Οι Manilla Road πριν κυκλοφορήσουν το Spiral Castle, είχαν ήδη βγάλει ένα σκασμό άλμπουμ. Δισκάρες γεμάτες χυτευμένο ατσάλι, μυστήριο, ψυχεδέλεια (την σωστή ψυχεδέλεια, την επική όχι την χίπικη), μπουντρούμια και οροπέδια γεμάτα μυστικισμό. O κρύσταλλος του Λένγκ τους ανήκει δικαιωματικά. Αλλά η μουσική παρέα του μακαρίτη Shelton ήθελε να περάσει στο επόμενο level, να μπει πιο βαθιά στο dungeon του επικού underground, εκεί που τα high level bosses σκορπούν τον τρόμο στους επίδοξους adventurers. Με τις λεγεώνες τους από μοχθηρά πλάσματα, έτοιμα να μοιράσουν θάνατο.
Με το Spiral Castle οι Manilla Road το πήγαν το θέμα όντως στο επόμενο επίπεδο, αλλά ήταν εκείνη που μοίρασαν θάνατο. Το είχαν ήδη ξεκινήσει το quest με το πολυαγαπημένο Atlantis Rising και στο Spiral Castle μπήκαν σε ακόμη πιο περίπλοκα σκοτεινά μουσικά μονοπάτια. Έξι μακροσκελής (οι περισσότερες) κομμάταρες (+ το intro Gateway to the Sphere) από άλλη διάσταση, δίχως ευθύτητα αλλά sludgοσέβεντις κιθάρες κι σάπια περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Φωνητικά που δεν είναι για σεμινάριο (όχι ότι ήταν και ποτέ), αλλά εδώ δεν είναι το Voice, είναι ο κόσμος των Manilla Road, ένας κόσμος που το Spiral Castle δεσπόζει κι απλώνει την Shadow του, όσο οι Seven Trumphets αναγελούν τους Merchants of Death οι οποίο εξασκούν την τέχνη Born upon the Soul και ταράζουν τα Sands of Time.
Όσοι ψάχνουν τις πιο άμεσες μουσικοσυνθέσεις του στυλ "Conan drinks, Conan fucks, Conan kills", που είναι για τα πρώτα level του dungeon crawl, υπάρχει μπόλικη εκεί έξω. Εδώ είμαστε 11ο level κι έχουμε πολύ δρόμο μέχρι να φθάσουμε στο τελικό πεπρωμένο της περιπέτειας.
No comments:
Post a Comment