Τους Metal Church τους απέφευγα για χρόνια κυρίως λόγω της αντιπάθειας που μου είχαν δημιουργήσει οι ελιτιστές φαν του US Power metal απέναντι σε εμάς που προτιμούσαμε το Ευρωπαϊκό. Ο ατελείωτος χλευασμός για το στρουμφομέταλ από Γερμανία και Σουηδία (κυρίως) μεριά στα διάφορα μέταλ (κι όχι μόνο) forum, ήταν από κάτι χλεμπονιάρηδες τύπους με το εξώφυλλο των Metal Church σαν avatar. Ειδικά όταν συναντούσα σε μεταλ παρέα τυπά με Metal Church μπλούζα ήξερα αυτόματα ότι ο τυπάς θα μας γαμήσει τη διάθεση με πίπες ενάντια σε ότι συγκρότημα είχε τολμήσει να παίξει μουσική στο Europower πλαίσιο. Χυδαία αστεία για μπάντες από Gamma Ray μέχρι Children of Bodom και προσβολή δίχως τέλος για όσους αγαπούσαν αυτό το είδος.
Δυστυχώς αυτοί οι τύποι υπάρχουν ακόμη, τους αφήσαμε να μεγαλώσουν ηλικιακά (αντί να τους ξηγηθούμε αλμυρό φιστίκι σε κάποιο σκοτεινό σημείο του club) και συνεχίζουν σε διαφορετικό μοτίβο την παπαρολογία τους. Έχουν φορέσει ένα σάπιο πουκάμισο πάνω από τη Metal Church μπλούζα, συμβιβάστηκαν κάπως με την Ευρωπαϊκή πραγματικότητα, προσκύνησαν μέχρι και τους Skylark και πλέον έχουν βρει νέο βολικό εχθρό, τον όποιο εκμοντερνισμό της σκληρής μουσικής.
Φταίνε πουθενά οι Metal Church σε όλη αυτή την παράνοια; Προφανώς κι όχι. Οι Metal Church γαμάνε ότι ακούτε. Τεράστιοι καλλιτέχνες και το ντεμπούτο τους είναι από τα υπερκλασσικά άλμπουμ που κόβει τον πισινό του κάθε καριόλη κωλομπαρά.
Δεν υπάρχει δευτερόλεπτο αδύναμης στιγμής στο δίσκο, οι Wayne, Vanderhoolf, Wells έπαιξαν τις κάλτσες (που βρωμάνε θάνατο) κι οι Erickson, Arrington όρισαν τον ρυθμό. Όχι μόνο του άλμπουμ, το ρυθμό γενικότερα στο σύμπαν.
Είναι ο δίσκος που δίνει 8 αθάνατες κομματάρες που μπορούν να μπουν σε οποιαδήποτε metal setlist και να ανεβάσουν την ποιότητα της λίστας κατακόρυφα. Σε όποιο club ο DJ θα χώσει ντεμπούτο μεταλλικής εκκλησίας, θα γίνει της πουτάνας, θα χυθεί αίμα και μπύρα, με τελική συμφιλίωση των US και Euro powerάδων. Και για κλείσιμο μία φανταστική διασκευή στο Deep Purple έπος, το Highway Star να γουστάρουν κι οι κλασσικοροκάδες.
Το βινύλιο της συλλογής μου είναι η επανέκδοση της Music on Vinyl που όσο εξαιρετική δουλειά έχουν κάνει στον ήχο, άλλο τόσο τουρκόγυφτοι είναι που δεν έβαλαν ένα κομμάτι χαρτί με τους στίχους, credits, lines κι όλα τα απαραίτητα που περιμένει μέσος οπαδός μεταλ μουσικής.
No comments:
Post a Comment