Leash Law - Dogface (2004)

 

Για κάποιον ανεξήγητο λόγο, όταν κυκλοφόρησε το μοναδικό άλμπουμ των Leash Law το έβλεπα παντού. Σε όποιο δισκάδικο κι αν πήγαινα, στο Metropolis, στο Rock City, στα Εξάρχεια, σε περιοδικά κι ιστοσελίδες. Δεν γνώριζα ποιοι είναι οι Leash Law αλλά η υπερβολική μου έκθεση στο αινιγματικό του εξώφυλλο, με ώθησε κάποια στιγμή να το αγοράσω.

Όταν έπιασα το CD στα χέρια μου, πριν ακόμη βάλω το CD να παίξει, πήρα το βιβλιαράκι να το ξεψαχνίσω. Όσον αφορά το booklet, από αισθητικής άποψης και design είναι άψογο με το κόκκινο χρώμα να κυριαρχεί παντού σε μαύρο φόντο. Όσον όμως αφορά τη γεωμετρία με την οποία "κόπηκε" το χαρτί, είναι τόσο "κακοποιημένη" που με κάνει να πιστεύω πως στην Black Lotus Records τους βγήκε πιο φθηνά να ζητήσουν από το τοπικό χασάπικο να αναλάβει το booklet trimming.

Αγνοώντας το random μήκος της κάθε σελίδας του booklet, ανοίγω να δω ποιοι είναι οι Leash Law. Τραγουδιάρης ο Wade Black. Καλή φάση, τίμιος παίχτης και μόνο που έχει παίξει αλλαγή του Midnight λέει πολλά (άσχετα αν το Astronomica είναι κάπως αμφιλεγόμενο). Κιθάρες οι Rick Renstrom κι Emo Mowery, δεν τους ήξερα αλλά είχαν ωραίες φάτσες (αν ήμουν γκόμενα έμπαινα). Μπάσο ο ένας μπουλούκος ο Stephen Elder και στα drums o τεράστιος Richard Christy. Ειδικά ο τελευταίος με χαροποίησε ιδιαίτερα, o Cristy συμμετέχει μόνο σε βαρβάτα projects (έτσι πίστευα).

To Dogface είναι US Power metal τικάροντας όλα τα κλισέ του ιδιώματος: στριγκλοφωνή, κιθάρες ξυράφια, thrashospeedιές εδώ κι εκεί, ταχύτητα, ένα κομμάτι μπαλάντα, στίχοι για την μπουντάνα την κοινωνία. To άλμπουμ στο σύνολό του είναι καλό αλλά μετά από αρκετές ακροάσεις δεν σου μένει κάποιο αξιοσημείωτο κομμάτι (ίσως το Better when Betrayed που βγάζει και μία σκοτεινή μαυρίλα). Αυτό συνήθως συμβαίνει όταν ο καλλιτέχνης (ή η δισκογραφική) που ρίχνει την ιδέα για το μουσικό project έχει σκόρπιες leftover ιδέες που δεν θέλουν να πάνε χαμένες. Στην περίπτωση των Leash Law στη συγγραφή των κομματιών συμμετέχουν όλοι (πλην του Elder), οπότε μου γέννησε προσδοκίες που δεν τις ικανοποίησε κι έμεινα λίγο με το χοντροκομμένο booklet στο χέρι.

Η παραγωγή είναι Wade Black και γενικότερα ο Black κυριαρχεί στο Dogface. Η φωνή του έχει τον πρωταγωνιστικό ρόλο κι είναι ο κύριος λόγος που μπαίνει να παίξει το CD (δεν λες πάω να ακούσω Leash Law, αλλά γνήσια αμερικάνικη τσιρίδα Wade Black). To project δεν προχώρησε, η μπάντα διαλύθηκε, κρίμα θα ήθελα και μία δεύτερη ευκαιρία από αυτή την ομάδα. Τη φωνή του Wade την βρίσκω ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα αλλά ο τσιφλίμαγκας δε λέει να βγάλει δεύτερο δίσκο σε όποια μπάντα κι αν έχει συμμετάσχει.