Grave Digger - Tunes of War (1996)

To Braveheart ήταν η ταινία που μου εμφύσησε την αμέριστη αγάπη για τον επικό κινηματογράφο. Όχι πως δεν θα έβρισκα τον δρόμο μου χωμένος με στην fantasy νερντουλίαση, αλλά η αθώα εφηβική μου ψυχή συγκλονίστηκε από το επικό μεγαλείο του 

William Wallace και των Σκωτσέζων αγωνιστών. Θυμάμαι πως όταν είχε προβληθεί στο Mega Channel την είχα γράψει στο βίντεο και την έβλεπα κάθε λίγες εβδομάδες.

Ποιος θα μπορούσε να ενισχύσει την τελειότητα ενός αριστουργήματος. Φυσικά οι Grave Digger. Η μπαντάρα που έχει αδικηθεί και χλευαστεί κατά καιρούς, το άρμα του Chris Boltendahl που δεν πάτησε τις κορυφές που άξιζε.

Το Tunes of War είναι ένα τεράστιο άλμπουμ στο οποίο έχουν υποκλιθεί οι πάντες. Αναφέρεται πάντα στις λίστες διαμαντιών του ευρωπαϊκού heavy/power metal, το Rebellion αποτελεί ένα από τα καλύτερα κομμάτια που όταν παίζεται live σε αρένες ο όχλος οπαδών οργανώνονται σε πολεμικές clans έτοιμες να ορμήσουν ενάντια σε σιδερόφραχτους Άγγλους.

Το άλμπουμ δεν χάνει σε κανένα σημείο, κι η αλληλουχία των κομματιών είναι σεμιναριακή. Scotland United, Killing Time, The Ballad of Mary, The Dark of the Sun, The Bruce. Πενήντα δύο λεπτά μουσικής κι ο ακροατής νοιώθει την ίδια ολοκλήρωση όπως όσοι βγήκαν από τις αίθουσες παρακολουθώντας το Braveheart.

Κι η μεγαλύτερη αδικία που έχει υποστεί η χρυσή εποχή των Digger (με Lulis, Göttlich και Arnold) είναι πως ναι μεν το Tunes of War γνωρίζει την ευρεία αποδοχή, αλλά τα αδελφάκια τους Heart of Darkness, Knights of the Cross και Excalibur αγνοούνται. Άλμπουμ με τον ίδιο μαγικό ήχο, όμοιας αξίας και συνθετικού οίστρου που χαρακτήριζε την μπάντα στα 90's.

Κι αν σήμερα ένα από τα πιο hot ονόματα της μεταλ σκηνής είναι (δυστυχώς) οι Sabaton, στο DNA τους είναι Grave Digger (όπως στο DNA του Ροναλντίνιο είναι Τζιοβάνι ρε βλάκα, βγάλε το κροκοδειλάκι τουλάχιστον...)