Blind Guardian - Bootlegs

 

‎- Guardians Of The Rings (1998)

- Legendary Songs (2001)

- War Of Wrath (2002)

- The Sacred Worlds And Songs Divine Tour (2010)

- The Tides Of War (2018)

Bootlegs, official/unofficial κυκλοφορίες που τα μάζεψα από περιοδικά, πάγκους σε συναυλίες ή διαδικτυακούς επιτήδειους. Αντικειμενικά, τα πιο αχρείαστα κομμάτια μίας μουσικής συλλογής, αλλά όταν πρόκειται για την αγαπημένη μου μπάντα, δίνουν ένα diversity στο μαγικό κόσμο της σιντοθήκης μου που το γουστάρω πολύ.

Κάποτε τα bootleg είχαν ιδιαίτερο βάρος κι αξία, ειδικά όταν περιείχαν κάποια σπάνια (live συνήθως) εκτέλεση. Για παράδειγμα, στο Legendary Songs υπάρχουν τα School's Out και Trooper από τους Demons and Wizards. Επίσης έχει και ένα τραγούδι των Αργεντίνων thrasher Nepal με τη συμμετοχή του Hansi και της βυζαρού Biddle (την έμαθα επιτέλους) στο βιολί. Φαντάζομαι σήμερα με μερικά κλικς είναι πολύ απλό στον οποιονδήποτε να βρει αυτές τις live "σπάνιες" εκτελέσεις. Ή το ακυκλοφόρητο Tides of War από το γερμανικό Rock Hard.

Αλησμόνητο είναι και το μπουγιουρντί στην παράτυπη αγορά των self-made bootlegs. Θυμάμαι παλικάρι στη σχολή μου, που είχε θησαυρίσει πωλώντας DIY κασέτα από το live των Rage το '91 (το οποίο είχε ηχογραφήσει με δημοσιογραφικό μαγνητοφωνάκι). Είχε ρίξει δουλειά στο εξώφυλλο, να αναγράφεται σωστά το setlist, αλλά ο ήχος ήταν τρισάθλιος. Κι όμως τα κορόϊδα έκαναν ουρά για να αποχτήσουν μία κόπια από αυτή τη μπούρδα κι υπέβαλαν τους εαυτούς τους στο μαρτύριο να το ακούσουν.

Για τους βάρδους υπάρχουν διαθέσιμες οι λίστες με τα bootlegs στα διάφορα fan websites, άπειρο υλικό. Δεν βλέπω κανένα λόγο γιατί κάποιος να θέλει να έχει διαθέσιμες δεκάδες live εκτελέσεις του Mirror Mirror με τις περισσότερες να είναι ερασιτεχνικά ήχογραφημένες. Είναι η ψευδαίσθηση της expanded συλλογής, η μετουσίωση του υπερβολικού fanboyισμού που δίνει παραπάνω levels από τον μέσο οπαδό (ψιτ μάγκα, έλα να δεις το σπάνιο Metalway bootleg του '09, στο Script for My Requiem ο Hansi παίρνει μισή ανάσα παραπάνω μετά το πρώτο ρεφρέν, δεν το έχεις ξανακούσει λέμε).

Επίσης βρήκα μεγάλη κοροϊδία το όλο εμπόριο που στήθηκε γύρω από τα bootlegs κι η εκμετάλευση αυτής της ψευδαίσθησης. Είχα βρει δισκάδικο στη Στοκχόλμη που είχε ειδικό bootlegs section με με τιμές 30% σε σχέση με τις κανονικές κυκλοφορίες. Η εξέλιξη του διαδικτύου πιστεύω εξάλειψε τα παραπάνω φαινόμενα με την ψηφιακή μορφή των bootlegs είναι διαθέσιμη δωρεάν.

Εν κατακλείδι, θα χαρακτήριζα τα bootlegs σαν τα ναρκωτικά της μουσικής βιομηχανίας του πρόσφατου παρελθόντος. Δεν παρασύρθηκα στον εθισμό, την οικονομική αφαίμαξη και την ανούσια ακρόαση random lives αλλά πήρα μία μικρή τζούρα.