Δεν έχω ιδέα πόσο σημαντικό ή μεγάλο συγκρότημα είναι οι The Fall στο χώρο του post-punk. Όπως δεν ξέρω και δεν καταλαβαίνω πως το συγκρότημα που ξεκίνησε στα μέσα της δεκαετίας του 70, εντάσσεται σε ένα μουσικό κίνημα που παρουσιάστηκε στα 90s. Ας το λύσουν οι ταμπελοποιοί. Λόγος της απόχτησης αυτή της τουμπανιασμένης special edition του άλμπουμ Wonderful and Firghtening world (τέσσερα CD με singles, rough mixes, BBC session, γαμάτο προσεγμένο βιβλιαράκι με μπόλικο υλικό για ανάγνωση) ήταν το live speach της ροκ μιλφέγκο Brix Smith Start στο Δουβλίνο, όπου βρέθηκα στο ακροατήριο.
Η Brix υπήρξε μέλος των The Fall, κιθάρα και δεύτερη φωνή (είχε και ερωτική σχέση με τον ιδρυτή του συγκροτήματος ή κάτι τέτοιο), και θα έδινε συνέντευξη με ζωντανό κοινό. Κάτι τέτοια events είναι γαμάτα και παίζουν αρκετά στη βόρεια Ευρώπη, όποτε βρίσκω ευκαιρία συμμετέχω ακόμη κι αν δεν έχω ιδιαίτερη επαφή με τον καλεσμένο. Άνθρωποι της τέχνης και των γραμμάτων, πάντα έχουν ενδιαφέρουσες ιστορίες να μοιραστούν ενώ πάντα θα υπάρχουν κι οι αναπάντεχες ερωτήσεις από το κοινό για πιο spicy καταστάσεις.
Απολαυστικό ήταν όλο το background story της Brix, σχετικά με το περιστατικό του Gary Lineker στο μουντιάλ του 90, στο παιχνίδι με την Ιρλανδία. Όπως έχει αποτυπωθεί στην κάμερα ο τεράστιος striker είχε παρατήσει τον αγώνα για σκουπίσει τον ποπό του με γρασίδι (youtube για live footage). Η Brix (με τον γκόμενο) ήταν ανάμεσα στους εκλεκτούς καλεσμένους της εθνικής Αγγλίας κι υπήρξε μάρτυρας στα λαζάνια με κιμά που καταβρόχθιζαν την προηγούμενη ημέρα ο Lineker με τον Gascoigne. Ο κοιλαράς Gazza που ήταν συνηθισμένος στον τρώει σαβούρα δεν είχε πρόβλημα αλλά το ευαίσθητο στομάχι Gary τον πήγε εμπλοκή. Μετά αναρωτιούνται οι Άγγλοι γιατί πέρα από το πέτσινο μουντιάλ του '66, δεν έχουν δει (κι ούτε πρόκειται) τίτλο.
Όσον αφορά το άλμπουμ, του έχω δώσει ακροάσεις αλλά σίγουρα είναι not my cup of tea. Υπάρχει ένα ενδιαφέρον ως προς τον ήχο, εντόπισα αρκετά Hawkwind στοιχεία, είδα θετικά την παρουσία του ηλεκτρικού μπάσου που κεντάει νότες και δεν δίνει απλά όγκο και ρυθμό. Τα φωνητικά είναι ιδιαίτερα, περισσότερο ομοιάζουν με απαγγελία αληταρά (που θες να του σπάσεις τη μούρη) παρά με φωνητική μουσική εκτέλεση. Still not my cup of tea, αλλά και στη φωνή βρήκα κάποιο ενδιαφέρον. Νομίζω το εναρκτήριο Lay of the Land, που το θεωρώ και καλύτερο κομμάτι του άλμπουμ, είναι πλήρως αντιπροσωπευτικό για την εντύπωση που έλαβα από το δίσκο.
Γενικότερα η μη τριβή μου με τον post-punk (ή ότι τέλως πάντων είναι) ήχο συγκροτημάτων σαν τους The Fall, έχει να μου δώσει πράγματα, αλλά σίγουρα δεν με κέρδισε ώστε να μπω πιο βαθιά στο είδος.
No comments:
Post a Comment