Metallica - 72 Seasons (2023)

 Νέος δίσκος Metallica κι η ζωή αποκτά πάλι νόημα. Αρχίζουν τα "bow to your master", "πάμε για μία ακόμη αποτυχία", "υπάρχουν ακόμη αυτοί;", "επιτέλους θα ακούσουμε μουσική". Επανέρχονται οι ατέρμονες συζητήσεις στα στέκια των μεταλομπαρμπάδων, ζούμε εποχές Load/Reload, St. Κατσαρόλι και το μαγνητικό μουνί.

Ας δούμε τα δεδομένα. Από τα αμφιλεγόμενα Load/Reload του '96/'97 οι μπρουτάλικα κυκλοφορούν άλμπουμ ανά επταετία. Χρονικό διάστημα αρκετά μεγάλο για την παραγωγή ενός καλού άλμπουμ. Εύλογο λοιπόν το ερώτημα "γιατί όλα τα γαμήδια τα Metallica άλμπουμ της τελευταίας τριακονταετίας ζέχνουν μία σκατίλα που δεν αφήνουν ακόμη και τον πιο φανατικό οπαδό να τα αγαπήσει (πραγματικά);". Άδειασε το τσουκάλι με το μέλι εκεί στα mid 90's και πλέον ξύνουμε με τη σπάτουλα ότι έχει απομείνει; 

Καλές ιδέες και σκόρπια αξιόλογα τραγούδια υπάρχουν. Το St. Anger (το κομμάτι) γαμάει ακόμη και με τα κατσαρόλια, το All Nightmare Long δίνει πόνο ενώ το Spit Out the Bone είναι ότι καλύτερο έγραψαν εδώ και δεκαετίες. Δυστυχώς είναι οι εξαιρέσεις μέσα σε ένα κυκεώνα παραφουσκωμένης μουσικής που κουράζει απίστευτα. Και το πιο εξουθενωτικό είναι αυτό που ζουν οι φανμπόηδες (και φανγκιρλς) που λόγω της ψύχωσης (Metallica αφού), πασχίζουν να αγαπήσουν αυτά τα άλμπουμ. Heavy metal οπαδισμός στο hard level.

Κι ερχόμαστε στο 72 Seasons. Θα συνεχίσει κι αυτό την παράδοση ή επιτέλους γυρίζουμε σελίδα; Καταρχάς ο τίτλος είναι σκέτη μαλακία. Ναι, το πιάνουμε το νόημα, 72 εποχές, διά του 4, μιλάμε για τα 18 χρόνια παιδικής και εφηβικής ζωής. Πολύ deep καταστάσεις λέμε. Αυτές οι παπαριές έχουν φάει τον Ulrich και τον Hetfield. Σώνει και καλά επιδερμική φιλοσοφία μέσα από χέβι μεταλ μουσική.

Κι αυτή η αισθητική στο εξώφυλλο, τι κιτρινόμαυρη ΑΕκτζήδικη επιλογή είναι τούτη; Βάλτε κι έναν δικέφαλο και κάντε μίνι αφιέρωμα στον μακαρίτη το Χατζημούσια. Σαφώς καλύτερο από την κακογουστιά του Hardwired.

Η μουσική όμως είναι αυτή που θα απαντήσει όλα τα ερωτήματα για το 72 Seasons. Κι οι στοιχηματικές που έδιναν απόδοση 1.21 για μία ακόμη αποτυχία, επιβεβαιώθηκαν. Όσοι έπαιξαν τα λεφτά τους στην έκπληξη, πήγαν κουβά και κλαίνε τραγουδώντας το Lux Æterna. Λίγα πράγματα να αγαπήσεις στο νέο Metallica άλμπουμ.

Εγώ που είμαι θετικός άνθρωπος (όταν δεν είμαι γαμημένος γκρινιάρης που τα βλέπει όλα μαύρα), βρήκα αρκετά αξιόλογο το Screaming Suicide, με δυνατά ριφ, ρυθμό/πλοκή που σε παρασέρνει, κομμάτι για kudos στην μπάντα που υπηρετεί τον χώρο πάνω από 4 δεκαετίες. Το γράφει άλλωστε και το αυτοκολλητάκι που κοτσάρανε πάνω στο CD. Featuring Lux Æterna, Screaming Suicide, If Darkness Had a Son. Πόσο lame να κάνεις κάτι τέτοιο. Σαν να λες στο κοινό που περιμένει την καινούργια μουσική "μάγκες σας δίνουμε 77 λεπτά άλμπουμ, αλλά δώστε βάση σε αυτά τα τρία κομμάτια γιατί τα υπόλοιπα είναι λίγο για τον πούτσο..."

Και το Lux Æterna δεν είναι τίποτε το ιδιαίτερο. Μέτριο προς συμπαθητικό, μέχρι εκεί, δεν το λες και Masters of Puppets. Περισσότερο μου αρέσουν τα Crown of Barbed Wire και Chasing Light που βγάζουν και μία 80s αισθητική. Άντε και το If Darkness Had a Son.

Το άλμπουμ κλείνει με 11λεπτό κομμάτι (Rhapsody of Fire γίναμε), το Inamorata που φέρνει λίγο φάση ο Αστεριξ στην Κρητική γλώσσα. Είμαι φαν 'μεγάλων κομματιών' αλλά δυστυχώς το Inamorata δεν μίλησε στην ψύχη μου (κάτι λίγα πήγε να μου ψιθυρίσει…).

Αν γίνει η σύγκριση με τους αντίστοιχους δεινόσαυρους που δισκογραφούν ενεργά, Judas Priest κι Iron Maiden είναι ξεκάθαρη η έλλειψη ποιότητας που φέρουν οι Metallica. Priest και Maiden δεν κυκλοφορούν Painkiller ή Number of The Beast αλλά μετά τα reunion κι έπειτα έχουν δώσει εξαιρετική μουσική στους οπαδούς τους, δημιουργήσαν νέα γενιά που τους έμαθε με τα καινούργια τους κομμάτια και δεν ζούνε εγκλωβισμένοι στο παρελθόν. Οι 'Τάλλικα αδυνατούν να πράξουν κάτι τέτοιο. Μονοδιάστατοι, φλύαροι, ανίκανοι να αντιληφθούν το παραγωγικό τέλμα που βιώνουν εδώ και πολλά χρόνια. Η αλήθεια όμως είναι πως οι δίσκοι τους ξεπουλάνε, τι να πω κι εγώ ο παπάρας. Ίσως τελικά αυτό είναι μόνο που μετράει.