Αρχές της καινούργιας χιλιετίας, δημόσια έργα παντού, πασοκάρα στα φόρτε της κι ο mainstream μεταλλικός τύπος της εποχής (έντυπος κι ηλεκτρονικός) είχε βαλθεί να πείσει πως τα ηνία στη σκληρή μουσική από τα παραδοσιακό power/prog/heavy έχουν περάσει στα πειραματικά drone metal, post, noise, mathcore και chemcore. Η εποχή απαιτούσε τα ριφς να εκτελούνται αργά και βασανιστικά με την ανάδραση στο maximum, οι συχνότητα των μπασογραμμών να μετασχηματίζονται ανάστροφα με Laplace κι νότες στα φωνητικά να είναι αλληλουχία αριθμών fibonacci.
Με αυτά και με αυτά, είπα τότε να μπω κι εγώ στο κλίμα οπότε αγόρασα στα τυφλά το White1. Δεν συνηθίζω να χρησιμοποιώ μηδενιστικές εκφράσεις για ένα καλλιτεχνικό δημιούργημα (όσο μαλακία κι αν το βρίσκω), ειδικά από τη στιγμή που κάποιοι άνθρωποι έχουν αποφασίσει να το διαθέσουν στο κοινό. Σαν πειραματική μουσική που παίζει με την ανάδραση της ηλεκτρικής κιθάρας, μία κατατονική ατμόσφαιρα κι απαγγελίες (My Wall) που δίνουν έναν θεατρικό τόνο, το βρήκα κάπως ενδιαφέρον για ακρόαση μία φορά στο τόσο.
Αλλά ρε φίλε, μπάντες σαν τους Sunn O))) δισκογραφούν κάθε 1-2 χρόνια και μόνο σαν experimental projects δεν αντιμετωπίζονται. Πραγματικά, υπάρχει άνθρωπος που μπορεί να ακούσει για 60 λεπτά μία κιθάρα μόνιμα να reverbάρει και να γουστάρει τόσο που να ξανακούσει το άλμπουμ στα καπάκια (όπως κάνουμε με τους νορμάλ δίσκους); Υπάρχει fan της μπάντας που μπορεί να ξεχωρίσει κι ονοματίσει ένα κομμάτι ακούγοντας ένα sample 2 λεπτών? (τα κομμάτια των Sunn O))) διαρκούν συνήθως 15-25 λεπτά) - αφού είναι μονίμως το ίδιο πράγμα. Ίσως να γράφω μπούρδες κι οι Sun O))) να έχουν εξελίξει τη μουσική τους σε ενδιαφέροντα μονοπάτια, αλλά δεν πιστεύω ότι θα μπω ποτέ στη διαδικασία να το ανακαλύψω.
No comments:
Post a Comment