Ενδελέχεια - Βουτιά Από Ψηλά (1997)

 Ο ηλεκτρικός σιδηρόδρομος που ένωνε Κηφισιά με Πειραιά, έχει ξεχωριστή θέση στη ζωή μου. Ακόμη κι όταν είχα αποχτήσει το προσωπικό μου μέσο μεταφοράς, η χρήση του "ηλεκτρικού" ήταν ολόκληρη ιεροτελεστία που αντιμετώπιζα με περίσσιο σεβασμό.

Άπειρες διαδρομές με αυτό το μέσο, έχοντας γευτεί το πρωινό κοκτέιλ μυρωδιών τυρόπιτας, καυσαερίων και καμένου λάστιχου (οι περισσότεροι υπέργειοι σταθμοί ανάβλυζαν μία τέτοια ακατανόητη μπόχα). Η αναμονή στην αποβάθρα, που ουδείς γνώριζε πότε θα έρθει το τρένο, η χαρά της εικόνας του πρώτου βαγονιού πάνω στις ράγες, απρόσκλητοι συνοδοιπόροι που στοιβαζόντουσαν να "προλάβουν" τις αυτόματες πόρτες. Μουσική για τα αυτιά, αθλητική εφημερίδα για τα μάτια και το backup μου να ενοχλεί τον κάθε χουντόγερο που έψαχνε αιτίες γκρίνιας για τη βρώμικη ζωή του.

Έχω επισκεφθεί όλους τους σταθμούς, είτε για λόγους προορισμού είτε για λόγους εμπειρίας. Κάθε σταθμός του "ηλεκτρικού" ήταν σαν μία ακόμη περιοχή που με καλούσε για εξερεύνηση. Έχω γευτεί το κουλούρι/τυρόπιτα/(ότι άλλο καλούδι πουλούσε ο εκάστοτε πλανόδιος) από κάθε σταθμό και ζήσει την εμπειρία του quest να διασχίσω όλες τις υπόγειες διαβάσεις/αερογέφυρες που ενώνουν τις δύο πλευρές (εκεί που κάτι τεμπελχανάδες πωλούσαν κάτι πίπες χαϊμαλιά κι αυτή τη μαλακία που βρωμούσε άρωμα Σαϊμπάμπα).

Έχω εξερευνήσει κάθε γωνιά των κομβικών σταθμών Βικτώρια, Ομόνοια, Μοναστηράκι, Θησείο, με τα υπαίθριά μαγαζάκι, πάγκοι γεμάτοι εφημερίδες, περιοδικά, κόμικς, βιβλία. Έχω μαστουρώσει από τη μαγική μυρωδιά του χαρτιού και την αναζήτηση γνώσης, πληροφόρησης και ψυχαγωγίας. Ο σταθμός του Πειραιά, αφετηρία, προορισμός, γεμάτος ανεκπλήρωτους έρωτες, καρδιοχτύπια ολοκλήρωσης κι ερυθρόλευκα όνειρα.

Ξύλο στο Νέο Ηράκλειο, προσμονή για τη νίκη στην Ειρήνη, γεμάτη τσέπη πριν από την έξοδο στο Μαρούσι κι ακόμη πιο γεμάτη για την Κηφισιά. Επαγγελματική καταξίωση στα Πετράλωνα, Καλλιθέα για Ελέκτορ, Κάτω Πατήσια και σας γαμάμε στα ίσια

Η διαδρομή Πειραιάς/Κηφισιά επιβάλλεται να την έχει βιώσει κάθε άνθρωπος που μεγάλωσε ή έζησε στις γειτονιές της Αθήνας και του Πειραιά. Είναι βίωμα, είναι ταξίδι που ποτέ κανείς δεν γύρισε ίδιος, εικόνες κι αναμνήσεις από ένα περιπλεγμένο παρελθοντικό μέλλον. Ιδανικό soundtrack για αυτό το ταξίδι, το καλύτερο άλμπουμ των Ενδελέχεια.