Manilla Road - Atlantis Rising (2001)

 

To Atlantis Rising κατέχει (και θα κατέχει) την κορυφαία θέση στην καρδιά μου από μουσικά έπη που μας χάρισαν οι Manilla Road. Αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει, ακόμη κι αν ο Mark Shelton, σαν Lich King, σηκωθεί από τον τύμβο που αναπαύεται και μαζί με τον Mumm-Ra, τον Skeletor και τον Hordak φτιάξουν μπάντα και κυκλοφορήσουν καινούργιο δίσκο.

Αντιλαμβάνομαι πως αντικειμενικά οι 80s κυκλοφορίες του συγκροτήματος, από Crystal Logic μέχρι Mystification κατέχουν κυρίαρχη θέση στην καρδιά των οπαδών, όμως για μένα το Atlantis Rising ήταν ο δίσκος που όχι απλά με έμπασε στον κόσμο των Manilla Road, αλλά μου άνοιξε τους ορίζοντες στον μυσταγωγικό επικό χώρο που ταίριαξε τόσο όμορφα εδώ και δεκαετίες με τη metal μουσική και της φανταστικής dark horor μυθοπλασία των Lovecraft, Howard, Smith, Blackwood, Derleth και τόσων άλλων.

Πολλοί φαντάζομαι, στην περίοδο της εφηβείας σας στα 90s (ή όποτε την περάσατε) αγοράσατε κάποιο άλμπουμ γιατί σας τράβηξε την εντύπωση το εξώφυλλο, το logo ή όνομα της μπάντας, ο τίτλος του δίσκου, χωρίς να έχετε ιδέα τι παίζει με τη μουσική. Στη δική μου εφηβεία με τους Manilla Road είχε συμβεί κάτι παρόμοιο από την απέναντι πλευρά. Έβρισκα το όνομα τελείως ηλίθιο κι αταίριαστο για metal μπάντα (εξακολουθεί να μη μου αρέσει το όνομα), γεγονός που με εμπόδιζε να ξοδέψω χρήματα για να αποχτήσω κάποιο άλμπουμ τους (παρά τις προτροπές φίλων και συγγενών). Λίγα χρόνια αργότερα κάποιος συμφοιτητής μου, ως ευγνωμοσύνη για κάποια βιβλία που του δάνεισα, μου χάρισε το Atlantis Rising.

Πριν ακόμη το βάλω το CD να παίξει, μου είχε τραβήξει την προσοχή το booklet που ήταν πηγμένο σε εισαγωγικό storyline και προχώρησα τους στίχους. Αφού καταβρόχθισα την ιστορία που έπλεξε ο Shelton, με Παλαιούς, Λεμούριους, Ασγκαρντιανούς, Ποσειδώνες και Τρίτωνες βάζω τη μουσική να παίξει και παθαίνω πλάκα. Μπαίνει το εναρκτήριο Megadolon και ξεχνάω τις γερμανικές powerιές, τα στρουμφομέταλ των Σκανδιναβών, τις καφρίλες και βοθρίλες, το "είμαστε μπίχλα" NWOBHM κι ανακαλύπτω έναν underground ήχο που είναι πολύ τεράστιος για να μείνει κρυμμένος στο υπέδαφος.

Είκοσι χρόνια αργότερα, έχοντας ακούσει άπειρες φορές το Atlantis Rising, δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποιο από τα κομμάτια σαν καλύτερο ή χειρότερο. Όλα έχουν τον λόγο ύπαρξής τους στην ιστορία που αφηγείται η βρώμικη φωνή του Shelton με την κιθάρα, το μπάσο και τα τύμπανα να ζωγραφίζουν την ανάδυση της Ατλαντίδας.