Είχα βρεθεί στο Ρότερνταμ, με τη σύζυγο, για ονειρεμένες διακοπές και την θεσπέσια συναυλία των Ayreon. Η Ολλανδική πόλη είναι πανέμορφη και προσφέρει σπάνια τουριστική εμπειρία σε όσους ψάχνουν κάτι περισσότερο από τουλίπες, ανεμόμυλους και μπάφους.
Ανεξάρτητα τη χώρα ή την τοποθεσία που περνάμε τις διακοπές μας, η Ιρλανδέζα της καρδιάς μου θα αναζητήσει πάντα την τοπική fecking Irish pub. Και για έναν αδιανόητο λόγο, όπου κι αν έχουμε πάει, υπάρχει πάντοτε η κάποια pub ή bar με Ιρλανδικό πρόσημο. Δεν έχω καταλήξει στο συμπέρασμα πως ακριβώς συμβαίνει αυτό. Είχαμε βρει Ιρλανδική παμπ σε ένα κωλοχώρι στη Ρουμανία που αν κι είχε μείνει στην εποχή Τσαουσέσκου, το μαγαζί με το πράσινο τριφύλλι εκεί, περήφανο να φωτίζει τις νύχτες μας.
Στο Ρότερνταμ λοιπόν, ανάμεσα στις γαμάτες δραστηριότητες που βιώναμε εκείνες τις ημέρες ανεμελιάς, αναζητήσαμε την τοπική Ιρλανδική παμπ, διότι θέλαμε να παρακολουθήσουμε ένα σημαντικό παιχνίδι Gaelic football. To εν λόγω άθλημα είναι μία μαλακίσμένη μίξη ποδοσφαίρου και χάντμπολ με συνδυασμό γκολπόστ από σόκερ και ράγκμπι. Δεν τραβάω ιδιαίτερους γκαϊλέδες για αυτό το άθλημα αλλά είναι πολύ σημαντικό για τους Ιρλανδούς και την κουλτούρα τους. Επίσης στις διακοπές φροντίζω η σύζυγος να είναι πάντοτε ευχαριστημένη γιατί αλλιώς no sex κι είναι κρίμα.
Το ότι μία παμπ στην Ολλανδία, ακόμη κι αυτοπροσδιοριζόμενη ως Ιρλανδική, το ότι θα μεταδίδει αθλητικό γεγονός που δεν ενδιαφέρει κανέναν άλλο πλην τα Leprechauns, με ξεπερνάει. Κι όμως, σε μία οθόνη του μαγαζιού, μετέδιδε τον αγώνα με ένα πλήθος ανθρώπων να δείχνει πολύ ενδιαφέρον. Τείνω να πιστέψω πως ο πληθυσμός της Ιρλανδίας είναι όμοιος με της Κίνας, απλά οι πούστηδες δεν χωρούν στο νησάκι τους και βρίσκονται παντού σε ποσότητες. Όπως και να έχει, ο αγώνας είχε ενδιαφέρον, το Δουβλίνο κέρδισε (ως συνήθως), χλαπάκιασα τηγανητές πατάτες με μία Murphys και γούσταρα την όλη ατμόσφαιρα με μεθυσμένους κοιλαράδες να χαρχαλεύουν διαθέσιμες μιλφάρες.
Η αθλητική δράση έλαβε τέλος, η μουσική αρχίζει κι ο μάγκας ο DJ ανοίγει με Dio. The Last in Line κι η κάβλα μου σχεδόν με ρίχνει από το άβολο σκαμνάκι που έχουν αυτά τα ηλίθια υπερυψωμένα τραπεζάκια (στα οποία αν δεν είσαι ο Φασούλας, κρέμονται τα πόδια στον αέρα). Δεν ήταν μόνο ο ενθουσιασμός για την Dio κομματάρα, αλλά ένοιωσα συγκίνηση που για πρώτη φορά στη ζωή μου, ακούω σε μαγαζί Dio και δεν είναι το Holy Diver. Στην Ελλάδα το είχαν παραγαμήσει το θέμα. Λες και δεν είχε ερμηνεύσει άλλο τραγούδι ο κοντός. Holy Diver σε μόνιμη βάση. Και το έπαιζαν με την εισαγωγή. Εκεί πούστη, θα το ακούσεις όλο.
Βγήκαν γούστα, τραγουδούσα σαν να μην υπάρχει αύριο τα ρεφρέν και τα κουπλέ, η σύζυγος αγαπάει τον κοντό (όχι όσο εγώ), ο έρωτας μου για εκείνη εκτοξεύθηκε πολλά levels προς τα πάνω, η βάρκα στην οποία μέναμε (διακοπάρες όχι αστεία) δεν ήταν πολύ μακριά - μετά την pub είχε σεξ το πρόγραμμα - ζούσα το όνειρο. Ήθελα να πάω να παρακαλέσω τον DJ να παίξει όλο το άλμπουμ αλλά σιγά μην μου έκανε τη χάρη. Ήμουν σε mood, θέλω να βιώσω One Night in the City, να τα σπάσω με We Rock, να μυστηριάσω με Evil Eyes και να υποκλιθώ στην Αίγυπτο.
Δεν έκανα την απόπειρα, αμφιβάλω αν ο DJ θα μου έκανε το χατίρι κι έπειτα από το The Last in Line συνέχισε με κάτι Alice Cooper.
Αν το Holy Diver άλμπουμ επιβεβαίωση την απόφαση του κοντού να τα σπάσει με Black Sabbath, το The Last in Line την επισφράγισε.
No comments:
Post a Comment