Αυτόν τον τύπο τον Ungod πολύ τον πάω, σωστός καραφλομαλλιάς φτασμένος μεταλλάς. Έχει δημιουργήσει και παίξει σε ένα σκασμό μπλακοντεθ μπάντες και στα σαράντα του αποφασίζει να το γυρίσει σε old school heavy metal. Σαν πρώην ΠΑΣΟΚος που στην κρίση της μέσης ηλικίας το γυρίζει στη ν'μπατριωτρική δεξιά. Σωστός οπαδός του metal επιστρέφει στις ρίζες του, που είτε μας αρέσει είτε όχι οι Iron Maiden είναι οι μπαμπάδες μας. Οι Maiden αναφορές ξεκινούν από το ίδιο το εξώφυλλο με την μεταλλού Witch να καβαλάει μία τσόπερ στο διάστημα και να σπέρνει κομμένα κεφάλια σαν δεύτερος Eddie.
Ο Ungod παίζει όλα τα όργανα στο άλμπουμ και στη φωνή είναι ο Γιώργος Παπαγιαννάκης, δεύτερος Dickinson (αυτός κι ο Ανδρέας Κωλέτης). Η φωνή του Παπαγιαννάκη είναι ιδανική για ένα old school - προσκυνούμε Maiden - project κι ας φέρει την γνώριμη "made in Greece redneck" αγγλική προφορά (την οποία έχουμε αγαπήσει από τις εποχές των 90s ελληνικών heavy metal συγκροτημάτων).
Το άλμπουμ ξεχειλίζει αγνή αγάπη για το κλασσικό χέβι, τον πραγματικό πυρήνα γύρω από τον οποίο τα διάφορα genres δορυφορούν σε ξεχωριστές τροχιές. Έχει αλητεία, βρωμιά, βιοπάλη και κατανάλωση πιτόγυρου στη Λαμπράκη ύστερα από αγώνα της Προοδευτικής. Μα πάνω από όλα έχει κομματάρες που θα αγαπήσει το κάθε μεταλλόνι σαν το The Witch is Back, Celestial Visitors (φοβερό έπος), Flight of the Wanderer και το καταληκτικό Don't Burn the Witch... the Witch Will Burn You (κόβω το κεφάλι μου ότι γράφτηκε για την Abigail από το πρώτο Witcher).
Οπαδικό άλμπουμ ικανό να επαναφέρει έναν μουρόχαβλο αλτερνατιβά, κολλημένο με Tool και Γκοτζίρες, πίσω στον σωστό δρόμο.
Δώρο με το γαμηστερό fanzine Legions, εκατό μόνο κόπιες, είμαι το νούμερο 16 όπως το νούμερο στη φανέλα του θρυλικού Ιρλανδού Roy Keane (κι ας υποστηρίζει Shamrock Rovers ο φαρισαίος).
She's the Witch, she's the Master of Sin
Take her hand and she's lead you, far away from reality
Deep inside the power of hell
No comments:
Post a Comment