To 1349 ήταν η χρονιά που η οξεία λοιμώδης νόσος της βουβωνικής πανώλης είχε φθάσει στο αποκορύφωμά της και θέριζε κόσμο σε Ευρώπη, Μέση Ανατολή κι Μεσογειακές ακτές της Αφρικής. Η χρονολογία αυτή έχει δώσει πολύ έμπνευση στο metal universe. Δύο black μπάντες, άπειρα κομμάτια και το άλμπουμ των Σουηδών powerdoomάδων Memory Garden.
Ο επονομαζόμενος Black Death (αυτό κι αν έχει εμπνεύσει τους μεταλ καλλιτέχνες), για περίπου επτά χρόνια έστειλε στα θυμαράκια ανυπολόγιστο αριθμό ατόμων (υπολογίζεται πάνω από 150 εκατομμύρια νοματαίους). Ο κόσμος ψοφολογούσε, η πάμπτωχη πλέμπα που ήδη πέθαινε με το πρώτο κρυολόγημα ήταν καταδικασμένη. Η μετάδοση όμως πέρασε εύκολα και στα μέλη της ελίτ κοινωνίας, που ναι μεν είχαν ποιοτικότερο βιοτικό επίπεδο αλλά ήταν απίστευτοι μπίχλες και πλενόντουσαν κάθε δίσεχτο έτος.
Η θρησκευτική μαλακία της εποχής οργίασε και πέρα από το θάνατο των νοσούντων. Οι διαχρονικοί χριστιανοταλιμπάν ανακάλυψαν σε διάφορες μειονότητες τους "υπαίτιους" για την θεόσταλτη τιμωρία. Όποιος δεν πέθαινε από πανούκλα, τον έκαιγε η χριστιανική πυρά, ενώ θείτσες χοροπηδούσαν πάνω σε μάσκες, γύρω από τη φωτιά, ουρλιάζοντας ρυθμικά "δεν είναι όλα κρούσματα".
Ο όρος της καραντίνας έκανε την εμφάνισή της, στις οργανωμένες ανθρώπινες κοινωνίες, εκτός από κάτι δίποδα ζώα που δεν μπορούσαν να αντιληφθούν (μέχρι και σήμερα) για το πως μεταδίδεται ένας ιός. Σε αντίθεση με τον Covid, οι ψεκασμένοι μαλάκες εκείνης της περιόδου ψοφολόγησαν, η κοινωνία απαλλάχθηκε από τον καρκίνο τους, με θαυμαστά αποτελέσματα όπως της Αναγέννηση και μετέπειτα το Διαφωτισμό.
Όργια έκαναν κι οι εικαστικοί καλλιτέχνες, αντλώντας έμπνευση από τα τραγικά γεγονότα του Black Death. Ο πίνακας The Triumph of Death του Pieter Bruegel είναι εξαιρετικό παράδειγμα. Όπως και το Danse Macabre του Michael Wolgemut.
Σε αυτό το όργιο, συμμετέχουν κι οι Memory Garden με την concept δισκάρα τους, 1349.
No comments:
Post a Comment