Στην silver anniversary edition του δεύτερου άλμπουμ των Ramma Gay, διαβάζουμε στα liner notes του Matthias Mineur.
When Gamma Ray started to work on their second album Sigh No More in spring 1991, the international heavy metal scene had just been plunged into their first and at the same time most serious crisis to date. Grunge was the flavour of the day and musicians sporting checked shirts and grubby street look were fast becoming the new stars. At the beginning of September 1991, Nirvana's hit (Smell Like Teen Spirit) arrived on the scene and Kurt Cobain became the icon of a new musical genre...
Κι η συνέχεια του αφηγήματος είναι πως Hansen κι η παρέα του είχαν τόσο πολύ σοκαριστεί από το Hello, hello, hello, how low? που έγραψαν μαλακία δίσκο για να ξεπεράσουν το σοκ. Ένας νεκρός ατημέλητος βρωμύλος ξανθομπάμπουρας,... ο μπαμπούλας του Heavy Metal.
Καταρχάς, ο δίσκος μόνο μαλακία δεν είναι (μακριά από τους Gamma Ray τέτοιοι χαρακτηρισμοί). Αλλά είναι από τους πιο αδύναμους, μαζί με το To the Metal! και το Empire of the Undead. Ένα σούπερ κομμάτι (One with the World) και τρία (όχι και τόσο σούπερ) σώζουν την κατάσταση (Changes, The Spirit και Dream Healer) που κι αυτά στους χρυσούς δίσκους των Rays ίσως να μην έβρισκαν θέση.
Το να υπάρχει συνθετική απραξία σε ένα άλμπουμ δεν είναι πρόβλημα. Στην τελική ο καλλιτέχνης θα κυκλοφορήσει ότι στον πούτσο αυτός/αυτή θέλει. Αλλά δεν σου φταίει ο Cobain και ο κάθε γαμωCobain που δεν μπόρεσες να γράψεις μουσική της προκοπής. Είμαι σίγουρος ότι υπήρξαν μεταλλάδες στα 90s που τις μέρες που ο πούτσος δεν συνεργαζόταν στο κρεβάτι, έβρισκαν δικαιολογία στο grunge. "Συγνώμη αγάπη μου, πρώτη φορά μου συμβαίνει, έπαιζε και Nirvana πριν στο ραδιόφωνο, γάμησε τα...".
Και μόνο όμως για το One with the World, ένας εξαιρετικός power metal ύμνος με τον Ralf Scheepers να δίνει ρέστα, το άλμπουμ περνάει τις απαιτητικές εξετάσεις των Gamma Ray's standards.
No comments:
Post a Comment