Η κλασσική κίνηση που έχουν κάνει όλοι οι ροκάδες/μεταλλάδες είναι να γράψουν σε κασέτα (ή CD) συλλογή από power ballads για την κοπέλα που γουστάρουν. Πριν προβώ κι εγώ σε αυτή την απελπισμένη κίνηση είχα κάνει μία έρευνα για το τι τραγούδια παίζουν σε αυτές τις συλλογές κι έβλεπα διαρκώς τα ίδια και τα ίδια. Savatage, Scorpions, το Nothing Else Matters, το Nightmare από MSG, φαντασία μηδέν.
Θέλοντας να πρωτοτυπήσω, έφτιαξα κάτι διαφορετικό για μία τσούπρα που είχα γνωρίσει στην χορευτική ομάδα που συμμετείχα (ιδανικό μέρος για τέτοιου είδους γνωριμίες). Ξεκίνησα να μαζεύω κομμάτια από αγαπημένες μου μπάντες για να φτιάξω μία CD συλλογή που θα στιχουργικά θα αντικατόπτριζέ την ως τότε ζωή μου (τι μαλακίες έκανα μήπως και γαμήσω). Ιδιαίτερη σημασία είχα δώσει στο κεντρικό κομμάτι του CD το οποίο ήθελα να είναι μακροσκελές και θα αποτελούσε τη ραχοκοκαλιά. Εκείνη την εποχή είχα ξεκινήσει να ακούω το Rivalry κι είχα κατενθουσιαστεί. Τι πιο ταιριαστό στον τότε (βλαμμένο) χαρακτήρα μου από τον αμφιλεγόμενο σκωτσέζο Captain William Kidd, και τις power μελωδίες που έγραψαν για αυτόν οι Running Wild.
Κατά έναν παρόμοιο τρόπο, το Ballad of William Kidd αποτελεί την ραχοκοκαλιά του άλμπουμ, το θεωρώ το πιο δυνατό κομμάτι και περιστοιχίζεται από έπη όμοιας αξίας. March of the Final Battle/Rivalry, Fire & Thunder και το επικό κλείσιμο War & Peace, είναι όλα κλασσικά Running Wild αριστουργήματα. Στο Return of the Dragon οι Γερμανοί διδάσκουν τι απίστευτα πράγματα μπορείς να παράξεις με μία ηλεκτρική κιθάρα, αρκεί να έχεις μεράκι κι όρεξη. Kiss of Death, ένα ριφ - μία κομματάρα, τόσο απλά. Μερικές φορές νομίζω πως και μόνο που θα ακούσω την (αμυδρά drone-ιασμένη) χαρακτηριστική κιθάρα και την ψιλή φωνάρα του Rock 'n Rolf θα είναι αρκετό, αλλά όταν έχω και τη συγγραφή power metal διαμαντιών σαν αυτά που περιέχει το The Rivalry, είμαι πιο ευτυχισμένος κι από εκείνον που θα ξεθάψει τον θησαυρό από τo νησί των πειρατών.
Η ομάδα με τους Hermann, Smuszynski και Michael έπαιξε τρελή μπαλίτσα στα 90s με τα Black Hand Inn, Masquerade και το αποκορύφωμα Rivalry, συνεχίζοντας με άλμπουμ υψηλής ποιότητας κρατώντας την πειρατική σημαία ύστερα από τα συνεχόμενα δεκάρια της post Jolly Roger περιόδου.
Ο τελευταίος μεγάλος δίσκος των Running Wild, προσωπικός αγαπημένος και για την ιστορία δεν έπεσε φίκι-φίκι (καλύτερα, η γκόμενα αποδείχτηκε εθνίκι με μυαλό κουνουπίδι).
No comments:
Post a Comment