Με θυμάμαι στο δισκάδικο να ρίχνω τη γνωστή γύρα σε βινύλια και CD και πέφτει το μάτι μου στο Tarot των Dark Moor. Κάπου τους είχε πάρει το μάτι μου, ευρωπαϊκό power θα είναι, έχουν και το σαμάνικο γκομενάκι στο εξώφυλλο με τα τατού και τις βυζούμπες, σε καλή τιμή ήταν, το πήρα.
Το βάζω να παίζει σε loop καθώς έφτιαχνα προφιτερόλ και μετά από ακροάσεις σκεφτόμουν πως δεν είναι άσχημο αλλά έχουν πάρει οι τύποι την χύτρα του Πανοραμίξ και έχουν βάλει μέσα Rhapsody, Kamelot, Stratovarius, λίγο από Angra κι έτοιμος ο Φώντας. Χωρίς να ψάξω λεπτομέρειες, η φωνή έκανε μπάμ πως είναι από Ισπανία μεριά, προφορά που ενώ γενικά με ξενίζει στο power metal μου βγάζει γούστα. Διάβασα booklet, έψαξα λίγο και στο διαδίκτυο περαιτέρω πληροφορίες, οι Dark Moor είναι όντως μία δυνατή ισπανική power metal μπάντα αλλά το Tarot όσο το άκουγα μύριζε μακαρονάδα. Ξανακοιτώ το booklet και voilà παραγωγή ο Luigi Stefanini (πιο Ιταλικό ονοματεπώνυμο ever). Ο Stefanini έχει κάνει μίξη, mastering και παραγωγή σε ατελείωτες δισκάρες από Ιταλία μεριά, και με τη μόνιμη συνεργασία με τους Dark Moor λογικό να βγάζουν τον ήχο που αγαπάμε από τους γείτονες οπαδούς της Σκουάντρα Ατζούρα.
To Tarot δεν μου ανατίναξε τον εγκέφαλο, αλλά είναι ένα ευχάριστο europower άλμπουμ με καλή παραγωγή δεν αποφεύγει τις μετριότητες αλλά κρύβει κάποιες καλές στιγμές. Απογοητεύτηκα από το υποχρεωτικό μεγαλεπήβολο κλείσιμο που οφείλει να έχει κάθε power αλμπουμ, το εντεκάλεπτο Moon. Οι Dark Moor προσπαθούν στο Moon να αποδώσουν φόρο τιμής στον Bheetoven ενσωματώνοντας θέματα από την 5η συμφωνία και τη Moonlight Sonata σε ένα τελείως μη λειτουργικό δέσιμο με την υπόλοιπη μουσική. Συνήθως κάτι τέτοια άνω των επτά λεπτών κομμάτια τα περιμένω πως και πως, εδώ κάπως έμεινα με το Tarotο στο χέρι.
No comments:
Post a Comment