Υπάρχουν άλμπουμ που έχουν την ατυχία να βρίσκονται ανάμεσα σε δύο θρύλους. Κάπως έτσι είναι και το The Eleventh Hour, το τέταρτο άλμπουμ των Magnum, που κυκλοφόρησε τον Μάιο του 1983. Ένα άλμπουμ που βρίσκεται ανάμεσα στο επιτυχημένο Chase The Dragon (1982) και στο μετέπειτα κλασικό On A Storyteller’s Night (1985). Και ίσως για αυτό συχνά περνά σαν σιγανό ποταμάκι στις συζητήσεις για την κορυφή της δισκογραφίας των Magnum.
To άλμπουμ οριστικά κλείνει το πρώτο κεφάλαιο των Magnum και δείχνει ξεκάθαρα τον δρόμο που θα ακολουθούσαν στη χρυσή εποχή τους. Με τον Tony Clarkin να αναλαμβάνει ο ίδιος την παραγωγή, το αποτέλεσμα ήταν ένας δίσκος πιο ωμός, πιο άμεσος και ίσως λιγότερο γυαλισμένος. Κι αυτή η ελαφριά τραχύτητα είναι και μέρος της γοητείας του.
Επειδή όμως έχω αρχίσει κι ακούγομαι σαν reviewer περιοδικού ή κάποιας ροκ ιστοσελίδας... το άλμπουμ γάμαει ρε. Καταλαβαίνετε ρε μουνόπανα, οι Magnum γαμούν και δέρνουν ότι ακούτε.
Πάρε The Prize να στρώσεις με επικό ροκ και κινηματογραφική πλοκή. Ένταση με το The Great Disaster, θεατρικό δράμα με το Vicious Companions και καντάρια κλάμα με το The Word.
Εξωφυλλάρα του Rodney Matthews με δυστοπικό τοπίο όπου ένας δαιμονικός συμβολισμός της εξουσίας παρουσιάζει στα παιδιά τα "επιτεύγματα" του σύγχρονου πολιτισμού, πυρηνικούς πυραύλους, μαχητικά αεροπλάνα και χημικά όπλα. Στην ουσία οι Magnum δίνουν κρυφό μήνυμα στην ανθρωπότητα για το τι θα ζήσουμε 40 χρόνια αργότερα. Τι μας κρύβουν άραγε 11!!11111!!!1!!!11!!111!1!11!1!111!!111!1!111!1!11!!111!1!11!!!
No comments:
Post a Comment