Όσοι Έλληνες έχουν ζήσει ή ζουν στο εξωτερικό και δη σε χώρες της βορειοκεντρικής Ευρώπης, έχουν έρθει στην "άβολη" στιγμή που θα συναντήσουν, σε ένα casual περιβάλλον, κάποιο άτομο από χώρες "παραδοσιακούς εχθρούς της Ελλάδας". Σε αυτή την περίπτωση υπάρχει η επιλογή της επικράτησης κοινής λογική "klein mein αν ο άλλος είναι Τούρκος, Ουζμπέκος ή Ιταλός, μαλάκας (ή Άγγλος) να μην είναι". Υπάρχει όμως κι η επιλογή "soldier unit in random strategy videogame" όπου όταν έρθει σε κοντινή απόσταση με unit της αντίπαλης ομάδας, μπαίνει αυτόματα σε attack mode.
Όταν εργαζόμουν στη Γερμανία σε μία γνωστή πολυεθνική εταιρεία (της οποία το όνομα δεν θα αποκαλύψω για να μην τους κάνω διαφήμιση, τόσες μίζες με το Ελληνικό Δημόσιο - δεν έχουν ανάγκη), για κάποιους μήνες θα συνεργαζόμουν στενά με ένα παλικάρι από την Άγκυρα. Ήταν κι η εποχή που οι σχέσεις των δύο κρατών ήταν τεταμένες (κάθε τρεις και λίγο - πρέπει να ζήσουν κι οι έμποροι όπλων), είχα χρέος με την πρώτη ευκαιρία να τον απομονώσω στο server room και να του ξηγηθώ αλμυρό φιστίκι. Θαρσείν χρή, πίθηκας mode κι έτοιμος να τιμήσω την όψη του σπαθιού την τρομερή. Δεν είχα όμως παρατηρήσει δύο πράγματα, το μέγεθος του μπράτσου του (ήταν σφίχτουλας ο γιουσουρούμ) και το tattoo με το σφυρί από το Sign of the Hammer (κοινωνικό μήνυμα: οι Manowar ενώνουν τους λαούς) που είχε χτυπήσει. Σαν δεύτερος Ιωάννης Μελισσανίδης, άριστη κυβίστηση, αλλαγή σχεδίου και προώθηση της Ελληνοτουρκικής φιλίας. Τις επόμενες ημέρες οι φιλικές συζητήσεις που ακολούθησαν, πέρα από τη μασαμπούκα, αθλητικά κι αν έχουν πιο μεγάλα βυζιά οι Ελληνίδες ή οι Τουρκάλες, μόνιμο θέμα ήταν κι η μουσική, ώσπου πιάσαμε την metal κοινή συνισταμένη των δύο χωρών τους Neverland.
Οι Neverland εκ πρώτης όψεως είναι η Τουρκική μπάντα Dreamtone με συμμετοχή στα φωνητικά από την Ίριδα Μαυράκη. To όλο project πλαισιώνεται από Έλληνες και Τούρκους μουσικούς, στο Reversing Time δε, έχουν και τρεις τιτάνες vocal guests, τον Hansi (ένας είναι ο Kürsch), τον Englund από τους Evergrey (μπαντάρα) και τον μακαρίτη τον Mike Baker (πριν πεθάνει, προφανώς). Ο δίσκος είναι μελωδικό progressive/power που μπαίνει στο player κι αρνείται να βγει.
Το άλμπουμ είναι γεμάτος περίπλοκες μελωδίες πάνω στις οποίες η ηλεκτρική κι ακουστική κιθάρα κεντάει, χωρίς ανούσιες ακροβασίες (η μάστιγα της progressive μουσικής). Επίσης δεν πέφτει στην παγίδα της εύκολης "χαζοχαρούμενης" μελωδίας που έχει γεμίσει η Ευρωπαϊκή prog/power σκηνή. Οι συνθέσεις που υπογράφει ο Σπηλιοτόπουλος (φαντάζομαι όχι αυτός της ΝΔ), ο Canatan, ο Özkoç κι η Μαυράκη είναι καλοδουλεμένες, με μπόλικη λεπτομέρεια και βάθος. Θα μπορούσε να δουλέψει εύκολα και σαν soundtrack/instrumental άλμπουμ, αλλά είπαν να βάλουν και φωνητικά για να δέσει το (σοροπιαστό) γλυκό.
Εξαιρετικά κομμάτια εκείνα που δίνουν στους guest να φέρουν εις πέρας. Το To Lose the Sun που συμμετέχει ο Kürsch δεν φέρει ίχνος blindguardianίδίλας αλλά ταιριάζει τόσο όμορφα η "τραχιά" φωνή του Γερμανού βάρδου, στο Reversing Time (best tune of the album) o Baker δίνει την τελευταία του ερμηνεία (respect), στο Mountain of Joy δίνει μαθήματα κιθάρας ο Gary Wehrkamp κι ο πάντα βλοσυρός Englund καταθέτει πόνο στο World Beyond These Walls. Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να κάνω στην power μπαλάντα Everlasting Tranquility. Σε ένα άλμπουμ πήχτρα στη μελωδία, συνήθως η μπαλάντα(-ες) είναι μία βαρετή μαλακία - διεκπαιρεωτική. Το Everlasting Tranquillity είναι σκέτη ανατριχίλα με το εξαίσιο μουσικό θέμα και την Ροδίτισσά αοιδό να δίνει απίστευτη ερμηνεία.
Το Reversing Time είναι τόσο δισκάρα που δίνει added value στα τεράστια ονόματα που συμμετείχαν αντί να συμβεί το ανάποδο.
No comments:
Post a Comment