Shadow Gallery - Shadow Gallery(1992)/Carved In Stone 1996)

 

Η συναυλία στο Κύτταρο ήταν από τις πιο μεγαλειώδεις συναυλιακές στιγμές της ζωής μου. Τα μέλη της θρυλικότερης progressive metal μπάντας αποφάσισαν να περιοδεύσουν στα σαράντα τους, δίνοντας ένα μεγαλειώδες show. Με roadies και support συγκρότημα τους "wannabe System of the Down" Maplerun (ευτυχώς το μουσικό trend εκείνης της εποχής τελείωσε νωρίς) και τους Silent Rage, βίωσα το καλύτερο indoors live γεγονός της ζωής μου. Μουσικοί μεγατόνων, έπαιζαν τριανταπέντε όργανα ο καθένας, αλλάζοντας θέσεις επι σκηνής κι ο drummer Joe Nevolo να σκαρφαλώνει (μέχρι και) σε σκαλωσιές για να δώσει τον απόλυτο κρουστικό ήχο (και να κάνει και λίγο ποζεριλίκι).

Απόλυτο highlight της βραδιάς το Crystalline Dream. Το καλύτερο τραγούδι που έγραψαν ποτέ, από το τελειότερο τους άλμπουμ σε μία επική απόδοση. Μοναδικά συναισθήματα έπαιξαν μπάλα σε εκείνα τα ~έξι λεπτά, που μπορώ να το παρομοιάσω μόνο με την ισοφάριση του Αλεξανδρή επί της Λίβερπουλ (στο 2-2) όπου βρέθηκα (χωρίς να έχω ιδέα τι συμβαίνει) δέκα σειρές πιο κάτω στην εξέδρα, σε ένα παραλήρημα ενθουσιασμού και οπαδικής γκάνβλας.

Το κομμάτι της συλλογής μου είναι το δύο σε ένα (βιντάλ σασούν) άλμπουμ, με το αρχικό Shadow Gallery και το υπερέπος Carved in Stone. Δεν είμαι φαν του να αγοράζω τέτοιες εκδόσεις, αλλά το βρήκα, το πήρα, τι να κάνουμε τώρα. Το Carved in Stone είναι απλά χρυσό δεκάρι, ακατέβατο, δεν υπάρχει ανούσια νότα, περιτός στίχος ή άνευ ουσίας ηχητικό εφέ στη μία ώρα και δεκαοχτώ λεπτά που διαρκεί. Όλα έχουν το σκοπό τους, με ιντερλούδια εδώ κι εκεί και prog/heavy έπη Crystalline Dream, Deepr than Life και Cliffhanger. Η ζεστή φωνή του μακαρίτη Baker ξεδιπλώνεται στο Alaska σε όλο της το εύρος ενώ η συγγραφική ιδιοφυία του Carl Cadden-James, στο καθιερωμένο "μεγάλο κομμάτι για κλείσιμο" Ghostship. Στο Carved in Stone οι Shadow Gallery δείχνουν ποιοι πραγματικά είναι, το τεράστιο potential που έχουν και πως μία μπάντα που είναι απελευθερωμένη από την καπιταλιστικές επιταγές της σύγχρονης μουσικής βιομηχανίας, κυκλοφορεί μόνο διαμάντια όταν ο καλλιτέχνης είναι έτοιμος και το επιθυμεί.

Το ντεμπούτο, είναι κι αυτό δεκάρι, αλλά όχι χρυσό. Έχει όλα τα heavy/prog στοιχεία της Σκοτεινής Γκαλερί που αγαπάμε, κομματάρες σαν το Darktown και το Mystified, το επικό The Queen of the City of Ice, αλλά υπάρχει μία εμφανής αγουρίλα, ο Baker δεν δίνει τον πόνο ξέρει και μπορεί κι ο Ingles (keyboards) παίρνει πιο πολύ χώρο από τον Allman (κιθάρα), αντί να συμβαίνει το αντίθετο. Παραμένει όμως τεράστια δισκογραφική στιγμή. Στον αναπόφευκτο παραλληλισμό κι ο ίδιος ο V o Βεντέτας έκανε τα πρώτα βήματά του κι αναθεώρησε κάποια πράγματα πριν προβεί στις μεγαλειώδες πράξεις και γίνει ο ήρωας της καρδιάς μας. Η ζωή ακολουθεί τα κόμικ, ειδικά όταν καλλιτέχνες τέτοιου βεληνεκούς αντλούν έμπνευση από την ένατη τέχνη.