Αγαπάμε τη μέταλ μουσική γιατί είναι υπεργαμάτη, χαρίζει μοναδικές στιγμές, έχει ενδιαφέρουσες προσωπικότητες, χαρακτηρίζεται από cool αισθητική και κατά καιρούς πέφτει άγριο ξεκατίνιασμα. Τι κι αν κάποιοι πέρασαν τέσσερις δεκαετίες στην ίδια μπάντα, τι κι αν έχουν πατήσει τα 70, τα χεστήρια και τα εκατέρωθεν πουστρηλίκια δεν γνωρίζουν ηλικίες και κάποιες πληγές δεν τις επουλώνει ο χρόνος. Κόλαση οι Priest θα ξεφώνιζε η Κατιάνα Στεφανίδου σε metal πρωϊνάδικο της Αγγλίας (ενώ ο Halford ντυμένος καρνάβαλος θα φώναζε "βλάχα βλαχάρα" στην Sharon Osbourne).
Μετά τις λεκτικές απειλές του Downing στον Tipton (και στο management των Judas Priest) ότι θα αρχίσει να τραβάει τις μπούκλες τους μία προς μία, ετοιμάζει σχέδιο εκδίκησης στην πρώην μπάντα του. Και κάπως έτσι γεννήθηκαν οι KK Priest, με τον αρχιερέα Sinner ο οποίος θα κηρύξει πως πρέπει να γίνεται σωστά η Priest φάση. Owens στα φωνητικά, τον Sean Elg στα drums ο οποίος έχει χορτάσει τσιρίδες Sean Peck, κάποιον A.J. Mills στην κιθάρα και τον Tony Newton στο μπάσο.
Όπως συνήθως συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις, που πείσμα κι δίψα για εκδίκηση ξεχειλίζει σε ολόκληρο το καλλιτεχνικό αποτύπωμα, το αποτέλεσμα δεν είναι κι ότι καλύτερο (άπειρα παραδείγματα). Εκτός κι αν το όλο beef είναι στημένο marketing τρικ (που ακόμη και σε αυτή την περίπτωση γουστάρουμε, δώστε δράμα στον λαό).
Τον δίσκο αριστούργημα δεν τον λες αλλά κρατάει χαρακτήρα. Η τριπλέτα Hellfire Thunderbolt, Sermons of the Sinner, Sacerdote y diablo χώνει ατόφιο ατσάλι. Αλλά υπάρχει και μπόλικη metal τυπικούρα, ειδικά στο δεύτερο μισό του άλμπουμ. Για το μέγεθος του KK, υπάρχουν ιδιαίτερες απαιτήσεις, ειδικά όταν έχεις συμπαραστάτη έναν από τους καλύτερους metal τραγουδιστές όλων των εποχών.
Ο Ripper είναι το highlight ολόκληρου του project, μία φωνή σε απίστευτη φόρμα που θερίζει ακόμη κι όταν τραγουδάει cringe στίχους όπως
We drive all day, Into the night
We never stop ridin', Till the morning light
Το Sermons of the Sinner βάζει δυνατή υποψηφιότητα για τους πιο ηλίθιους στίχους που έχουν υπάρξει ποτέ σε metal άλμπουμ. Ο Downing πέρα από τα χιλιοειπωμένα κλισέ, γράφει τραγούδι μέχρι και για τους φορτηγατζήδες της κόλασης (το οποίο πάραυτα ακούγεται ευχάριστα).
Ο ελέφαντας στο δωμάτιο είναι το τελευταίο κομμάτι του άλμπουμ, Return of the Sentinel. Ξεδιάντροπη καπηλεία ενός από τα καλύτερα metal κομμάτια όλων των εποχών. Και να πεις ότι έγραψε και τίποτε της προκοπής. Εννιά λεπτά μία μέτρια παπάτζα, με πολύ φθηνά μουσικά τεχνάσματα σύνδεσης με το αυθεντικό τραγούδι. Μία πολύ κακή ιδέα που αν απουσίαζε θα υπήρχε λιγότερος αρνητικός ντόρος για το όλο project. Το ίδιο το Sentinel ήταν έτοιμο να εξαπολύσει την οργή του και να τιμωρήσει τον υπεύθυνο για αυτή την ανίερη πράξη ασέβειας. Αλλά το Sentinel δεν μπορεί να πάει ενάντια στις εργοστασιακές ντιρεκτίβες του, δεν μπορεί να βλάψει τον ίδιο του τον δημιουργό.
Όσο για την αυτονόητη σύγκριση με το Firepower, αν τις έπαιζαν ο Sinner από το εξώφυλλο του ΚΚ με τον Firepower ήρωα, o κουκουλοπαππάς θα έτρωγε περισσότερο ξύλο κι από αυτό που έφαγε ο Daredevil από τον Hulk σε εκείνο τον ιστορικό κόμικ του '79.
No comments:
Post a Comment