Έχω ιδιαίτερους λόγους να αγαπώ το συγκεκριμένο CD της συλλογής μου από τους Powerwolf. To The Sacrament of Sin είναι το 7ο άλμπουμ της μπάντας που παίζει Λυκανθρωπικό Μέταλ, πιο προβλέψιμο κι από τη χρυσή μπάλα στον Μέσι, επαναλαμβανόμενο σαν 90s σειρά του ΑΝΤ1, με τα περισσότερα κομμάτια να είναι Sabaton κόπιες. Θέλω να πιστεύω ότι όλες τα ηγετικά συγκροτήματα του Eurovision Metal κινήματος κάνουν ετήσιες μυστικές συναντήσεις και διαμοιράζουν τις 10 στάνταρ μελωδίες που θα αναμασήσουν σε κάθε άλμπουμ.
Κι όμως, ένα ακόμη generic Powerwolf άλμπουμ, κάνει επιτυχία, όσοι γουστάρουν τη φάση - παίζει ασταμάτητα στα ηχεία τους (και στα δικά μου), οι αρένες γεμίζουν για live και δίνει τροφή για ατελείωτη γκρίνια σε τεράστιο κομμάτι της μεταλλικής κοινότητας. Posts-σεντόνια, ατελείωτα κατεβατά σε social media και forum για την κατάντια του power metal (και κατ’ επέκταση του metal γενικότερα) που τα νέα παιδιά γουστάρουν επιμεταλλωμένα disco bitάκια, τη βρίσκουν με μουσικούς ντυμένους καρνάβαλους, με stage show υπερπαραγωγή κι "εύκολη" μουσική. Κυριολεκτικά "ρουφάω" τέτοια κείμενα, καταπίνω τις διαδικτυακές συζητήσεις που βγαίνουν τόνοι χολής για το "φαινόμενο Sabaton", καθώς καταβροχθίζω ένα giant size πακέτο pop-corn (ψέματα λέω, τα ποπ-κορν είναι απάτη-μόνο πιτσίνια).
Είμαι λίγο σε φάση "αγαπάω ότι σας πονάει" που λένε κι οι χριστιανοταλιμπάν ψέκες. Αυτοί βέβαια το εκφράζουν για το τρίπτυχο Πατριδοκαπηλεία-Μισανθρωπισμός-Παιδεραστεία, εγώ στη συγκεκριμένη περίπτωση παίζω μπάλα με την υποκρισία του "δεν αγγίζουμε τα ιερά τοτέμ της εφηβείας μας - φωτιά και τσεκούρι στους ήρωες της νέας γενιάς γιατί εμείς γίναμε σαραντάρηδες μεταλοπατέρες".
Ότι αρνητικό κι αν προσάψει κάποιος στους Powerwolf, ισχύει ο αντίστοιχος παραλληλισμός σε 70s κι 80s μπάντες που πλέον έχουν περάσει στο legend επίπεδο.
- Συγκροτήματα που κόλλησαν σε έναν συγκεκριμένο ήχο και κυκλοφόρησαν ένα κάρο δίσκους που ομοιάζουν σαν δίδυμα; Τύφλα να έχουν οι Motorhead.
- Κομμάτια με επαναλαμβανόμενες ιδέες και αυτοκοπιάρισμα; Με τους Stratovarius φτιάχνεις drinking game.
- Καλλιτέχνες μασκαράδες επί σκηνής; Ο Halford "καθάριζε" στάδια ντυμένος gay μηχανόβιος επιβήτορας, ενώ τις γούνες των Manowar ακόμη τις συζητάμε. Για να μη πιάσω πιο "σοβαρά" ονόματα όπως οι Crimson Glory με τις μάσκες βγαλμένες από το Labyrinth με τον David Bowie (ο έρωτας με τη Jennifer Connelly κρατάει ακόμη).
- Όσο για τις "εύκολες" συνθέσεις, είναι δύο διαφορετικά πράγματα η ποσότητα της μουσικής πληροφορίας από την ποιότητα. Το πόσα κιλά πληροφορίας θέλει να χώσει ένας καλλιτέχνης στη δημιουργία του, δεν το κάνει αυτόματα ποιοτικό κι άξιο ακρόασης. Από την άλλη, με ένα ιδιοφυές απλό ριφ μπορείς να γράψεις ιστορία.
Δεν έχω αυταπάτες, αντιλαμβάνομαι τη διαφορά ενός καλλιτέχνη που θα αφήσει ανεξίτηλο αποτύπωμα και της περιστασιακής μόδας. Οι Powerwolf είναι μία μικρομεσαία μπάντα στο μεταλλικό πάνθεον και λίγα πράγματα θα μείνουν στην ιστορία από δαύτους. Και δεν είναι το είδος του καλλιτέχνη που προορίζεται να αφήσει κάποια κληρονομία πίσω του. Όμως δημιουργούν μία τέχνη η οποία βρίσκει ανταπόκριση στην δεδομένη περίοδο, ψυχαγωγεί πλήθη που διψούν για πομπώδες πάρτυ μέταλ και mainstream nerd θεματολογία.
Ακόμη κι αν πρωτεργάτες της cartoon metal φάσης (λέγε με Christopher Bowes) αναρωτιούνται για ποιον πούστη λόγο, έχει τόσο μεγάλη ανταπόκριση αυτή η μανία, ας μείνει με την απορία κι ας συνεχίσει να προσφέρει Gloryhammer έπη.
No comments:
Post a Comment