Όταν σπούδαζα στη Στοκχόλμη, στο Kungliga Tekniska högskolan Royal Institute of Technology (γεμίζεις μισή σελίδα βιογραφικό μόνο με το όνομα του πανεπιστημίου), το ιδιαίτερα απαιτητικό μεταπτυχιακό πρόγραμμα δέσμευε τουλάχιστον 12 με 16 ώρες της ημέρας μου. Δεν παραπονιόμουν, γούσταρα την όλη φάση, περνούσα καλά με το αντικείμενο σπουδών, τους εξωτικούς συμφοιτητές μου, τις διαλέξεις και τον μαγικό κόσμο των Embedded Systems. Προσπαθούσα όμως να κρατάω τις Κυριακές μου ελεύθερες κι εφορμούσα στην πανέμορφη Στοκχόλμη. Η πρωτεύουσα της Σουηδίας είναι φανταστική πόλη για ατελείωτο περίπατο, εντυπωσιακό κέντρο, σαγηνευτική παλαιά πόλη και πολλά υποσχόμενα διάσπαρτα προάστεια. Με το ξανθό γένος των Σουηδέζων κοπελιών (ή κι αγοριών - ότι ποθεί ο καθένας), να ομορφαίνει την εκεί ζωή.
Σε μία από τις Κυριακάτικες "περιπέτειες" μου, είχα πάρει την tunnelbana (ακούγεται σαν δίσκος των Amorphis αλλά είναι το μετρό της Στοκχόλμης), αγουροξυπνημένος δίχως καφέ μιας και το πρόγραμμα είχε καφεδάκι σε χουζουνιάρικο cafe που είχα μπανίσει κοντά στην εθνική τους βιβλιοθήκη. Εφοδιασμένος με ψαγμένο βιβλίο να αναγνώσω με την κατάποση του καφέ δίνοντας το κουλτουριάρικο στίγμα (μπας και με λυπηθεί κανένα Σουηδικό γκομενάκι κι έρθει να μου μιλήσει). Μέσα στο μετρό, κόντευα να ξανακοιμηθώ από την μεσμέρικη φωνή της τύπισσας που αναγγέλλει τους σταθμούς. Ώσπου με ξυπνάει μία οσφρητική επίθεση μπόχας μπυρίλας. Ένας μπάρμπας μόλις μπήκε στο μετρό, λεπτός μικροκαμωμένος ροκάς ντυμένος στα πέτσινα με καπέλο easy rider από ξεχασμένη δεκαετία. Ο μπάρμπας δεν έχασε χρόνο και μέσα στο βαγόνι άρχισε να λέει ακατάληπτές παπαριές σε μεθυσμένα Σουηδικά. Και κάνω το λάθος να του κάνω eye contact.
Ο μπάρμπας δεν έχασε χρόνο, είχε βρει το θύμα του, με πλησίασε κι άρχισε την πάρλα. Σκέφθηκα πως θα τον αποφύγω εύκολα με το να του πω απλά πως δεν μιλάω Σουηδικά. Ζμπουτσατου, ο μάγκας μιλούσε άπταιστα Αγγλικά (πράγμα διόλου παράξενο, από την προσωπική μου εμπειρία στη Σουηδία διαπίστωσα πως εκεί ακόμη κι οι 90χρονές γριές κατέχουν την Αγγλική γλώσσα). Και ξεκίνησε να μου λέει μαλακίες. Αρχικά με ρώτησε μερικές προσωπικές ερωτήσεις, να κόψει κίνηση με τι μπαλουκάρι έχει να κάνει. Μόλις του είπα ότι είμαι Έλληνας, άλλο που δεν ήθελε. Πίπες άρχισαν βγαίνουν από το στόμα του (η μπόχα εκεί, σταθερά), "when you go back to Greece, tell them, you met the worst scumbag", "I am the worst, but never killed an innocent", "η ζωή δεν ήταν δίκαιη μαζί μου, αλλά εγώ ήμουν αυτός που τη δίκασε" (δεν θυμάμαι πως ακριβώς το σύνταξε αυτό, αλλά το νόημα ήταν κάτι τέτοιο).
Αφού είχε ολοκληρώσει την βιογραφική του απαγγελία, ξεκίνησε και τις συμβουλές (εκεί γούσταρα κάπως). "You are a good lad and I will give you my bless, I will give you my stuff" (θα παίξει και ντρόγκα? - nope). "Life is like the seasons in Sweden, stay true stay strong during the winter and the spring you will fucking love your life, you hear me, you will fucking love it". Τα λόγια του έβγαζαν νόημα όσο νόημα βγάζουν οι Manowar στίχοι, αλλά όπως και στην μουσική των kings of metal, είχα μπει σε mood "ναι ρε μπάρμπα, καλά τα λες, είσαι ωραίος τελικά". Με είχε συνεπάρει η όλη η γραφικότητα του, το πάθος με το οποίο μιλούσε που είχα ξεχάσει (όχι εντελώς) την μπυρίλα που δεν έλεγε να φύγει από τη μύτη μου.
Και στο crescendo της επικού speech που μου έδινε, ανοίγει με μία κίνηση το δερμάτινο μπουφάν και ξεπροβάλει στο στήθος του μαύρο μπλουζάκι, Judas Priest - Killing Machine. Σφίγγει γροθιά και χτυπάει δύο φορές στο στήθος και βροντοφωνάζει, "Judas Priest, I am a defender of faith!".
Οι πόρτες άνοιξαν, ο μπάρμπας αποχώρησε. Από τις πιο επικές μορφές που συνάντησα ποτέ στη ζωή μου. Επίσης, Killing Machine, δισκάρα!
No comments:
Post a Comment