γερασμένη φωνή του Dave Mustaine, πρηξαρχιδισμός για την επιτηδευμένη επιστροφή στην Rust in Peace εποχή.
Βρε παπάρες να ούμε, μιλάμε για τον 15ο δίσκο μίας θρυλικής μπάντας με έναν αυτοκαταστροφικό ηγέτη που χρειάζεται τον ψυχολόγο που είχαν οι Metallica στο Some Kind of Monster. Και συνεχίζουν με τόσο δυνατές κυκλοφορίες σαν το Endgame, το Thirteen και το Dystopia που κόβουν κώλους. Όσο για τη φωνή του Mustaine, σιγά τον Dickinson να ούμε (ξανά). Ποτέ δεν είχε φωνή ο κοκκινοτρίχης. Και στα καλύτερά του άλμπουμ, τα φωνητικά είναι για τα σκουπίδια. Άσχετα αν οι συνθέσεις, οι κιθάρες είναι τόσο υπεργαμάτες που τα αγαπήσαμε με αυτή την ηλίθια (και καλά σαρδόνια ειρωνική) φωνή. Στο ίδιο μοτίβο συνεχίζει και στο Dystopia, που είναι το πρόβλημα?
Dystopia και τα μυαλά στα κάγκελα, η απειλή έχει φτάσει στις πόρτες μας, but not this day... This day we fight!
No comments:
Post a Comment