Ακόμη και στις πιο δυσάρεστες στιγμές, όταν όλα έχουν εντελώς σκατά, το σύμπαν έχει συνωμοτήσει να με γαμήσει (κι ας λέει τις παπαριές του ο Paulo Coelho), δισκάρες σαν το Time will Tell θα με γεμίσουν ενέργεια, αισιοδοξία και δύναμη να αντιμετωπίσω τον κάθε καριολοκατάσταση. Πολυαγαπημένο βινύλιο της συλλογής μου από μπάντα που αδίκησε τον εαυτό της κι αντί να έχει κυκλοφορήσει καμμία δεκαπενταριά άλμπουμ να γουστάρουμε τα τελευταία 35 χρόνια, μπήκε σε σχεδόν τριάντα-ετή χειμερία νάρκη.
Οι Archer, Pilot (φωνάρα) και Mary έγραψαν τραγούδια που εντυπώνονται στον εγκέφαλο με την πρώτη ακρόαση (ελάχιστες μπάντες το καταφέρνουν αυτό). H μουσική τρυπάει το κρανίο σαν αυτούς που θέλουν να αποκτήσουν τρίτο μάτι, δημιουργεί το δικό της domain κι από εκεί και πέρα σε κάθε ακρόαση στέλνει πολλαπλά σήματα που διεγείρουν συναισθήματα, φορτίζοντας τους αδένες θετικής ενέργειας (χορηγός amita motion).
Ο δίσκος ανοίγει με τα ξεσηκωτικά Cahtedral, Midnight Love και Seven Hours. Δεν παίζει να ακούσει άνθρωπος τέτοια κομμάτια και να μην τραγουδήσει δυνατά τα refrain.
Seven, hours, All I need's my love machine (ουπς... τι έγινε εδώ)
Μπαλάντα Broken Dreams, με εξαιρετική κιθάρα και κουβάδες κλάματα για τα χαμένα όνειρα, αλλά ακολουθεί το Time Will Tell να με αναθαρρεύει για να δώσω άντερα στα χέρια (των καριόλιδων που έκανα αναφορά προηγουμένως). Η UFO διασκευή Lights Out κλείνει κάπως περίεργα την πρώτη πλευρά του δίσκου, ίσως γιατί έχω συνηθίσει τέτοιες διασκευές να παίζουν στο τέλος.
Η δεύτερη πλευρά, ανοίγει με το φοβερό Wait for Me, που αν τραγουδήσεις το ρεφρέν την ώρα που πάει γκόμενα να σε χωρίσει, στάνταρ θα γυρίσει να σου δώσει μία δεύτερη ευκαιρία (εκτός κι αν φωνή είναι σαν αυτούς που κόβονται στα προκριματικά του X-Factor). Και μετά μπαίνει η κομματάρα, Angel of Mercy, το έπος, το τραγούδι που θα ήθελα να ακούσω να παίζουν live οι Fifth Angel, σε γηπεδική αρένα και 80.000 κόσμος να τραγουδούν στίχο-στίχο, χοροπηδώντας ρυθμικά κάνοντας μπάνιο στην περιέρουσα ιδρωτίλα.
Συνέχεια με δύναμη και We Rule που σφίγγουν οι γροθιές. Ακολουθεί το So Long που το βάζεις να χορέψεις με την κοπέλα στο μισοσκότεινο σαλόνι λίγες στιγμές πριν της πεις για πρώτη φορά πως την αγαπάς, κι άψογο κλείσιμο με το ραδιοφωνικό hard n' heavy έπος, Feel the Heat (το οποίο το κρατάς για μετά, το σεξ που θα ακολουθήσει σε κρεβάτι με καθαρά σεντόνια).
Μελανό σημείο της κυκλοφορίας, το εξώφυλλο. Ειδικά αν συγκριθεί με τα αριστουργήματα του πρώτου και τρίτου δίσκου.
No comments:
Post a Comment