Έχω μία ιδιαίτερη εκτίμηση στο δεύτερο άλμπουμ των Sabaton με τη λατινική έκφραση και το εξώφυλλο metalhead Shai-Hulud. O λόγος είναι το έπος Rise of Evil και θα το αναλύσω παρακάτω.
Οι Sabaton είναι γνωστοί και μη εξαιρετέοι, ο ορισμός της εμπορικής metal μπάντας που έχει φθάσει απάτητές κορυφές στην έως τώρα καριέρα τους, δίχως να έχουν την μουσική ή το performance που να δικαιολογεί την επιτυχία τους. Καλό το pop metal που δίνουν στον κόσμο υπό το πρίσμα της πολεμική ιστορίας (θεματολογία που αγγίζει νέρντουλες, εθνίκια, ιστοριοδίφηδες κι ανθρώπους με ευρύτερα ενδιαφέροντα). Ωραία και τα πακέτα που πλασάρουν με μινιατούρες, σημαίες, τανκς (θα βάλουν κανένα καλάζνικοφ στον επόμενο δίσκο) και τα επιτραπέζια παιχνίδια (σε λίγο θα πηγαίνουμε στην Κάισσα να αγοράζουμε τους δίσκους τους). Αλλά μιλάμε για μία μπάντα που έχει άμπαλο τραγουδιστή και με περιορισμένες συνθετικές ικανότητες. Κάτι κάνουν πολύ σωστά, κι αυτό το σωστό πράγμα που κάνουν έχει δουλέψει και στην περίπτωσή μου, αλλιώς δεν θα είχα γεμίσει τα ράφια μου με τα CD τους.
Στο Attero Dominatus όμως υπάρχει και το Rise of Evil, το πιο αντι-Sabaton κομμάτι, ότι καλύτερο υπάρχει στην τεράστια δισκογραφία τους. Αργό, μακρύ, παχύ με ρευστό στρώμα (για τραγούδι μιλάμε), με όμορφη δομή, πολλά μουσικά premises που ολοκληρώνουν κατά τη διάρκεια της εκτέλεσης. Και στιχουργικά δίνουν πόνο με την πολύ ωμή απόδοση στο ανοσιούργημά του 3ου Ράιχ. Ακόμη και τα φωνητικά του Brodén στο Rise of Evil είναι καλοδουλεμένα με την "σκληρή Deutsch" προφορά του να γεμίζει το κομμάτι. Το Rise of Evil δεν έχει θέση στο Eurovision metal των Sabaton κι ορίζει μία μπάντα που θα μπορούσε να έχει πάρει διαφορετική κατεύθυνση (με λιγότερες πωλήσεις και περισσότερο σεβασμό).
Κατά τα άλλα το Attero Dominatus είναι μέτριο άλμπουμ, έχει το ομότιτλο, το Back in Control και το Metal Crüe (τα hits της εποχής), αλλά δεν πιάνει τις πιο επιτυχημένες συνέχειες.
No comments:
Post a Comment