Breaking Silence - Impact (2000)

 To πρόμο CD των Breaking Silence το αγόρασα από το παζάρι που είχε συμβεί στο φεστιβάλ του March Metal Day (με τους headliners Nightwish να βγαίνουν στις 01:00 μετά τα μεσάνυχτα). Μία από τις φαεινές ιδέες που είχαν οι διοργανωτές είναι να διοργανώσουν battle μεταξύ των Metallica κι Iron Maiden tribute bands. Στη μία σκηνή οι Orion με τους (δίχως ντροπή) οπαδούς των Metallica (η συναυλία ήταν το 2008, το St. Anger είχε μπει για τα καλά στις ζωές μας, δεν υπάρχει δικαιολογία) και στην απέναντι σκηνή οι Iron Maidens, κάτι μιλφάρες που έπαιζαν σωστή μπάλα. Η φάση ήταν παίζει η μία μπάντα ένα τραγούδι, μετά η παίζει η απέναντι κι οι οπαδοί ζητωκραυγάζουν ή γιουχάρουν ανάλογα. Οι Maidens έπρεπε να πάρουν το παιχνίδι από το πρώτο λεπτό αφού άνοιξαν το setlist με το Alexander the Great. Το τεράστιο απωθημένο των Ελλήνων οπαδών, ο Αλέξανδρος μπορεί πλέον να αναπαυθεί. Χώρια που οι Orion ήταν ολίγον τι άμπαλοι και τα έκαναν μαντάρα με τον εξοπλισμό τους με αποτέλεσμα να διακόψουν το σετ τους. Το αποτέλεσμα όμως της ψηφοφορίας (μέσο Bluetooth, omg!), έδειξε Metallica, η παράγκα του Ulrich για άλλη μια φορά αλλοιώνει αποτελέσματα.

Εγώ δεν πολυψηνόμουν για την όλη φάση, οπότε άφησα τις δύο σκηνές και βγήκα τσάρκα στο παζάρι. Είδα το Breaking Silence, το πήρα αμέσως. Να τονίσω σε αυτό το σημείο πως ένα promo CD δεν είναι unfair να πωλείται, μιας κι ο δημιουργός το δίνει δωρεάν για προώθηση. Ποιος χέστηκε για τους κανόνες ηθικής, στο παζάρι του March Metal Day και στο Discogs δεν υπάρχουν τέτοια πράγματα, πουλάμε τα πάντα. Ήθελα να αποχτήσω το Impact, είχα τις καλύτερες αναμνήσεις από το live των Breaking Silence στο πάρτι που είχε στήσει, πριν από χρόνια, το Dream Theater fan club με επίσημο guest τον Portnoy. 

Κι οι αναμνήσεις με δικαίωσαν, το Impact είναι εξαιρετικό δείγμα progressive metal προσπάθειας από μουσικούς με φοβερό potential. Ο Μπαχαρίδης είναι ο απόλυτος κλώνος του Tate, σε σημείο που αγγίζει τα όρια της επιτηδευμένης μίμησης. Ο μπασίστας πέτρος Χριστοδουλίδης παίζει μπαλάρα με τους Firewind. Κιθάρες και ντράμς από τους υπόλοιπους παίκτες που έμειναν στην αφάνεια, ήταν σε πολύ υψηλό επίπεδο. Είναι κρίμα που δεν υπήρξε συνέχεια, η μπάντα βγάζει τρομερή χημεία ακόμη κι αν από το δίσκο λείπει το κατιτίς παραπάνω για να τοποθετηθεί σε κλασσικά επίπεδα. Θεωρώ πως αν συνέχιζαν θα είχαμε μία μπαντάρα που θα έσβηνε τους τότε Queensryche (αν κι είχαν αρχίσει να σβήνουν από μόνοι τους), θα έχαιρε σεβασμού από τους Dream Theater (με τον Portnoy να έχει ήδη εκφράσει φοβερά λόγια για την απόδοσή τους στο live) κι ο κόσμος του σύγχρονου progressive metal θα ήταν πιο πλούσιος.