Κατά κάποιον τρόπο είναι το άλμπουμ που ευθύνεται για το θάνατο του συγκροτήματος. Μία ροκ όπερα, όχι στα χνάρια του Streets, που γέννησε τους Trans Siberian Orchestra (κι από εκεί και πέρα ξεκίνησε η αρχή του τέλος για τη μπάντα). Είναι επίσης το πρώτο άλμπουμ που ο κάφρος (a.k.a Chris Caffery) έχει επίσημη παικτική συμμετοχή. Το concept της ιστορίας ξεφεύγει από τα καθιερωμένα, αφού καταπιάνονται με τη μετα-σοσιαλιστική περίοδο και τις εμφύλιες συρράξεις που ακολούθησαν στη πρώην Γιουγκοσλαβία και συγκεκριμένα στο πολυτάραχο Σαράγιεβο. Βέβαια, επειδή όλες οι Savatage ιστορίες παίρνουν μέσα από ένα Broadway πρίσμα, το μουσικό και στιχουργικό ύφος της όλης ροκ όπερας, θυμίζει περισσότερο Νέα Υόρκη παρά την πρωτεύουσα της Βοσνίας.
Το Dead Winter Dead μπήκε στη συλλογή μου χρόνια αργότερα αφού οι Savatage είχαν διαλυθεί (? - θα επιστρέψουν, οι ιδέες δεν πεθαίνουν). Έχοντας όλη τη δισκογραφία τους στο μουσικό μέρος της μνήμης μου, από τους US Power πρώτους δίσκους μέχρι και το τελευταίο Poets and Madmen, το Dead Winter Dead δεν είχε να μου δώσει κάτι καινούργιο. Σαν ιδέα (ροκ όπερα κι έτσι), το είχαν ξανακάνει πολύ καλύτερα με το Streets (και στη συνέχεια με τους TSO). O Stevens είχε καθιερωθεί σαν τραγουδιστής της μπάντας, αλλά τα δύο αγαπημένα μου κομμάτια του άλμπουμ είναι το I Am και το Doesn't Matter Anyway που τραγουδάει ο Mountain King.
Επιπρόσθετα, το Starlight και το One Child, τα έχω στην υπόληψή μου με θετικό πρόσημο, αλλά θα το χαρακτήριζα ως το πιο αδύναμο άλμπουμ της Zak εποχής.
No comments:
Post a Comment